Το απεργιακό φαινόμενο στα χρόνια των μνημονίων

Δημοσιεύθηκε: 7/5/2018

του Θεοφάνη Παππά*

Η απεργία σαν μέσο πάλης ήταν και θα είναι πάντα ένα από τα σημαντικότερα όπλα στη διάθεση της εργατικής τάξης στην προσπάθειά της σε συμμαχία με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να διεκδικεί τα δικαιώματά της έως και την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Τετρακόσιες σαράντα πέντε(445) συνολικά απεργίες πραγματοποιήθηκαν το 2011, τετρακόσιες τριάντα εννέα (439) το 2012 και τετρακόσιες σαράντα τρεις (443) το 2013.

Για το έτος 2013 Διακόσιες είκοσι οκτώ (228) απεργίες πραγματοποιήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα και εκατόν εβδομήντα πέντε (175) απεργίες στον Δημόσιο τομέα της οικονομίας. Στις Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (ΔΕΚΟ) πραγματοποιήθηκαν 54 απεργίες. To 2014 έχουμε περίπου 192 απεργίες στον Ιδιωτικό τομέα και 160 στον Δημόσιο. Από αυτές οι 13 σε ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας), η πλειοψηφία των οποίων αφορούσαν τη ΔΕΗ. Οι Απεργίες που καταμετρήθηκαν φτάνουν τις 97 τόσο για το 2015 όσο και για το 2016. Παρατηρούμε τη φθίνουσα πορεία του απεργιακού φαινομένου, η οποία ανάμεσα στ’ άλλα επιβεβαιώνει πως δεν αρκεί η σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και η επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους για να οδηγηθούμε αυτόματα σε ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων και «κινηματικά άλματα» προς θετικές κατευθύνσεις.

Όσον αφορά τη μαζικότητα των πανελλαδικών απεργιών, σύμφωνα με το ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τα έτη 2010- 2012 οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 50000 σε 17 τουλάχιστον περιπτώσεις. Το γεγονός αυτό δεν επαναλήφθηκε στα έτη 2013- 2014. Σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο πως οι αντιμνημονιακές πορείες των μέχρι κι 100000 διαδηλωτών έως και το τέλος του 2012 δεν επαναλήφθηκαν.

 

Η κινηματική αποκλιμάκωση που λαμβάνει χώρα προοδευτικά από τις αρχές του 2013 έως τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οφείλεται σε κρίσιμο βαθμό στη μετάθεση των ελπίδων στην εκλογική αλλαγή, δηλαδή στην «ανάθεση» στον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία φαίνεται ότι ενώ μέχρι το 2012 είχαμε ένα μεγάλο απεργιακό κύμα, σχεδόν σε όλους τους τομείς (ιδιωτικός τομέας, Κοινή Ωφέλεια,,δημόσιος τομέας), εντούτοις από εκεί και μετά παρατηρούμε μια συνεχή κάμψη των απεργιακών αγώνων. Επίσης, φαίνεται ότι η απεργιακή δράση μειώνεται την ίδια στιγμή που αυξάνεται η ανεργία.


Ξέχωρα ότι αυτή η αποκλιμάκωση, ως ένα βαθμό, οφείλεται στις προσδοκίες που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις βουλευτικές  εκλογές του 2012, στις οποίες αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, στις οποίες ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς επίσης στην καλλιέργεια της «στρατηγικής της ανάθεσης» για αντιστροφή της οικονομικής ύφεσης μέσω της κατάργησης των μνημονίων, εντούτοις εξακολουθούν να υπάρχουν όλοι οι βασικοί παράγοντες της μη κινητοποίησης. Σε γενικές γραμμές αυτοί είναι οι εξής: η ήττα που έχει δεχτεί το   κίνημα μετά την πρώτη φάση ανόδου των απεργιακών αγώνων (2010-12), η κόπωση(φυσική και οικονομική) των κινητοποιούμενων, ότι δεν υπάρχουν απτά αποτελέσματα από τις συλλογικές δράσεις, η απογοήτευση και η απόσυρση, καθώς επίσης η εξανέμιση των προσδοκιών και η γενικευμένη απογοήτευση που προκάλεσε η μνημονιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετά το δημοψήφισμα.

 

Η εργατική αδρανοποίηση δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών,

αλλά και της πολύχρονης πολιτικής πρακτικής των κρατούντων, πριν από τα Μνη-

μόνια, οι οποίοι καλλιεργούσαν συστηματικά την ιδεολογία της «κοινωνικής  συναίνεσης», της «εργασιακής ειρήνης», του «ήπιου μονεταρισμού», της «εθνικής αναγκαιότητας»κ.λπ., ενισχύοντας ουσιαστικά την εργοδοτική εξουσία σε βάρος της εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αποδυναμωθούν οι  συλλογικές αξίες της αλληλεγγύης και της αγωνιστικής διεκδίκησης για καλυτέρευση  των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης και έτσι να εμπεδωθεί στη συνείδηση της εργατικής τάξης μια ατομοκεντρική αντίληψη και ερμηνεία της κοινωνικής πραγματικότητας αντί των συλλογικών αξιών, η οποία οδήγησε στην εργατική αδρανοποίηση, τη κοινωνική καθήλωση και σε μια συμπεριφορά εργαζόμενου-ικέτη της κρατικής και εργοδοτικής εξουσίας.


