Το απεργιακό φαινόμενο στα χρόνια των μνημονίων

Δημοσιεύθηκε: 7/5/2018

του Θεοφάνη Παππά*

Η απεργία σαν μέσο πάλης ήταν και θα είναι πάντα ένα από τα σημαντικότερα όπλα στη διάθεση της εργατικής τάξης στην προσπάθειά της σε συμμαχία με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να διεκδικεί τα δικαιώματά της έως και την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Τετρακόσιες σαράντα πέντε(445) συνολικά απεργίες πραγματοποιήθηκαν το 2011, τετρακόσιες τριάντα εννέα (439) το 2012 και τετρακόσιες σαράντα τρεις (443) το 2013.

Για το έτος 2013 Διακόσιες είκοσι οκτώ (228) απεργίες πραγματοποιήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα και εκατόν εβδομήντα πέντε (175) απεργίες στον Δημόσιο τομέα της οικονομίας. Στις Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (ΔΕΚΟ) πραγματοποιήθηκαν 54 απεργίες. To 2014 έχουμε περίπου 192 απεργίες στον Ιδιωτικό τομέα και 160 στον Δημόσιο. Από αυτές οι 13 σε ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας), η πλειοψηφία των οποίων αφορούσαν τη ΔΕΗ. Οι Απεργίες που καταμετρήθηκαν φτάνουν τις 97 τόσο για το 2015 όσο και για το 2016. Παρατηρούμε τη φθίνουσα πορεία του απεργιακού φαινομένου, η οποία ανάμεσα στ’ άλλα επιβεβαιώνει πως δεν αρκεί η σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και η επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους για να οδηγηθούμε αυτόματα σε ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων και «κινηματικά άλματα» προς θετικές κατευθύνσεις.

Όσον αφορά τη μαζικότητα των πανελλαδικών απεργιών, σύμφωνα με το ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τα έτη 2010- 2012 οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 50000 σε 17 τουλάχιστον περιπτώσεις. Το γεγονός αυτό δεν επαναλήφθηκε στα έτη 2013- 2014. Σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο πως οι αντιμνημονιακές πορείες των μέχρι κι 100000 διαδηλωτών έως και το τέλος του 2012 δεν επαναλήφθηκαν.

 

Η κινηματική αποκλιμάκωση που λαμβάνει χώρα προοδευτικά από τις αρχές του 2013 έως τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οφείλεται σε κρίσιμο βαθμό στη μετάθεση των ελπίδων στην εκλογική αλλαγή, δηλαδή στην «ανάθεση» στον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία φαίνεται ότι ενώ μέχρι το 2012 είχαμε ένα μεγάλο απεργιακό κύμα, σχεδόν σε όλους τους τομείς (ιδιωτικός τομέας, Κοινή Ωφέλεια,,δημόσιος τομέας), εντούτοις από εκεί και μετά παρατηρούμε μια συνεχή κάμψη των απεργιακών αγώνων. Επίσης, φαίνεται ότι η απεργιακή δράση μειώνεται την ίδια στιγμή που αυξάνεται η ανεργία.


Ξέχωρα ότι αυτή η αποκλιμάκωση, ως ένα βαθμό, οφείλεται στις προσδοκίες που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις βουλευτικές  εκλογές του 2012, στις οποίες αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, στις οποίες ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς επίσης στην καλλιέργεια της «στρατηγικής της ανάθεσης» για αντιστροφή της οικονομικής ύφεσης μέσω της κατάργησης των μνημονίων, εντούτοις εξακολουθούν να υπάρχουν όλοι οι βασικοί παράγοντες της μη κινητοποίησης. Σε γενικές γραμμές αυτοί είναι οι εξής: η ήττα που έχει δεχτεί το   κίνημα μετά την πρώτη φάση ανόδου των απεργιακών αγώνων (2010-12), η κόπωση(φυσική και οικονομική) των κινητοποιούμενων, ότι δεν υπάρχουν απτά αποτελέσματα από τις συλλογικές δράσεις, η απογοήτευση και η απόσυρση, καθώς επίσης η εξανέμιση των προσδοκιών και η γενικευμένη απογοήτευση που προκάλεσε η μνημονιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετά το δημοψήφισμα.

