Το μοναστήρι

Δημοσιεύθηκε: 4/5/2017

 

 

 

του Ίκαρου Παππά

 

Πέρασε μπροστά μου με ταχύτητα. Ένα σύννεφο σκόνης με περιέλουσε και μου χάλασε την ηρεμία.  Την ηλίθια, είπα αλλά δεν με άκουσε βεβαίως κανείς. Το τοπίο ήταν ειδυλλιακό και έρημο. Ούτε καν κατσίκες δεν κυκλοφορούσαν εκεί γύρω.

Πρόλαβα να δω την οδηγό. Εξάλλου, σε ένα χωματόδρομο δεν μπορείς να τρέχεις πραγματικά γρήγορα.  Ήταν μια γυναίκα, γύρω στα σαράντα. Θα την έβρισκα μάλλον ατημέλητη, μια γυναίκα του χωριού. Τα μαλλιά μαζεμένα σε κότσο, λίγο παχουλή, καθόλου κομψευόμενη. Πήγαινε με κατεύθυνση το μοναστήρι. Μου έκανε εντύπωση η βιασύνη της, ειδικά σε ένα μέρος που κανένας δεν βιάζεται, ή τουλάχιστον έτσι λέει η παράδοση. Καβάλησα το μηχανάκι μου, έβαλα το κράνος μπας και γλιτώσω λίγη από τη ζέστη και τη σκόνη  και ξεκίνησα προς μοναστήρι. Περιλαμβανόταν εξάλλου στο περιηγητικό μου πλάνο.

Το αυτοκίνητο το οδηγούσε η Μαρία. Αλλά τόσο το όνομά της όσο και μια σειρά λεπτομέρειες για τη ζωή της τα έμαθα αρκετά αργότερα, όταν όλα είχαν λήξει και εγώ, για εντελώς δικούς μου λόγους, είχα αποφασίσει να εγκατασταθώ μόνιμα, ή σχεδόν μόνιμα, στο διπλανό χωριό.

Η Μαρία η θεούσα, γιατί αυτό ήταν το παρατσούκλι της. Ούτε Μαίρη, ούτε Μάρη, ούτε Μαράκι ούτε τίποτα από όλα αυτά. Μαρία η θεούσα. Για την ακρίβεια δεν επρόκειτο για παρατσούκλι. Όλος ο κόσμος την ήξερε με αυτό το όνομα και όλοι την έλεγαν έτσι ακόμη και μπροστά της. Δεν το έκρυβε η ίδια εξάλλου ότι ήταν θρήσκα. Μεγάλωσε στο χωριό από αγρότες γονείς. Τέλειωσε το γυμνάσιο με τα ζόρια. Ήταν λες και η οικογένειά της έμεινε πίσω στο χρόνο. Αν έψαχνες στη σημερινή εποχή να βρεις μια παραδοσιακή αγροτική οικογένεια, που να μην την έχουν αγγίξει σχεδόν καθόλου οι ανεμοστρόβιλοι της σύγχρονης ιστορίας, αυτή ήταν η οικογένεια της Μαρίας.

Βέβαια, το να μην την έχουν αγγίξει καθόλου είναι πολύ σχετικό. Γιατί, ως γνωστόν, κανείς δεν ζει σε γυάλα. Η Μαρία οδηγούσε αυτοκίνητο, έβλεπε φανατικά σαπουνόπερες στην τηλεόραση. Μέχρι και στο διαδίκτυο σέρφαρε. Αλλά πάνω από όλα πήγαινε στην εκκλησία. Από όσα μπόρεσα να καταλάβω για την προσωπικότητά της, πίστευε στ’ αλήθεια. Δεν ήταν ο τύπος που πηγαίνει στην εκκλησία μόνο για το κουτσομπολιό ή γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει ή γιατί προσδοκά το ένα ή το άλλο όφελος. Μπορεί βέβαια να συνυπήρχαν και τέτοιοι παράγοντες αλλά πάντως, η αρχική προσήλωση της Μαρίας στα θεία ήταν γνήσια και ειλικρινής.

 

***

 

Παρασκευή

Σήμερα κάνει πολύ ζέστη. Στο δρόμο είδα και έναν από αυτούς τους ηλίθιους πρωτευουσιάνους που έρχονται μία φορά στη ζωή τους στο νησί και συμπεριφέρονται σαν να είναι ντόπιοι. Κοιτάνε με ένα απλανές βλέμμα τα δένδρα και τις μύγες και χαμογελάνε από ευτυχία. Πήγαινα γρήγορα και πίσω μου σήκωνα με βία τη σκόνη του χωματόδρομου. Η μόνη βία που αφήνω να φανεί προς τα έξω. Είδα από το καθρεφτάκι και την έκφρασή στο πρόσωπό του. Πρέπει να βλαστημούσε.