Κατά συνέπεια, και με δεδομένο τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας, λόγω της αυξημένης  ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης, ήταν επόμενο να απομαζικοποιηθούν  τα σωματεία και να επέλθει «παθητικοποίηση» του κόσμου της εργασίας.


Για τη σημερινή «κατάντια» σαφέστατες ευθύνες φέρει ο εργοδοτικός- κυβερνητικός συνδικαλισμός των κυρίαρχων παρατάξεων στις τριτοβάθμιες ομοσπονδίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ), οι οποίες υπονόμευσαν τους αγώνες δια των αγώνων, αφού δεν πάλεψαν ουσιαστικά να οργανώσουν τους εργαζόμενους σε ρηξιακή αντιεξαρτησιακή κατεύθυνση, επιλέγοντας κινητοποιήσεις κι απεργίες «για τα μάτια του κόσμου». Ας μη ξεχνάμε, τέλος, πως η υποταγμένη κι εργοδοτική ΓΣΕΕ στήριξε το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015. Πρέπει, δυστυχώς, παρά τα όποια θετικά  να ασκήσουμε κριτική και στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που επιλέγει την άρνηση οργάνωσης ενωτικών λαϊκών αγώνων και τον απομονωτισμό, όπως επίσης και στην ΛΑΕ για την ατολμία της να απογαλακτιστεί πλήρως συνδικαλιστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και να προτάξει το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ.


Όμως η απογοήτευση και η (μερική) αποστράτευση από τους κοινωνικούς αγώνες συνυπάρχουν με θυμό και αποστροφή απέναντι στους κυρίαρχους πολιτικούς σχηματισμούς καθώς και με τη μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του αρνητικού ρόλου της ΕΕ και του ΔΝΤ σε σχέση με το παρελθόν. Επομένως, υπάρχει «μπαρούτι» έτοιμο να εκραγεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν τη στιγμή της έκρηξης θα υπάρχουν πολιτικοί θύλακες που θα δώσουν προσανατολισμό στο λαϊκό κίνημα με ριζοσπαστικά αιτήματα, πολιτική ελπίδα κι οργανωμένο αγώνα. Μ’ άλλα λόγια, ένας πολιτικός φορέας, όπως η ΚΑΛ, παρά το ότι τώρα ξεκινάει την προσπάθειά της φιλοδοξούμε να μπορέσει τελικά να εμπνεύσει τους εργάτες, τα μεσαία στρώματα, τη νεολαία και τους ανέργους.


Επιστρέφοντας στις απεργίες στη μνημονιακή εποχή και καταγράφοντας τα αιτήματα με τη βοήθεια των μελετών του ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τόσο το 2013 όσο και το 2014 κυριάρχησαν τα αιτήματα 1 ανάκλησης απολύσεων και 2 καταβολής δεδουλευμένων. Ακολούθησαν ζητήματα αναδιάρθρωσης, συγχώνευσης, ιδιωτικοποίησης  και κλεισίματος επιχειρήσεων ή δομών του Δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις Λιμένων Ελλάδας, ΟΣΕ ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ + COCA COLA Θεσσαλονίκης Ιδιωτ. Τομέας) και  διεκδικήσεις κατά των ατομικών συμβάσεων μέσα από την ταυτόχρονη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων. Περαιτέρω, αιτήματα για εργασιακές συνθήκες (ασφάλεια, υγιεινή εργαζομένων, βελτίωση δυσχερών συνθηκών εργασίας, εντατικοποίηση εργασίας, αύξηση ωραρίου) και το αίτημα της διατήρησης Δομών Υγείας και του Δημόσιου χαρακτήρα τους. Αυτές οι κινητοποιήσεις δεν είναι μόνο από εργαζόμενους στην Υγεία αλλά και από συλλόγους πολιτών, παράλληλα με διεκδικήσεις κατά της υποχρηματοδότησης των νοσοκομείων και της μείωσης κονδυλίων για τη Δημόσια Υγεία. Επιπλέον, η άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης (Δημόσιο, ΑΔΕΔΥ), η αντίθεση των εργαζομένων στις περικοπές των μισθών τους (Ιδιωτικός & Δημόσιος Τομέας) και η εναντίωση στα μέτρα για την Κοινωνική Ασφάλιση και μετά αιτήματα για τη γενική προστασία των ανέργων. Τέλος, αιτήματα υπεράσπισης του δικαιώματος στην Απεργία και υπεράσπισης και διατήρησης της Κυριακάτικης Αργίας.