 

Η εργατική αδρανοποίηση δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών,

αλλά και της πολύχρονης πολιτικής πρακτικής των κρατούντων, πριν από τα Μνη-

μόνια, οι οποίοι καλλιεργούσαν συστηματικά την ιδεολογία της «κοινωνικής  συναίνεσης», της «εργασιακής ειρήνης», του «ήπιου μονεταρισμού», της «εθνικής αναγκαιότητας»κ.λπ., ενισχύοντας ουσιαστικά την εργοδοτική εξουσία σε βάρος της εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αποδυναμωθούν οι  συλλογικές αξίες της αλληλεγγύης και της αγωνιστικής διεκδίκησης για καλυτέρευση  των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης και έτσι να εμπεδωθεί στη συνείδηση της εργατικής τάξης μια ατομοκεντρική αντίληψη και ερμηνεία της κοινωνικής πραγματικότητας αντί των συλλογικών αξιών, η οποία οδήγησε στην εργατική αδρανοποίηση, τη κοινωνική καθήλωση και σε μια συμπεριφορά εργαζόμενου-ικέτη της κρατικής και εργοδοτικής εξουσίας.


Κατά συνέπεια, και με δεδομένο τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας, λόγω της αυξημένης  ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης, ήταν επόμενο να απομαζικοποιηθούν  τα σωματεία και να επέλθει «παθητικοποίηση» του κόσμου της εργασίας.


Για τη σημερινή «κατάντια» σαφέστατες ευθύνες φέρει ο εργοδοτικός- κυβερνητικός συνδικαλισμός των κυρίαρχων παρατάξεων στις τριτοβάθμιες ομοσπονδίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ), οι οποίες υπονόμευσαν τους αγώνες δια των αγώνων, αφού δεν πάλεψαν ουσιαστικά να οργανώσουν τους εργαζόμενους σε ρηξιακή αντιεξαρτησιακή κατεύθυνση, επιλέγοντας κινητοποιήσεις κι απεργίες «για τα μάτια του κόσμου». Ας μη ξεχνάμε, τέλος, πως η υποταγμένη κι εργοδοτική ΓΣΕΕ στήριξε το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015. Πρέπει, δυστυχώς, παρά τα όποια θετικά  να ασκήσουμε κριτική και στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που επιλέγει την άρνηση οργάνωσης ενωτικών λαϊκών αγώνων και τον απομονωτισμό, όπως επίσης και στην ΛΑΕ για την ατολμία της να απογαλακτιστεί πλήρως συνδικαλιστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και να προτάξει το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ.


Όμως η απογοήτευση και η (μερική) αποστράτευση από τους κοινωνικούς αγώνες συνυπάρχουν με θυμό και αποστροφή απέναντι στους κυρίαρχους πολιτικούς σχηματισμούς καθώς και με τη μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του αρνητικού ρόλου της ΕΕ και του ΔΝΤ σε σχέση με το παρελθόν. Επομένως, υπάρχει «μπαρούτι» έτοιμο να εκραγεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν τη στιγμή της έκρηξης θα υπάρχουν πολιτικοί θύλακες που θα δώσουν προσανατολισμό στο λαϊκό κίνημα με ριζοσπαστικά αιτήματα, πολιτική ελπίδα κι οργανωμένο αγώνα. Μ’ άλλα λόγια, ένας πολιτικός φορέας, όπως η ΚΑΛ, παρά το ότι τώρα ξεκινάει την προσπάθειά της φιλοδοξούμε να μπορέσει τελικά να εμπνεύσει τους εργάτες, τα μεσαία στρώματα, τη νεολαία και τους ανέργους.


Επιστρέφοντας στις απεργίες στη μνημονιακή εποχή και καταγράφοντας τα αιτήματα με τη βοήθεια των μελετών του ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τόσο το 2013 όσο και το 2014 κυριάρχησαν τα αιτήματα 1 ανάκλησης απολύσεων και 2 καταβολής δεδουλευμένων. Ακολούθησαν ζητήματα αναδιάρθρωσης, συγχώνευσης, ιδιωτικοποίησης  και κλεισίματος επιχειρήσεων ή δομών του Δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις Λιμένων Ελλάδας, ΟΣΕ ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ + COCA COLA Θεσσαλονίκης Ιδιωτ. Τομέας) και  διεκδικήσεις κατά των ατομικών συμβάσεων μέσα από την ταυτόχρονη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων. Περαιτέρω, αιτήματα για εργασιακές συνθήκες (ασφάλεια, υγιεινή εργαζομένων, βελτίωση δυσχερών συνθηκών εργασίας, εντατικοποίηση εργασίας, αύξηση ωραρίου) και το αίτημα της διατήρησης Δομών Υγείας και του Δημόσιου χαρακτήρα τους. Αυτές οι κινητοποιήσεις δεν είναι μόνο από εργαζόμενους στην Υγεία αλλά και από συλλόγους πολιτών, παράλληλα με διεκδικήσεις κατά της υποχρηματοδότησης των νοσοκομείων και της μείωσης κονδυλίων για τη Δημόσια Υγεία. Επιπλέον, η άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης (Δημόσιο, ΑΔΕΔΥ), η αντίθεση των εργαζομένων στις περικοπές των μισθών τους (Ιδιωτικός & Δημόσιος Τομέας) και η εναντίωση στα μέτρα για την Κοινωνική Ασφάλιση και μετά αιτήματα για τη γενική προστασία των ανέργων. Τέλος, αιτήματα υπεράσπισης του δικαιώματος στην Απεργία και υπεράσπισης και διατήρησης της Κυριακάτικης Αργίας.