Όταν σταμάτησα και έκλεισα τη μηχανή του αυτοκινήτου, ήταν όλα τόσο ήρεμα. Πάντα είναι ήρεμα εδώ πάνω. Ήρεμα και γαλήνια. Το αντίθετο από το τι νιώθω μέσα μου, κάθε μέρα, κάθε βασανιστική πια για μένα μέρα και στιγμή.

Δεν είχα πολύ χρόνο γιατί υποσχέθηκα στη μάνα μου πως θα τακτοποιούσα εγώ τα ζώα, κάτι κοτούλες και λίγες κατσίκες που μας έχουν απομείνει. Αλλά δεν μπορούσα και να μην έρθω έστω για λίγο. Αυτές οι στιγμές είναι όλη η ζωή μου. Από αυτές πίνω, τρώω, ξεκουράζομαι, αντέχω.

Στην αρχή πίστευα πως γρήγορα θα άλλαζε γνώμη και πηγαινοερχόμουν με χαρά και αισιοδοξία. Μετά σιγά σιγά λιγόστεψε η αισιοδοξία και εξαφανίστηκε η χαρά. Εάν έπρεπε να περιγράψω με μια εικόνα πως ήταν αυτός ο ατέλειωτος χρόνος για μένα, θα έλεγα πως είναι σαν να έπεφτε το σώμα μου κάθε μέρα με δύναμη πάνω σε ένα τεράστιο όρθιο βράχο, να πεταγόταν μακριά και πάλι μετά, με ακόμα μεγαλύτερη φόρα να ξανάπεφτε πάνω του. Μαζί με το σώμα και η ψυχή. Ξανά και ξανά.

Το μόνο που με βοήθησε λίγο στην αρχή και τελικά με έσωσε είναι ότι ο κόσμος, και οι δικοί μου, με κατατάξανε στους θρήσκους. Μου βγάλανε και το παρατσούκλι «Μαρία η θεούσα», οπότε με άφησαν ήσυχη να πηγαίνω κάθε μέρα να τον βλέπω. Γι’ αυτό λέω ότι στην αρχή με βοήθησε αυτή η κατάταξη….

Και αν λέω ότι με έσωσε είναι επειδή κάθε μέρα που έρχομαι, οι μόνες σταθερές μπροστά μου είναι αυτές οι εικόνες.

 

***

 

Σταμάτησα το μηχανάκι μου λίγο πριν το μοναστήρι. Η Μαρία μόλις είχε τραβήξει χειρόφρενο. Βγήκε κρατώντας μια πλαστική σακούλα, από αυτές που σου δίνουν τα καταστήματα καλλυντικών. Φαινόταν λίγο βαριά και έγερνε μονόπατα.

Αναρωτήθηκα αν πρέπει να συνεχίσω το χωματόδρομο μέχρι το επόμενο χωριό. Η αλήθεια είναι ότι είχα αποφασίσει πως ολόκληρο το καλοκαίρι θα περιφέρομαι άσκοπα εδώ κι εκεί. Ήθελα να αγναντεύω ώρες ατελείωτες, όπως έκανα όταν ήμουν παιδί. Ήθελα να προσπαθήσω και πάλι να αφομοιωθώ από το βουητό της θάλασσας ή από τον άνεμο που κινεί τα φύλλα του δάσους. Απέφευγα την ανθρώπινη συντροφιά. Ήμουν πληγωμένος και ήλπιζα ότι η προσωρινή έστω απομόνωση θα με βοηθούσε να το ξεπεράσω. Είχα επομένως κάθε λόγο να συνεχίσω το δρόμο μου. Κι όμως σταμάτησα. Ίσως γιατί η ουσία του ανθρώπου βρίσκεται στα πάθη του. Ίσως επίσης γιατί είμαστε οι άλλοι. Χωρίς αυτούς, είναι σαν να μην υπάρχουμε.

Κατέβηκα λοιπόν από το μηχανάκι, έσβησα τη μηχανή και έβγαλα το κράνος. Στάθηκα διακριτικά πίσω από τα δέντρα έτσι ώστε να έχω θέα το δρόμο αλλά και την αυλή του μοναστηριού. Η Μαρία διέσχισε την αυλή και προχώρησε προς την πόρτα της εισόδου. Έδειχνε να έχει κάνει πολλές φορές αυτή τη διαδρομή. Μπήκε μέσα.

