Ενάντια στα Αμερικανικά Ιμπεριαλιστικά Σχέδια και την πυροδότηση του Εθνικισμού στα Βαλκάνια

Δημοσιεύθηκε: 6/2/2018

του Μιχάλη Χονδροκούκη 

 

Το «μακεδονικό» ζήτημα βγαίνει σήμερα στην επικαιρότητα με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και συγκεκριμένα, λόγω της πρόθεσης του ΝΑΤΟ να αναπτύξει περαιτέρω τις δυνάμεις του και να προωθήσει τις βάσεις του στην περιοχή των Βαλκανίων, στο πλαίσιο της στρατηγικής του προέλασης προς την Ανατολή και την παγκόσμια κυριαρχία. Η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι ένα κρατίδιο που προέκυψε από τη στρατηγική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και που οι κυβερνήσεις του –όπως και οι δικές μας– είναι πολιτικά υποχείρια των ΗΠΑ. Το κράτος αυτό προορίζεται σύντομα από τους Αμερικανούς να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ώστε να εγκατασταθούν στα εδάφη του νατοϊκές βάσεις, οι οποίες θα εξυπηρετήσουν καλύτερα τον γεωστρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Δημιουργείται, λοιπόν, άλλο ένα προκεχωρημένο φυλάκιο και για γίνει η διαδικασία όπως ξέρουν καλά οι ιμπεριαλιστές ότι εξυπηρετεί μακροπρόθεσμα τα σχέδιά τους, πρέπει να αποπροσανατολίσουν την προσοχή των βαλκανικών λαών από τη στρατηγική τους και να τους θολώσουν το οπτικό πεδίο μέσω της πυροδότησης εθνικιστικών και αλυτρωτικών υστεριών και επεισοδίων.

            Το ζήτημα του ονόματος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως θέμα αυτοπροσδιορισμού κάποιας εθνότητας. Εδώ δεν έχουμε μια εθνότητα που παλεύει να αποτινάξει την εθνική της καταπίεση, αλλά κάτι άλλο: οι ιμπεριαλιστές που ελέγχουν το κρατίδιο, εκμεταλλευόμενοι τις ιστορικές ιδιαιτερότητες της περιοχής,  πιέζουν για μια ονομασία τέτοια που να πυροδοτεί τον εθνικισμό και να υποθάλπει τον αλυτρωτισμό ανάμεσα σε αυτό και τα γύρω κράτη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Μακεδονία αποτελεί μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή που μετά τον δεύτερο βαλκανικό πόλεμο και τη συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) χωρίστηκε στα τρία (Σερβία, Βουλγαρία και Ελλάδα), αλλά αυτό δεν ισοδυναμεί και με τον χωρισμό ενός μακεδονικού έθνους σε τρεις χώρες. Υπήρχαν κατά βάση Σλάβοι, Βούλγαροι και Έλληνες, μπορεί κάποιοι από αυτούς να αυτοπροσδιορίζονταν ως Μακεδόνες, αλλά, φυσικά, δεν υπάρχει ένα τέτοιο έθνος που να ανάγεται με ιστορική συνέχεια στο αρχαίο μακεδονικό φύλο. Κάτι τέτοιο δεν μπορούν να ισχυριστούν ούτε οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής. Η επιμονή των κυβερνήσεων της πΓΔΜ να παραπέμπουν συμβολικά συνεχώς στους αρχαίους Μακεδόνες και τον μέγα Αλέξανδρο αποτελεί σαφέστατα έκφραση αλυτρωτισμού.