Σχετικά με τα «Αιτήματα Κινητοποιήσεων» το 2015 και 2016, συνηθέστερη αιτία αποτελεί η καταβολή δεδουλευμένων. Ακολουθούν το ασφαλιστικό και οι συντάξεις, οι απολύσεις- επαναπροσλήψεις, το κλείσιμο και η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων, το θέμα των συμβάσεων εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά δικαιώματα με έμφαση την υπογραφή ή εφαρμογή  των συλλογικών συμβάσεων, κ.λπ.   Αμέσως μετά  βρίσκεται το αίτημα που σχετίζεται με το  ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τα βαρέα και  ανθυγιεινά (ΒΑΕ) και την περίθαλψη. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τις αντιδράσεις στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου. Επίσης, η αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων ή του κλεισίματος των ΔΕΚΟ.

H απλή παρατήρηση της επανάληψης των αιτημάτων σε όλη τη διάρκεια των μνημονιακών ετών δείχνει πως όσο δεν δημιουργούνται προϋποθέσεις ρήξης με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και λοιπούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, η αίσθηση της αναποτελεσματικότητας θα επιτείνεται με συνέπεια να μεγαλώνει ο φαύλος κύκλος της απογοήτευσης κι αποστράτευσης της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων της πόλης και του χωριού. Απ’ την άλλη, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα μιας μετωπικής κίνησης όπως η ΚΑΛ, η οποία αφ’ ενός έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της τα εν λόγω αιτήματα, αφ’ ετέρου δε, κινείται στην κατεύθυνση προσπάθειας δημιουργίας ενωτικών μετωπικών συσπειρώσεων σε κάθε συνδικαλιστικό μετερίζι, προσπάθεια που μπορεί τελικά- τελικά να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη διαδικασία αναζωογόνησης του κινήματος και μέσω απεργιών που θα στοχοποιούν τα δεσμά της εξάρτησης.

Απαιτείται η ενδυνάμωση της άμυνας και της αντεπίθεσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι αγώνες πρέπει να είναι ενωτικοί και να έχουν αιχμή ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, την ολιγαρχία και την ξένη επιτροπεία για την:

-Κατάργηση όλων των μνημονιακών μέτρων

-Άμεση επιστροφή των κατακτήσεων των εργαζομένων καταρχήν στο επίπεδο του 2008

-Μη επιβολή νέων αντιλαϊκών μέτρων

-Αποτροπή ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου

-Πλήρη αποκατάσταση και διεύρυνση των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών

-Αντίθεση στις παρεμβάσεις και την εποπτεία των «θεσμών».

-Διαγραφή του χρέους

-Αντίθεση και απειθαρχία στην ΕΕ

Το ιστορικό παράδειγμα των αγώνων της πρωτομαγιάς όπου με σκληρούς αγώνες, κατακτήθηκαν καλύτεροι μισθοί, συμβάσεις και λιγότερες ώρες δουλειάς, πρέπει σήμερα να αποτελέσει τον οδηγό για νέους ελπιδοφόρους, μαζικούς κι ενωτικούς αγώνες.

Αυτό που σήμερα χρειάζεται σε πολιτικό επίπεδο είναι η δημιουργία ενός λαϊκού, δημοκρατικού, πατριωτικού μετώπου που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του λαού.