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε. Στεκόμουν και αγνάντευα το πέλαγος. Μόλις αντιλήφθηκα κίνηση έστρεψα πάλι το βλέμμα στην αυλή. Η Μαρία τώρα έφευγε.  Κρατούσε στο χέρι, σαν κάτω από τη μασχάλη κάτι βιβλία ή περιοδικά. Στο κατώφλι στεκόταν ένας μοναχός. Φαινόταν νέος, αδύνατος, ασκητικός. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν δεμένα σε κότσο και τα γένια του μάλλον αραιά. Μίλησαν για λίγη ώρα. Στο τέλος της συνομιλίας ο μοναχός κράτησε το χέρι της Μαρίας μέσα στα δικά του. Θα μπορούσε να είναι μια κίνηση από αυτές που κάνουν οι ιερείς και το σινάφι τους προς το ποίμνιο. Θα μπορούσε όμως και όχι. Έτσι μου φάνηκε αλλά δεν ήμουν και σίγουρος. Θα φταίει το βρώμικο μυαλό μου, σκέφτηκα.

Αργότερα έμαθα ότι η Μαρία πήγαινε συχνά στο μοναστήρι. Βοηθούσε τον μοναχό για διάφορες εξωτερικές εργασίες. Είχε και διάφορα άλλα νταλαβέρια εκκλησιαστικής φύσης που τα αγνοώ. Στο χωριό, οι πιο πονηρεμένοι γελούσαν με το ενδεχόμενο να έχει αναπτυχθεί ειδύλλιο ανάμεσα στους δυο τους.  

Στην πραγματικότητα, η σχέση τους, γιατί κάποιου είδους σχέση υπήρχε ανάμεσά τους, ήταν τέτοια που τους οδήγησε σε μονοπάτια άγνωστα και ενίοτε, στον κόσμο που ζούμε, επικίνδυνα. Γιατί όποιος ανακατεύεται σε παιχνίδια εξουσίας πρέπει να έχει γνώση βαθιά και όσο το δυνατό πολύπλευρη των διάφορων αντιμαχόμενων μερών. Όπως έλεγε και ο Σουν Τσου , ο μεγάλος κινέζος φιλόσοφος και στρατιωτικός του 5ου προ Χριστού αιώνα, πρέπει να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου όσο και τους εχθρούς σου.

 

***

                                                                                                                                                Κυριακή

Δεν τον είδα χτες. Σπάνια συμβαίνει. Όλο αυτό το διάστημα δύο ή τρείς φορές. Αρρώστησα. Μάλλον κρύωσα. Ανέβασα πολύ ψηλό πυρετό και ούτε που θυμάμαι πως πέρασε η μέρα. Σαν να ήμουν σκουλήκι βυθισμένο στην άμμο. Καμία αίσθηση… Μου έκανε καλό. Πήρα δύναμη.

Σήμερα θα πάω και θα καθίσω περισσότερο. Είναι και Κυριακή. Όλοι πάνε και προσεύχονται για τις αμαρτίες τους.

Η μάνα μου με κοιτούσε σήμερα με παράξενο βλέμμα. Μπορεί να είναι μόνο εντύπωσή μου αλλά σαν να κρατούσε το βλέμμα της πάνω μου λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω απ΄ ότι συνήθως. Τέλος πάντων.

Σήμερα θα πάω και θα κάθομαι να τον κοιτάζω. Θα σταματήσει και πάλι ο χρόνος και θα γίνω ζωγράφος και θα ζωγραφίζω το πρόσωπό του. Θα γίνω γλύπτρια και θα σκαλίζω το σώμα του. Θα γίνω τραγουδίστρια και θα τραγουδώ την ομορφιά του. Θα τον πάρω αγκαλιά μου να τον νανουρίσω. Θα τον πάρω στην πλάτη μου να τον πάω βόλτα. Θα του λέω παραμύθια για να αποκοιμηθεί. Θα του διαβάσω ποιήματα για να χαμογελάσει. Θα του τρίψω τα πόδια με έλαια για να ξεκουραστούν. Θα τον ταΐσω αμύγδαλα και σύκα και μέλι και ψωμί ζεστό. Θα του κρατήσω τα χέρια στα χέρια μου. Θα του κρατήσω το βλέμμα.

