Το δίκιο και το άδικο του ΚΚΕ

Δημοσιεύθηκε: 7/4/2017


Σε διάφορες ευκαιρίες το ΚΚΕ έχει διατυπώσει τη θέση ότι “Αυτή είναι και η θεμελιακή διαφορά του ΚΚΕ από τις δυνάμεις του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» στην Ευρώπη και την Ελλάδα, που μιλάνε για έξοδο από την Ευρωζώνη ή και την ΕΕ, ως στοιχείο ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας. Ετσι βάζουν εμπόδια στο ριζοσπαστισμό, στην αντικαπιταλιστική πάλη, παίζουν το παιχνίδι των αντιθέσεων μεταξύ καπιταλιστικών κρατών, αλλά και μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου. Πάνω από όλα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι μπορεί ένας καπιταλισμός με εθνικό νόμισμα να είναι καλύτερος ή πιο δίκαιος από τον σημερινό. Οι εξελίξεις στη Βρετανία δικαιώνουν τη θέση του ΚΚΕ[1].

Η άποψη αυτή είναι σωστή. Η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δεν συνιστά από μόνη της φιλολαϊκή επιλογή. Κάλλιστα μπορεί να υπάρξει στο μέλλον μια τέτοια επιλογή που θα συνοδευτεί από πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα.

Αυτή είναι όμως μόνο η μία πλευρά. Γιατί αν κάποιος αρνείται την ρήξη και αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ με το επιχείρημα ότι αυτό μπορεί να γίνει σε ένα αντιλαϊκό πλαίσιο, η θέση αυτή είναι λανθασμένη. Βλέπει μόνο τη μία όψη του ζητήματος. Υπάρχει έξοδος υπέρ των συμφερόντων του λαού και μπορεί να υπάρξει έξοδος υπέρ των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, ξένου και εγχώριου. Και πάντως, η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ είναι υπέρ των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, ξένου και εγχώριου.

Από την άλλη, η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ είναι απολύτως αναγκαία προκειμένου να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής, ούτε σχεδιασμένη βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη.

Παράλληλα, η αποδέσμευση χρειάζεται οπωσδήποτε να συνοδεύεται και από άλλα μέτρα που θα ανοίγουν το δρόμο για μια φιλολαϊκή ανάπτυξη. Τέτοια μέτρα πρέπει οπωσδήποτε να είναι η εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα αλλά και όλων εκείνων των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων έτσι ώστε να ξεκινήσει η αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου και ένας σχεδιασμός βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης της χώρας. Θα πρέπει επίσης να συνοδευτεί από μια πολιτική ολόπλευρου και ριζοσπαστικού εκδημοκρατισμού, όπου οι εργαζόμενοι θα αρχίσουν να έχουν τον αποφασιστικό λόγο στο πολιτικό σύστημα και στο κράτος. Χωρίς μέτρα στις κατευθύνσεις αυτές, πράγματι, η αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ δεν μπορεί να χρωματιστεί φιλολαϊκά.

Αλλά, ξαναλέω, ισχύει και το αντίστροφο. Χωρίς αποδέσμευση δεν μπορεί να υπάρξει συνεπής εφαρμογή αυτών των κατευθύνσεων. Η παραμονή στην ΕΕ είναι μάλιστα (στις παρούσες συνθήκες τουλάχιστον) η αιχμή του δόρατος της επίθεσης του μεγάλου κεφαλαίου ενάντια στο λαό. Άρα, η ρήξη και η αποδέσμευση από την ΕΕ πρέπει να βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της λαϊκής αντεπίθεσης. Και ακόμη περισσότερο, οι πολιτικές αυτές που θα συνοδέουν την αποδέσμευση, πρέπει να περιλαμβάνουν συγκεκριμένα μέτρα, όχι γενικόλογες αναφορές. Απαιτούν επίσης τη συνεργασία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που συμφωνούν με αυτή τη λογική.

Γι' αυτό, το να βάζει κανείς στο ίδιο τσουβάλι τις δυο εκδοχές αποδέσμευσης από το ευρώ και την ΕΕ είναι προβληματικό και στη σημερινή συγκυρία βάζει εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και στην ανάπτυξη του κινήματος.

 

Ο επίμονος



[1]     Βλ. ενδεικτικά άρθρο Δ. Κουτσούμπα, Εφημερίδα των Συντακτών, 24-25 Μαρτίου 2017.

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

Χαιρετισμός για το Σύντροφο Πρόεδρο από τη Κομμουνιστική Νεολαία στο εμπορικό κέντρο Plaza Egaña - Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017