ΟΛΟΙ ΞΑΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Μια άλλη πλευρά της κρατικής παρέμβασης σε βάρος του συνδικαλιστικού κινήματος γίνεται δια της δικαστικής οδού και αφορά την πολιτική επιστράτευση αλλά και τον χαρακτηρισμό μιας απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής. Μεταξύ 1979- 2010 η πολιτική επιστράτευση χρησιμοποιήθηκε περίπου μία φορά τον χρόνο. Αντίθετα, το 2013- 2014, μέσα σε 18 μήνες είχαμε τέσσερις πολιτικές επιστρατεύσεις: Μετρό, ναυτεργάτες, καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, ΔΕΗ. Όσον αφορά τις παράνομες και καταχρηστικές απεργίες, από το 2009 ως  τον Σεπτέμβρη 2014 υπό την κρίση της Δικαιοσύνης τέθηκαν 285 απεργίες, με 249 να κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές. Μόνο 30 απεργίες κρίθηκαν νόμιμες.

Η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου είχε αρχίσει να συζητά και να απεργάζεται σχέδια νομοθετικών παρεμβάσεων όσον αφορά τη δομή του Ν 1264/82 περί συνδικαλισμού.


Το θέμα της αλλαγής του Ν 1264 άρχισε να τίθεται το 2014, διόλου τυχαία, όταν το εργατικό κίνημα είχε υποστεί ήττα, οι αγώνες είχαν υποχωρήσει κι όσοι εξακολουθούσαν να γίνονται είχαν πολύ χαμηλότερη συμμετοχή. Οι ανατροπές που ετοιμάζονταν αφορούσαν 4 σημεία – κλειδιά:


  1. Lock- out. Κλείσιμο της επιχείρησης από τον εργοδότη σε περίπτωση απεργίας διαρκείας από τους εργαζόμενους.
  2. Αλλαγές στον τρόπο προκήρυξης απεργίας.
  3. Επανεξέταση του τρόπου και πηγών χρηματοδότησης των συνδικάτων
  4. Συνδικαλιστικές άδειες

Στο εξής για την απόφαση μιας απεργίας θα αποφασίζει το 50% +1 των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία. Η  αλλαγή του συγκεκριμένου νόμου αποτελούσε διακαή πόθο του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου το 2010, ενώ η τροποποίηση του τρόπου λήψης των αποφάσεων για απεργίες από τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των επιχειρήσεων ήταν προαπαιτούμενο της δεύτερης αξιολόγησης  και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έγινε «βασιλικότερη του βασιλέως», αφού με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο για πρώτη φορά από το 1974 περιορίζεται το δικαίωμα της απεργίας.

 


Τελευταίο σε σειρά αλλά όχι σε σημασία, η… Πανεθνική Ημέρα Δράσης

 

Αφού έκαναν ότι είναι δυνατόν να απενεργοποιήσουν δια της απομαζικοποίησης, και να ευτελίσουν δια της κατάχρησης, το όπλο της απεργίας (μια απεργία πρέπει να σχεδιάζεται με τη σοβαρότητα που απαιτεί μια επανάσταση) τώρα θέλουν να το καταργήσουν τελείως.

 

«Αναζητούμε και άλλους τρόπους δράσης πλην των απεργιών. Μας έχει καταπνίξει η υπερφορολόγηση και η λιτότητα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν με προτάσεις οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας και τα κόκκινα δάνεια.» ανέφερε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Ο δολοφόνος των εργατικών αγώνων, που δύο χρόνια τώρα που το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ματώνει στα δικαστήρια και στα συμβολαιογραφεία, δεν έκανε απολύτως τίποτα, τους χρησιμοποιεί σαν άλλοθι για την επίσημη συνεργασία του με την αστική τάξη.


Έτσι απλά μαζί με διάφορα "φιλεργατικά", για να καταπιούμε το δόλωμα, να αγωνιστούμε με τους αστούς για "Ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και καινοτομίας με γνώμονα ένα Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για το μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου της χώρας." Όλοι μαζί στην ίδια βάρκα. Και αυτοί που έβγαλαν δισεκατομμύρια στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους, και αυτοί που δίνουν μισθούς που δεν μπορεί να ζήσει κανένας άνθρωπος, το κάθε λαμόγιο που έκανε αρπαχτές σε βάρος του δημόσιου ταμείου, μαζί με τα θύματα τους. Μόνο ο ΣΕΒ και η ένωση τραπεζών λείπουν. Επίσημα. Γιατί ανεπίσημα είναι οι μέγα χορηγοί.