Είναι το μόνο που δεν με αφήνει. Να του κρατήσω το βλέμμα. Με κοιτάζει και δεν με βλέπει.

Είναι η χειρότερη στιγμή. Αδειάζω από αίμα. Μένω μόνο σαν στάχτη.

Τότε τον μισώ με την ίδια δύναμη.

Σήμερα θα πάω και σίγουρα θα με δει.

 

***

 

Την επόμενη μέρα ξύπνησα και απόλαυσα τον καφέ μου στην αυλή του σπιτιού. Είναι υπέροχο να αναμειγνύεται το άρωμα του καφέ με την πρωινή δροσιά των φύλλων. Ειδικά άμα έχει και ένα ελαφρό αεράκι. Παρότι δεν είμαι λάτρης των λουλουδιών, το βλέμμα μου πλανιόταν στα κόκκινα, φούξια, μωβ χρώματά τους. Δίχως άλλο, η ιδιοκτήτρια του σπιτιού ήταν πολύ μερακλού. Αφού πέρασα πολύ ώρα έτσι, με εσωτερικές πρωινές ενατενίσεις, αποφάσισα να πάω στο μοναστήρι. Ίσως να γνώριζα και τον μοναχό. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις. Στο πατρικό μου υπήρχε μια διάχυτη απέχθεια για τους εκκλησιαστικούς θεσμούς, όχι όμως και αθεϊστική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Σε κάθε περίπτωση, ενδιαφερόμουν για μια συζήτηση με τον μοναχό, κυρίως μετά από όσα είχα δει την προηγούμενη.

Έφτασα λοιπόν στο μοναστήρι. Περπάτησα λίγο στα μικρά σοκάκια του. Ησυχία και γαλήνη. Ακούγονταν μόνο τα βήματά μου πάνω στα ξεραμένα φύλλα. Κάποια στιγμή ξεπρόβαλλε ο μοναχός. Ήταν νέος, τριάντα με τριανταπέντε τον υπολόγισα. Μου έκαναν εντύπωση τα κατάμαυρα, πυρωμένα μάτια του. Συστηθήκαμε. Ήταν ο μοναχός Βασίλειος. Η φωνή του απέπνεε ηρεμία. Είχε όμως και ένα αδιόρατο περιπαικτικό τόνο, ή έτσι μου φάνηκε. Με κέρασε λουκούμι και ρώτησε αν θέλω καφέ. Αν δεν είναι κόπος, αποκρίθηκα. Πρώτα θα σε πάω να δεις την παλιά εκκλησιά, μου είπε.

Πράγματι, στα είκοσι με τριάντα μέτρα στην ανηφοριά, μέσα σε ένα θεόρατο βράχο κρυμμένη πίσω από τα δέντρα υπήρχε μια μικρή εκκλησία. Έμπαινες μέσα μόνο σκυφτός. Μπήκα μέσα και στο κατόπι μου ο μοναχός. Η αίσθηση που απέπνεε ο χώρος ήταν όντως μυστηριακή. Ο άνθρωπος στην αιώνια αγωνία του απέναντι στη φύση, στο θεό, στον άλλο άνθρωπο. Όλα ήταν συμπυκνωμένα εκεί. Γύρισα να πω τις σκέψεις μου στον μοναχό Βασίλειο αλλά είχε εξαφανιστεί.

Βγήκα και πήρα τον κατήφορο αναζητώντας τον. Με περίμενε με ένα μικρό χαμόγελο. Ο καφές έτοιμος. Πιάσαμε κουβέντα. Για το θεό, τη θρησκεία, την αθεϊα, τα ανθρώπινα πάθη, το φόβο του αύριο. Εννοείται πως διαφωνούσαμε σε πολλά. Ήταν όμως καλός συζητητής.

Σκέφτηκα να τον προκαλέσω λίγο και να τον ρωτήσω τη γνώμη του για τη γυναίκα και για τον έρωτα. Δεν το έκανα όμως. Θέλησα να αναζητήσω κάποιο σημείο επαφής. Του μίλησα για τη θεολογία της απελευθέρωσης, για εκείνους τους παπάδες της Λατινικής Αμερικής, ακόμη και για τους μοναχούς που πιστεύουν ότι ο δρόμος του θεού και της λύτρωσης περνά μέσα από την κοινωνική δικαιοσύνη. Του είπα για τα βιβλία που είχα διαβάσει σχετικά. Ιερείς και μοναχοί που δολοφονήθηκαν από δικτατορικά καθεστώτα. Ιερείς που έγιναν αντάρτες και έπεσαν μαχόμενοι.