            Στον βαθμό που στη δοσμένη συνθήκη ο αυτοπροσδιορισμός «Μακεδονία» εξυπηρετεί πρωτίστως τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό για την πυροδότηση εθνικιστικής αντιπαλότητας και την υπονόμευση της ειρήνης στα Βαλκάνια, δεν μπορούμε θεωρήσουμε ως μόνη διάσταση την αυτοδιάθεση των εθνών. Από τη μία πρέπει να ληφθεί υπόψη η πραγματική ιστορική αναφορά αυτού του λαού στη Μακεδονία, αλλά από την άλλη, πρέπει να ληφθεί υπόψη και ότι πρόκειται για την απαίτηση ενός κράτους-προτεκτοράτου των ΗΠΑ, που απειλεί ευθέως την εθνική ακεραιότητα της Ελλάδας. Εάν δεν υπήρχε ο παράγοντας της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και για τα δύο κράτη, η συζήτηση θα ήταν πολύ διαφορετική. Φυσικά, οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και η εκδίπλωση των αμερικανικών δυνάμεων προς τα ανατολικά δεν εξαρτώνται από ένα όνομα ούτε η ματαίωσή τους καθορίζεται από αυτό. Απαιτείται ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και συνεργασία των βαλκανικών λαών σε αυτήν την πάλη. Ακριβώς από αυτήν την τελευταία σκοπιά, δηλαδή από την άποψη της διευκόλυνσης συνεργασίας των λαών, έχει μια σημασία και το όνομα. Είναι προτιμότερο να υπάρξει μια ονομασία που να μην υπονομεύει άμεσα τη σχέση των δύο λαών και να τους παρασύρει σε εθνικιστικές αντιπαραθέσεις ή και συγκρούσεις. Γι’ αυτό είναι προτιμότερος ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, ώστε να περιοριστεί το εθνικιστικό και αλυτρωτικό στίγμα. Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα παραμένει η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και η περαιτέρω ανάπτυξη της αμερικανικής γεωστρατηγικής επιρροής με νέες βάσεις στην πλάτη των βαλκανικών λαών.

            Ο εθνικισμός που καλλιεργείται σήμερα στα συλλαλητήρια δεν είναι ο κύριος εχθρός, παρά το γεγονός ότι η αντιμετώπισή του είναι ένα από τα βασικά μας καθήκοντα. Σε περίπτωση που το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα προτάξει το αντιεθνικιστικό, κινδυνεύει να δημιουργήσει μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, όπου η αιτία των προβλημάτων των λαών είναι ο εθνικισμός των μαζών. Πρώτη αιτία είναι οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί των ΗΠΑ, που η πραγματοποίησή τους διευκολύνεται και διεκπεραιώνεται από τις υποταγμένες ντόπιες αστικές τάξεις και τις πολιτικές μαριονέτες των κυβερνήσεων των βαλκανικών κρατών. Η εξ αυτής της αφορμής προσπάθεια των ντόπιων αστικών τάξεων να αποσπάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη, δεν αναιρεί τον εξαρτημένο χαρακτήρα τους και την υποταγή τους στο στρατηγικό στόχο των ΗΠΑ. Ακολούθως, οι σχεδιασμοί αυτοί προωθούνται ευκολότερα με την καλλιέργεια και την πυροδότηση του εθνικισμού των λαών. Αυτό το έργο αναλαμβάνουν πληρωμένοι φορείς και έμμισθες προσωπικότητες σε διατεταγμένη υπηρεσία, που στη συνέχεια συμπαρασύρουν και πιο αθώες περιπτώσεις, ώσπου φτάνουν να κινητοποιήσουν και μέρος των λαϊκών μαζών (δείτε το ρόλο της αμερικανοθρεμμένης και φιλοχουντικής Παμμακεδονικής Ένωσης Υφηλίου, του Φράγκου, του Μιχάκη και άλλων φασιστοειδών στην οργάνωση των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, αλλά και την ατυχή συμμετοχή του Μίκυ Θεοδωράκη).

            Οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων της χώρας μας είναι παραδοσιακά συνδεδεμένες (=δεμένες χειροπόδαρα) με το άρμα των ΗΠΑ και πάντα σπεύδουν να ικανοποιήσουν τις όποιες επιθυμίες-απαιτήσεις τους, άλλες φορές με το αζημίωτο και άλλες χωρίς ούτε ένα ξεροκόμματο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει στο ξεροκόμματο της εύνοιας έως τις επόμενες εκλογές, οι ΑΝΕΛ και ο Λεβέντης επιδίδονται σε ανέξοδους λεονταρισμούς και το ΠΑΣΟΚ (Κίνημα Αλλαγής) και η ΝΔ κάνουν την πάπια, διότι ο ρόλος τους είναι η διαδοχή υπό το ίδιο αφεντικό, συνεπώς ασκούν κριτική για ανικανότητα στον ΣΥΡΙΖΑ προς άγραν ψήφων αλλά υποστηρίζουν την ίδια πολιτική.

Ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτε από αυτούς. Μόνο ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα και οι αγώνες του μπορούν να εμποδίσουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και να προστατεύσουν τους λαούς από νέα αιματοκυλίσματα. Είναι ανάγκη να συγκροτηθεί ένα λαϊκό, πατριωτικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο και να αναπτυχθεί ένα αντίστοιχο κίνημα, το οποίο θα θέσει στο στόχαστρό του πρωτίστως δύο βασικά καθήκοντα που υπαγορεύονται από τη σημερινή κατάσταση:

α) την καταγγελία και την προσπάθεια ματαίωσης των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια

β) την πάλη κατά του εθνικισμού που δηλητηριάζει το λαό μας

 

Όχι σε κάθε εθνικισμό και αλυτρωτισμό, ντόπιο και ξένο

Οι Λαοί θέλουν ελεύθερες Πατρίδες και Ειρήνη,

το ΝΑΤΟ θέλει προτεκτοράτα και Πόλεμο

εξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ


Προγραμματικές κατευθύνσεις 

του συλλόγου διάδοσης 

μαρξιστικής σκέψης 

"Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ"


Ο σύλλογος Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ  

δίνει στη δημοσιότητα τις 

προγραμματικές του κατευθύνσεις. 

Τις θέτει σε συζήτηση με τους, 

συντρόφους συναγωνιστές και φίλους, 

είτε πρόκειται για ανένταχτους αγωνιστές 

είτε για οργανωμένους σε άλλες 

πολιτικές οργανώσεις 

με παραπλήσιες αγωνίες 

και προβληματισμούς. 

Μοναδικός στόχος είναι 

η προώθηση του αγώνα 

για την απελευθέρωση του λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »




Διαβάστε Περισσότερα »

Άλλη μια νίκη του «κινήματος» του δικαιωματισμού: Eπίσημα το Marlboro στην αγορά της κάνναβης. - Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018




του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη στο guernica.eu


Πριν λίγες ώρες ανακοινώθηκε και επίσημα η φημολογούμενη εδώ και ημέρες συμφωνία μεταξύ της εταιρείας Altria Group Inc που παράγει τα γνωστά τσιγάρα και της εταιρείας παραγωγής κάνναβης Cronos Group με μια αγορά της οποίας το ύψος είναι 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Έτσι, ο κατασκευαστής των Marlboro, Altria Group Inc., με την ολοκλήρωση της συμφωνίας  αγοράζει στην πράξη το 45% της Cronos Group.

[...]

Πλέον το σύστημα εκμετάλλευσης δίνει ακόμα μία δυνατότητα στον αυτοϋποβιβαζόμενο άνθρωπο, ώστε να «ξεφύγει» από την αλλοτρίωση* που το ίδιο του επιβάλει. Οι σύγχρονοι σκλάβοι είναι ελεύθεροι να πιουν όσο θέλουν, από ότι θέλουν υπό δύο προϋποθέσεις: α)Να αγοράζουν τη ψυχοτρόπο ουσία από την παραγωγή των μονοπωλιακών ομίλων και β)Να τους «ανεβάσει» τόσο όσο να μην χρειάζεται να αμφισβητήσουν το σύστημα που τους την πουλάει. [...]

read more ...

Γαλλία - «Κίτρινα γιλέκα»: Κι όμως η μεγάλη «μάχη» άρχισε μόλις τώρα - Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Κρίσιμο μπρα ντε φερ εντός κινήματος

Της Ελένης Μαυρούλη από ΤοΠεριοδικό (toperiodiko.gr)

Είναι προφανές, πλέον, ότι το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», ασχέτως των αρχικών κινήτρων και του τρόπου εμφάνισής του, είναι πεδίο σκληρής  διαπάλης και αντιπαράθεσης ως προς το πολιτικό του προσανατολισμό και το στίγμα του. Η αντιπαράθεση αυτή αποτυπώνεται και στα αιτήματά του: ορισμένα αντιφατικά, σαφώς προσανατολισμένα στην κατηγορία των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών ελευθέρων επαγγελματιών, στα μικροαστικά τμήματα της επαρχίας [...]

Η μάχη αυτή δεν έχει κριθεί ακόμη. [...] Ερώτημα παραμένει και το κατά πόσο θα μπορούσαν τα αιτήματα αυτά να γίνουν αιχμηρότερα, να κινητοποιήσουν περισσότερες κατηγορίες εργαζομένων και να λάβουν διαστάσεις ευρύτερου ξεσηκωμού της γαλλικής  εργατικής τάξης με σαφές πρόσημο και στόχο.