 

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά δουλειά σε αυτές τις δραστηριότητες ταξικής συνεργασίας. Ο σχεδιασμός και η πραγματοποίηση μιας απεργίας, κάθε εργατικού αγώνα, πρέπει να πάψει να είναι παιχνιδάκι και διακήρυξη προθέσεων. Πρέπει να γίνεται με προϋποθέσεις να νικήσει ή έστω να αποσπάσει μερικά οφέλη. Η αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό θα είναι μακρόχρονη και σκληρή. Από την έκβαση της θα εξαρτηθεί το μέλλον των εργαζομένων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!

 

Έρευνα του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κατά τον τρίμηνο αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ για το πως επιδρά ο συλλογικός απεργιακός αγώνας στις συνειδήσεις έδειξε ότι η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η δράση για τη διεκδίκηση και καλυτέρευση της ζωής μας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.



*ομιλία στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά 2018 της Κίνησης για την Απελευθέρωση του Λαού



Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ


Προγραμματικές κατευθύνσεις 

του συλλόγου διάδοσης 

μαρξιστικής σκέψης 

"Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ"


Ο σύλλογος Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ  

δίνει στη δημοσιότητα τις 

προγραμματικές του κατευθύνσεις. 

Τις θέτει σε συζήτηση με τους, 

συντρόφους συναγωνιστές και φίλους, 

είτε πρόκειται για ανένταχτους αγωνιστές 

είτε για οργανωμένους σε άλλες 

πολιτικές οργανώσεις 

με παραπλήσιες αγωνίες 

και προβληματισμούς. 

Μοναδικός στόχος είναι 

η προώθηση του αγώνα 

για την απελευθέρωση του λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »




Διαβάστε Περισσότερα »

Άλλη μια νίκη του «κινήματος» του δικαιωματισμού: Eπίσημα το Marlboro στην αγορά της κάνναβης. - Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018




του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη στο guernica.eu


Πριν λίγες ώρες ανακοινώθηκε και επίσημα η φημολογούμενη εδώ και ημέρες συμφωνία μεταξύ της εταιρείας Altria Group Inc που παράγει τα γνωστά τσιγάρα και της εταιρείας παραγωγής κάνναβης Cronos Group με μια αγορά της οποίας το ύψος είναι 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Έτσι, ο κατασκευαστής των Marlboro, Altria Group Inc., με την ολοκλήρωση της συμφωνίας  αγοράζει στην πράξη το 45% της Cronos Group.

[...]

Πλέον το σύστημα εκμετάλλευσης δίνει ακόμα μία δυνατότητα στον αυτοϋποβιβαζόμενο άνθρωπο, ώστε να «ξεφύγει» από την αλλοτρίωση* που το ίδιο του επιβάλει. Οι σύγχρονοι σκλάβοι είναι ελεύθεροι να πιουν όσο θέλουν, από ότι θέλουν υπό δύο προϋποθέσεις: α)Να αγοράζουν τη ψυχοτρόπο ουσία από την παραγωγή των μονοπωλιακών ομίλων και β)Να τους «ανεβάσει» τόσο όσο να μην χρειάζεται να αμφισβητήσουν το σύστημα που τους την πουλάει. [...]

read more ...

Γαλλία - «Κίτρινα γιλέκα»: Κι όμως η μεγάλη «μάχη» άρχισε μόλις τώρα - Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Κρίσιμο μπρα ντε φερ εντός κινήματος

Της Ελένης Μαυρούλη από ΤοΠεριοδικό (toperiodiko.gr)

Είναι προφανές, πλέον, ότι το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», ασχέτως των αρχικών κινήτρων και του τρόπου εμφάνισής του, είναι πεδίο σκληρής  διαπάλης και αντιπαράθεσης ως προς το πολιτικό του προσανατολισμό και το στίγμα του. Η αντιπαράθεση αυτή αποτυπώνεται και στα αιτήματά του: ορισμένα αντιφατικά, σαφώς προσανατολισμένα στην κατηγορία των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών ελευθέρων επαγγελματιών, στα μικροαστικά τμήματα της επαρχίας [...]

Η μάχη αυτή δεν έχει κριθεί ακόμη. [...] Ερώτημα παραμένει και το κατά πόσο θα μπορούσαν τα αιτήματα αυτά να γίνουν αιχμηρότερα, να κινητοποιήσουν περισσότερες κατηγορίες εργαζομένων και να λάβουν διαστάσεις ευρύτερου ξεσηκωμού της γαλλικής  εργατικής τάξης με σαφές πρόσημο και στόχο.