Με άκουσε με σεβασμό, σιωπηλός, ίσως και λίγο αμήχανος. Στη συνέχεια διατύπωσε τις αντιρρήσεις του αλλά σε ήπιο τόνο. Ο μοναχός πρέπει να απέχει από τα εγκόσμια, όσο επώδυνα και να είναι αυτά. Ο μοναχός εξαϋλώνεται και με την προσευχή του συμβάλλει στο να σωθεί ο άνθρωπος.

Αργότερα έμαθα ότι ίσως να μην υπήρξε απολύτως ειλικρινής μαζί μου, σε αυτό το σημείο τουλάχιστον. Αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, - λέω, αν τα πιστέψουμε, όταν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία έκανε φύλλο και φτερό το μοναστήρι και τα υπάρχοντα του Βασίλειου, βρέθηκαν βιβλία σχετικά με τη θεολογία της απελευθέρωσης. Στην τηλεόραση μάλιστα, σε ένα φευγαλέο πλάνο, όταν έδειχναν τα ευρήματα της έρευνας απλωμένα πάνω σε ένα τραπέζι της αστυνομίας, πήρε το μάτι μου ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία του Βραζιλιάνου ιερέα της απελευθέρωσης Φρέι Μπέτο.

 

***

                                                                                                                               Δευτέρα

 

Σήμερα χρειάστηκε να πάω πάνω δύο φορές. Την πρώτη πρόλαβα να δω αυτόν τον ίδιο πρωτευουσιάνο με το μηχανάκι να μπαίνει, οπότε άλλαξα δρόμο.

Πήγα στο μαγαζί του Παντελή, στην κάτω πλατεία και αγόρασα βελόνες και κλωστές που χρειαζόμουν. Γέρασε και ο Παντελής. Είμαστε μαζί στο δημοτικό, αυτός μια τάξη μικρότερος και καθόταν στο μπροστινό θρανίο. Έβλεπα το πλακουτσωτό κεφάλι του με τα μεγάλα αυτιά από πίσω και όταν βαριόμουν ή όταν ο δάσκαλος ασχολιόταν με τις άλλες τάξεις φανταζόμουν τη μια πως είναι ένα ζώο, την άλλη πως ήταν κατσαρόλα.

Τα αυτιά του είναι εκεί, μεγάλα, μπορεί και μεγαλύτερα ακόμα. Έχουν εμφανιστεί και λίγα γκρίζα μαλλιά. Αδέξιος όπως πάντα, και ποτέ δεν καταλαβαίνεις εάν είναι από χαζομάρα ή από καλοσύνη.

Έριξα μια γρήγορη ματιά στο καφερναούμ του. Τα πάντα ανακατεμένα και σαν εκεί από τύχη. Μπρίκια, κατσαρολάκια, γκαζάκια, μακαρόνια, σάλτσες, σαπούνια, χαρτί τουαλέτας, φάκες για τα ποντίκια, αντιηλιακή κρέμα. Κάνει και τον ταχυδρόμο. Μου φέρνει ότι χρειάζομαι από  κάτω και τα δέματα που μου στέλνουν. Σήμερα έχω ένα δεματάκι. Ένας κατάλογος με προτάσεις για διακοπές σε εξωτικά μέρη.

Μεχρι πότε;

 

Ξαναπήρα τον χωματένιο δρόμο. Ο νους μου δεν γυρνά πια σε τίποτε άλλο. Κάθε φορά που πάω είτε επειδή πρέπει, είτε επειδή εγώ το αποφασίζω, κάθε φορά είναι ο ίδιος Γολγοθάς.

Στα πρώτα μέτρα περνάει η σκέψη από το μυαλό μου πως θα του πω πως όλα πρέπει να σταματήσουν και πως η ζωή περνάει και δεν γυρίζει πίσω και πως και εμείς δικαιούμαστε ένα κομμάτι πραγματικής ζωής και πως έτσι και αλλιώς φαίνεται πως τίποτα δεν σώζεται και πως έτσι και αλλιώς μας έχουν ξεχασμένους και πως έτσι και αλλιώς δεν αντέχω και πως έτσι και αλλιώς πατάω σε ξυράφι με δύο γκρεμούς. Από τη μια η τρέλα. Από την άλλη το απόλυτο τίποτα.