Το βέβαιο είναι ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, επειδή πολλά έχουν γραφτεί, η όλη κατάσταση απέχει ποιοτικά και πολιτικά από τον Μάη του ’68, αλλά ακόμη και από τις πολύμηνες διαμαρτυρίες κατά του νόμου ελ Κομρί και ως εύρος κινητοποιήσεων και ως βάθος αιτημάτων και πολιτικής ανάλυσης (μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος ούτε ως χαρακτηρισμός αλλά ούτε και ως πλαίσιο αναφοράς) και ως βαθμός κινητοποίησης των εργαζομένων μέσα σε χώρους δουλειάς. Και τα τρία αυτά στοιχεία είναι κριτήρια που θα καθορίσουν τα επόμενα βήματα των «κίτρινων γιλέκων» που αναμφίβολα θα επηρεάσουν τη Γαλλία αλλά όχι μόνο αυτή.


read more ...

Η Αγία Γερμανική Οικονομική Αυτοκρατορία - Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018


Pierre Rimbert (μετ. Άννα Προκόβα), monde-diplomatique.gr

Το χάσμα μεταξύ των ανατολικών και των δυτικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προκύπτει από την αντίθεση μεταξύ φιλελεύθερων δημοκρατιών και αυταρχικών κυβερνήσεων. Αντικατοπτρίζει την οικονομική κυριαρχία των μεγάλων δυνάμεων έναντι των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως δεξαμενές φτηνού εργατικού δυναμικού. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, οι γερμανικές βιομηχανίες προτίμησαν τη μετεγκατάσταση στην Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία.

 

read more ...

Ανακοίνωση της Ταξικής Κίνησης για τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα - Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018


[...] Όλες μας οι δυνάμεις να δοθούν ώστε να πυκνώσουν οι γραμμές των σωματείων μας, με ενεργή συμμετοχή όλων μας, να αναπτυχθούν οι αγώνες στο χώρο δουλειάς, να βγουν μπροστά τα αιτήματα μας.

Να αναπτυχθεί ένα ΔΙΚΤΥΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝπου θα μπορεί να πάρει στα χέρια του αυτό την οργάνωση των διεκδικήσεών μας, χωρίς αποχωρήσεις από τα άλλα συνδικάτα, για να μπορεί να ενοποιεί πανελλαδικά τον αγώνα. Να αναπτυχθεί η πάλη μας με διάφορες μορφές και μέσα, με κύριο στοιχείο την μαζική συμμετοχή όλων μας. Για την  επανεκκίνηση   των ταξικών αγώνων διάρκειας για να πετύχουμε  ρήγματα στην αντεργατική πολιτική, να έχουμε κατακτήσεις  και να δημιουργήσουμε τους όρους να νικήσουμε. Έτσι μπορεί να χτιστεί το εργατικό μέτωπο της ανατροπής!

Όλες οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την ανάγκη να βγει το εργατικό κίνημα μπροστά, χρειάζεται να δράσουν από κοινού σε τέτοια κατεύθυνση. Τέρμα πια στις ιδιοκτησιακές λογικές. [...]


read more ...

Λιτότητα εναντίον της διατροφικής ασφάλειας και κυριαρχίας - Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018





του Λεωνίδα Βατικιώτη στην Νέα Σελίδα

το είδαμε στο ιστολόγιό του leonidasvatikiotis.wordpress.com


Τα Μνημόνια μπορεί από τις 21 Αυγούστου να αποτελούν παρελθόν αλλά ο απολογισμός της Μνημονιακής περιόδου, που ξεκίνησε το 2010 δεν έχει γίνει. Μια μικρή συμβολή σε αυτή την προσπάθεια είναι η έρευνα που παρουσιάστηκε επίσημα (στην αγγλική της έκδοση) στις Βρυξέλλες στις 20 Νοεμβρίου με θέμα τη διατροφική κυριαρχία. Θέμα της είναι οι επιπτώσεις της λιτότητας στην Ελλάδα στο δικαίωμα στην τροφή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό κράτος και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης παραβίασαν το δικαίωμα του ελληνικού λαού στην τροφή ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας που απαιτήθηκαν από τα τρία Μνημόνια (2010, 2012 και 2015).  Με άλλα λόγια, τα πακέτα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα αντέβαιναν στο διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. [...]

Σύνδεσμος για την έκθεση (αγγλικά) εδώ.

 

read more ...