Το βέβαιο είναι ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, επειδή πολλά έχουν γραφτεί, η όλη κατάσταση απέχει ποιοτικά και πολιτικά από τον Μάη του ’68, αλλά ακόμη και από τις πολύμηνες διαμαρτυρίες κατά του νόμου ελ Κομρί και ως εύρος κινητοποιήσεων και ως βάθος αιτημάτων και πολιτικής ανάλυσης (μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος ούτε ως χαρακτηρισμός αλλά ούτε και ως πλαίσιο αναφοράς) και ως βαθμός κινητοποίησης των εργαζομένων μέσα σε χώρους δουλειάς. Και τα τρία αυτά στοιχεία είναι κριτήρια που θα καθορίσουν τα επόμενα βήματα των «κίτρινων γιλέκων» που αναμφίβολα θα επηρεάσουν τη Γαλλία αλλά όχι μόνο αυτή.


read more ...

Η Αγία Γερμανική Οικονομική Αυτοκρατορία - Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018


Pierre Rimbert (μετ. Άννα Προκόβα), monde-diplomatique.gr

Το χάσμα μεταξύ των ανατολικών και των δυτικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προκύπτει από την αντίθεση μεταξύ φιλελεύθερων δημοκρατιών και αυταρχικών κυβερνήσεων. Αντικατοπτρίζει την οικονομική κυριαρχία των μεγάλων δυνάμεων έναντι των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως δεξαμενές φτηνού εργατικού δυναμικού. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, οι γερμανικές βιομηχανίες προτίμησαν τη μετεγκατάσταση στην Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία.

 

read more ...

Ανακοίνωση της Ταξικής Κίνησης για τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα - Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018


[...] Όλες μας οι δυνάμεις να δοθούν ώστε να πυκνώσουν οι γραμμές των σωματείων μας, με ενεργή συμμετοχή όλων μας, να αναπτυχθούν οι αγώνες στο χώρο δουλειάς, να βγουν μπροστά τα αιτήματα μας.

Να αναπτυχθεί ένα ΔΙΚΤΥΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝπου θα μπορεί να πάρει στα χέρια του αυτό την οργάνωση των διεκδικήσεών μας, χωρίς αποχωρήσεις από τα άλλα συνδικάτα, για να μπορεί να ενοποιεί πανελλαδικά τον αγώνα. Να αναπτυχθεί η πάλη μας με διάφορες μορφές και μέσα, με κύριο στοιχείο την μαζική συμμετοχή όλων μας. Για την  επανεκκίνηση   των ταξικών αγώνων διάρκειας για να πετύχουμε  ρήγματα στην αντεργατική πολιτική, να έχουμε κατακτήσεις  και να δημιουργήσουμε τους όρους να νικήσουμε. Έτσι μπορεί να χτιστεί το εργατικό μέτωπο της ανατροπής!

Όλες οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την ανάγκη να βγει το εργατικό κίνημα μπροστά, χρειάζεται να δράσουν από κοινού σε τέτοια κατεύθυνση. Τέρμα πια στις ιδιοκτησιακές λογικές. [...]


read more ...

Λιτότητα εναντίον της διατροφικής ασφάλειας και κυριαρχίας - Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018





του Λεωνίδα Βατικιώτη στην Νέα Σελίδα

το είδαμε στο ιστολόγιό του leonidasvatikiotis.wordpress.com


Τα Μνημόνια μπορεί από τις 21 Αυγούστου να αποτελούν παρελθόν αλλά ο απολογισμός της Μνημονιακής περιόδου, που ξεκίνησε το 2010 δεν έχει γίνει. Μια μικρή συμβολή σε αυτή την προσπάθεια είναι η έρευνα που παρουσιάστηκε επίσημα (στην αγγλική της έκδοση) στις Βρυξέλλες στις 20 Νοεμβρίου με θέμα τη διατροφική κυριαρχία. Θέμα της είναι οι επιπτώσεις της λιτότητας στην Ελλάδα στο δικαίωμα στην τροφή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό κράτος και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης παραβίασαν το δικαίωμα του ελληνικού λαού στην τροφή ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας που απαιτήθηκαν από τα τρία Μνημόνια (2010, 2012 και 2015).  Με άλλα λόγια, τα πακέτα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα αντέβαιναν στο διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. [...]

Σύνδεσμος για την έκθεση (αγγλικά) εδώ.

 

read more ...