Μετά θυμάμαι πως με κοίταξε την πρώτη φορά που του το΄πα. Πάγωσα σύγκορμη. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο σταμάτησε κάθε ίχνος ζωής μέσα μου. Η ματιά του είχε τέτοια δύναμη που ακόμα παγωμένη νιώθω. Άκουσα τη φωνή του να λέει. ¨Αυτός είναι ο αγώνας. Τίποτα άλλο¨. Δεν μου ξαναμίλησε όπως πριν. Δεν με ξαναάγγιξε. Πέρασε πολύς καιρός.

Του άφησα το περιοδικό. Έφυγα πάλι παγωμένη.

 

***

 

Καιρό αργότερα, γνώρισα προσωπικά τη Μαρία. Δεν είχε εγκαταλείψει το χωριό, όπως θα περίμενε κανείς. Τα γεγονότα είχαν επιδράσει καταλυτικά πάνω της, Βρήκε ένα μικρό σπιτάκι και έμενε πλέον χωρίς τους δικούς της.

Μου πήρε καιρό να κερδίσω την εμπιστοσύνη της. Βοήθησε σε αυτό και το πολιτικό παρελθόν μου. Ήταν εύκολο να το μάθει. Ρωτώντας και ψάχνοντας τα ίχνη μου στο διαδίκτυο. Πείστηκε έτσι ότι δεν ήμουν ούτε προβοκάτορας ούτε κάποιος της αντιτρομοκρατικής. Περάσαμε και περνάμε ακόμη και σήμερα πολλά βράδια συζητώντας, αναμοχλεύοντας, ή απλά μένοντας σιωπηλοί ο ένας απέναντι στον άλλο, συνοδεύοντας την ταραχή ή την ηρεμία μας με λίγο κρασί. Όταν, πριν ένα χρόνο περίπου, ένιωσε ασφαλής και έτοιμη μου διηγήθηκε πολλά για την παράδοξη αυτή ιστορία. Αρκετά, ίσως όχι όλα. Δεν ζήτησα περισσότερα. Οι σχέσεις θεμελιώνονται πάντα σε αυτό που θέλει να σου δώσει ο άλλος. Μου έδωσε μάλιστα να διαβάσω και σελίδες από το ημερολόγιό της.

Όταν μου μίλησε, τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους. Ο Βασίλειος εξέτιε την ποινή του. Είχε αναλάβει την αποκλειστική ευθύνη. Η Μαρία δεν ανακατεύτηκε πουθενά. Μου μίλησε λοιπόν για τον άνδρα που βρήκε ένα απόγευμα κρυμμένο στη ρεματιά, για την έκπληξη και το φόβο που αρχικά αισθάνθηκε. Μου είπε πως διάβασε στο βλέμμα του την απόγνωση και τι ήταν αυτό που την έκανε να ξεπεράσει το φόβο της.

Τις μέρες εκείνες στη γειτονική χώρα ένα στρατιωτικό και λαϊκό κίνημα είχε ξεσπάσει και είχε γρήγορα καταπνιγεί. Τμήματα του στρατού είχαν στασιάσει, κάποια συνδικάτα είχαν καλέσει σε γενική απεργία και διαδηλώσεις. Είχαν προηγηθεί μήνες απεργιών, καταλήψεων, διαδηλώσεων, συγκρούσεων με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Ο κόσμος ζητούσε επιτέλους ελευθερία, δημοκρατία, καλύτερη ζωή.

Οι δικές μας εφημερίδες και το ίντερνετ είχαν άφθονες ανακοινώσεις, ρεπορτάζ, φήμες και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς για τις ταραγμένες μέρες του αποτυχημένου κινήματος. Ανάμεσα σε άλλα, έγραφαν ότι αρκετοί συμμετέχοντες στο κίνημα είχαν προσπαθήσει να αποφύγουν το λυντσάρισμα και την επί τόπου εκτέλεση. Η εδώ κυβέρνηση τους απωθούσε σιωπηρά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πίσω στη χώρα τους. Κάποιοι ελάχιστοι που συνελήφθησαν, δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και παραδόθηκαν στη χώρα προέλευσης βαδίζοντας σε ένα βέβαιο και ίσως επώδυνο και ατιμωτικό θάνατο.

Τίποτα από όλα αυτά δεν γνώριζε τη μέρα εκείνη η Μαρία ή, αν ήξερε κάτι, ήταν ελάχιστες πληροφορίες από την τηλεόραση. Δεν την ενδιέφερε αν ο άνθρωπος που ήταν κρυμμένος σαν το αγρίμι ήταν με τη σωστή πλευρά. Θα μπορούσε να είναι ένας αποτυχημένος μισθοφόρος πραξικοπηματίας. Θα μπορούσε να είναι ένας ηττημένος επαναστάτης. Ποια ήταν η σωστή πλευρά για τη Μαρία;

Αποφάσισε λοιπόν να τον βοηθήσει. Ο Βασίλειος ήταν ο μόνος που ήταν σε θέση να συζητήσει μαζί της, να την συμβουλεύσει. Να το αντιμετωπίσουν μαζί. Ξεκίνησε τότε για μια ακόμη φορά με κατεύθυνση το μοναστήρι. Έτσι έγινε και ο κρυμμένος άντρας, ένας φυγάς μετά την καταστολή του κινήματος, βρήκε προσωρινό καταφύγιο και τροφή στον οίκο του θεού. Ο Βασίλειος προσπάθησε λίγο αργότερα να τον βγάλει από τη χώρα, σε πιο ασφαλή προορισμό. Τότε ήταν που έπεσαν κι οι δυο στα χέρια της αντιτρομοκρατικής.

 

***

                                                                                                                               Τρίτη

 Πάλι αυτή η κουραστική ζέστη. Πολύ κόσμο έχει το χωριό.

Συγγενείς, τουρίστες, λίγο απ’ όλα. Ο Βασίλειος μου ζήτησε να προσέχω. Να αλλάζω τις ώρες. Να μην ξαναπάω για λίγο στον Παντελή. Μου έδωσε και το περιοδικό με τα ταξίδια να το κάψω στον ξυλόφουρνο. Τα έκανα όλα και περιμένω να έρθει η Κυριακή να πάω με τη μάνα μου. Ξέρει τι κάνει ο Βασίλειος, του’χω πλήρη εμπιστοσύνη. Ξέρω πως είναι ο φύλακας άγγελος του ξένου. Χωρίς αυτόν ποιος ξέρει που θα βρισκόταν τώρα. Θα μου πεις και τώρα καλύτερα είναι; Ναι, τουλάχιστον είναι ζωντανός και ακόμα ελπίζει. Αυτό που για μένα είναι η καταδίκη μου σε μοναξιά και απελπισία είναι γι΄αυτόν ο λόγος ύπαρξής του.

Είναι αλήθεια πως προσπάθησε από την αρχή να μου εξηγήσει. Για μένα ήταν ακαταλαβίστικα πράγματα. Τι σημαίνει οργάνωση, παράνομο κόμμα, μέτρα περιφρούρησης, ένοπλος αγώνας. Σαν να βγήκαν από τις ιστορίες που μας έλεγε ο παππούς. Σιγά σιγά τυφλώθηκα, όχι από αυτές καθεαυτές τις περιγραφές αλλά από τη θέση των ανθρώπων σ’αυτές. Αποκτούσαν τεράστια σημασία, εννοώ ότι ο κάθε άνθρωπος, η άποψή του, η προσφορά του, είχε μια μοναδική σημασία στον γενικό αγώνα που έκαναν. Ποτέ στη ζωή μου εγώ δεν θυμάμαι να έχει σημασία αυτό που λέω, αυτό που θέλω, αυτό που κάνω. Για κανέναν.

Ευτυχώς κάθισε και ο Βασίλειος και μου μίλησε. Μου ανέφερε πολλά παραδείγματα από άλλες χώρες αλλά και από εδώ, σε άλλες εποχές.

Μου φαινόταν τόσο ονειρικός ο κόσμος που φαντάζονται!

Τώρα απελπίζομαι γιατί δεν καταλαβαίνω που θα βγάλει αυτό. Σταμάτησα να τους ακούω.

Είναι πολλές μέρες μέχρι την Κυριακή. Έτσι και αλλιώς όμως δεν έχω άλλη επιλογή. Περιμένω.

 

***

 

Βασανιστικές ήταν για τη Μαρία οι μέρες μετά τη σύλληψη του Βασίλειου. Η πίεση των εφημερίδων, της ασφάλειας, του χωριού, των γονιών της ασφυκτική. Κι όμως άντεξε.

Κι εγώ έμαθα να εκτιμώ την απλότητα και τη δύναμή της καθώς μου ιστορούσε ξανά και ξανά τις λεπτομέρειες. Πηγαίναμε μακρινούς περιπάτους στα μονοπάτια και στους γύρω αγροτικούς δρόμους. Κάποιες φορές τη συνόδευα στο μοναστήρι για να ανάψει ένα κεράκι. Μου μάθαινε να ξεχωρίζω τα διάφορα δέντρα, εγώ ο πρωτευουσιάνος, όπως με αποκαλούσε περιπαικτικά. Μου δίδαξε την αγάπη για τα λουλούδια, τα ονόματά τους, το είδος της φροντίδας που χρειάζονται. Χαμογελούσε με τα απλά πράγματα. Έμαθα κι εγώ κοντά της να αγαπώ τα μικροπράγματα, όχι μόνο τα μεγάλα και τα μεγαλεπήβολα. Έμαθα ξανά, βαθύτερα, πως όλα έχουν την αξία τους και όλα το τίμημά τους.

Εκείνη πάλι μου ζητούσε να της μιλάω για τα κινήματα και τις επαναστάσεις, για αυτά που είχα διαβάσει ή για τα λίγα που είχα ζήσει. Έμοιαζε λίγο με τα παραμύθια που λες στα παιδιά. Η ιστορία τελειώνει και αυτά σου λένε «και μετά; Τι έγινε; Πες μου κι άλλο». Κάθε νέο βιβλίο που μελετούσα ήθελε να της το εξιστορήσω. Ήθελε να της διηγούμαι τα μεγάλα όνειρα, αυτά τα ανεκπλήρωτα, που αιώνες και δεκαετίες οι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν πραγματικότητα, αυτά που μας κάνουν πιο ανθρώπινους και ας μην εκπληρώνονται.

Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τότε. Τελευταία σκέφτομαι πως ίσως ήρθε η ώρα να επιστρέψω στη πρωτεύουσα. Σκέφτομαι επίσης να προτείνω στη Μαρία να έρθει μαζί μου. Θα  δούμε.

 

***

                                                                                                                               Κυριακή

 

Το ράδιο έχει μια συνεχή ροή μουσικής. Ευτυχώς. Δεν αντέχω πολλά λόγια τελευταία. Σηκώθηκα πολύ πρωϊ σήμερα, πριν προλάβει ο ήλιος να ζεστάνει τη γη. Πήγα μια μεγάλη βόλτα γύρω από το χωριό. Με τα πόδια και σιγά σιγά.

Γυρνώντας πέρασα και από τη μάνα μου. Ποτέ δεν πολυμιλούσε αλλά τώρα με το ζόρι της βγάζεις μια λέξη. Λες να γίνω και εγώ έτσι; Δεν κάθισα πολύ.

Δεν ξέρω τι να κάνω σήμερα.

Η μάλλον ξέρω. Θα πάρω λίγο ψωμάκι και τυράκι, λίγο κρασάκι και θα πάω με το αυτοκίνητο στο φράγμα, ψηλά. Από εκεί βλέπω και το μοναστήρι.

 

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΚΟΥΒΑΝΟΙ μιλούν για τη ζωή τους μέσα στην εργατική τάξη των ΗΠΑ - Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί» και οι εκδόσεις Διεθνές Βήμα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου την Παρασκευή 26 Μάη, 7μ.μ., στον Πολιτιστικό Χώρο «Φρανσίσκο Ντε Μιράντα», Χάριτος 6, στο Κολωνάκι. Θα χαιρετίσει η πρέσβης της Κούβας, Ζέλμις Μαρία Κορτίνα Ντομίνγκες.

read more ...

«Oι πεθαμένοι δεν πληρώνουν χρέη» - Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

 

του Κ. Παπουλή

Η Κριστίνα Κίρχνερ, μια χαρισματική ομιλήτρια, μια παρουσία στην  κληρονομιά της  Εβίτα Περόν, πέρασε από την Αθήνα, πηγαίνοντας για το ευρωκοινοβούλιο και έδωσε μια διάλεξη  στο Μέγαρο Μουσικής, με βάση την εμπειρία της Αργεντινής.

read more ...

Βραδιά λατινοαμερικάνικης ποίησης - Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

 

 

Τετάρτη 17 Μαϊου στις 8 μμ,

στο Σπίτι της Κύπρου, Ξενοφώντος 2α

read more ...

ΠΕΝΕΝ: Κατάργηση Φοροαπαλλαγών Εφοπλιστικού Κεφαλαίου - Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Προς: Επιτροπή Διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση

Σχετικά με την Αναθεώρηση του Συντάγματος

Προτάσεις ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ (Π.Ε.Ν.Ε.Ν) αναφορικά με την προστασία κεφαλαίων εξωτερικού και την φοροασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Θέμα: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΦΟΡΟΑΠΑΛΛΑΓΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

read more ...