Σχετικά με τα «Αιτήματα Κινητοποιήσεων» το 2015 και 2016, συνηθέστερη αιτία αποτελεί η καταβολή δεδουλευμένων. Ακολουθούν το ασφαλιστικό και οι συντάξεις, οι απολύσεις- επαναπροσλήψεις, το κλείσιμο και η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων, το θέμα των συμβάσεων εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά δικαιώματα με έμφαση την υπογραφή ή εφαρμογή  των συλλογικών συμβάσεων, κ.λπ.   Αμέσως μετά  βρίσκεται το αίτημα που σχετίζεται με το  ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τα βαρέα και  ανθυγιεινά (ΒΑΕ) και την περίθαλψη. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τις αντιδράσεις στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου. Επίσης, η αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων ή του κλεισίματος των ΔΕΚΟ.

H απλή παρατήρηση της επανάληψης των αιτημάτων σε όλη τη διάρκεια των μνημονιακών ετών δείχνει πως όσο δεν δημιουργούνται προϋποθέσεις ρήξης με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και λοιπούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, η αίσθηση της αναποτελεσματικότητας θα επιτείνεται με συνέπεια να μεγαλώνει ο φαύλος κύκλος της απογοήτευσης κι αποστράτευσης της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων της πόλης και του χωριού. Απ’ την άλλη, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα μιας μετωπικής κίνησης όπως η ΚΑΛ, η οποία αφ’ ενός έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της τα εν λόγω αιτήματα, αφ’ ετέρου δε, κινείται στην κατεύθυνση προσπάθειας δημιουργίας ενωτικών μετωπικών συσπειρώσεων σε κάθε συνδικαλιστικό μετερίζι, προσπάθεια που μπορεί τελικά- τελικά να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη διαδικασία αναζωογόνησης του κινήματος και μέσω απεργιών που θα στοχοποιούν τα δεσμά της εξάρτησης.

Απαιτείται η ενδυνάμωση της άμυνας και της αντεπίθεσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι αγώνες πρέπει να είναι ενωτικοί και να έχουν αιχμή ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, την ολιγαρχία και την ξένη επιτροπεία για την:

-Κατάργηση όλων των μνημονιακών μέτρων

-Άμεση επιστροφή των κατακτήσεων των εργαζομένων καταρχήν στο επίπεδο του 2008

-Μη επιβολή νέων αντιλαϊκών μέτρων

-Αποτροπή ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου

-Πλήρη αποκατάσταση και διεύρυνση των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών

-Αντίθεση στις παρεμβάσεις και την εποπτεία των «θεσμών».

-Διαγραφή του χρέους

-Αντίθεση και απειθαρχία στην ΕΕ

Το ιστορικό παράδειγμα των αγώνων της πρωτομαγιάς όπου με σκληρούς αγώνες, κατακτήθηκαν καλύτεροι μισθοί, συμβάσεις και λιγότερες ώρες δουλειάς, πρέπει σήμερα να αποτελέσει τον οδηγό για νέους ελπιδοφόρους, μαζικούς κι ενωτικούς αγώνες.

Αυτό που σήμερα χρειάζεται σε πολιτικό επίπεδο είναι η δημιουργία ενός λαϊκού, δημοκρατικού, πατριωτικού μετώπου που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του λαού.


ΟΛΟΙ ΞΑΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Μια άλλη πλευρά της κρατικής παρέμβασης σε βάρος του συνδικαλιστικού κινήματος γίνεται δια της δικαστικής οδού και αφορά την πολιτική επιστράτευση αλλά και τον χαρακτηρισμό μιας απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής. Μεταξύ 1979- 2010 η πολιτική επιστράτευση χρησιμοποιήθηκε περίπου μία φορά τον χρόνο. Αντίθετα, το 2013- 2014, μέσα σε 18 μήνες είχαμε τέσσερις πολιτικές επιστρατεύσεις: Μετρό, ναυτεργάτες, καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, ΔΕΗ. Όσον αφορά τις παράνομες και καταχρηστικές απεργίες, από το 2009 ως  τον Σεπτέμβρη 2014 υπό την κρίση της Δικαιοσύνης τέθηκαν 285 απεργίες, με 249 να κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές. Μόνο 30 απεργίες κρίθηκαν νόμιμες.

Η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου είχε αρχίσει να συζητά και να απεργάζεται σχέδια νομοθετικών παρεμβάσεων όσον αφορά τη δομή του Ν 1264/82 περί συνδικαλισμού.


Το θέμα της αλλαγής του Ν 1264 άρχισε να τίθεται το 2014, διόλου τυχαία, όταν το εργατικό κίνημα είχε υποστεί ήττα, οι αγώνες είχαν υποχωρήσει κι όσοι εξακολουθούσαν να γίνονται είχαν πολύ χαμηλότερη συμμετοχή. Οι ανατροπές που ετοιμάζονταν αφορούσαν 4 σημεία – κλειδιά:


  1. Lock- out. Κλείσιμο της επιχείρησης από τον εργοδότη σε περίπτωση απεργίας διαρκείας από τους εργαζόμενους.
  2. Αλλαγές στον τρόπο προκήρυξης απεργίας.
  3. Επανεξέταση του τρόπου και πηγών χρηματοδότησης των συνδικάτων
  4. Συνδικαλιστικές άδειες

Στο εξής για την απόφαση μιας απεργίας θα αποφασίζει το 50% +1 των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία. Η  αλλαγή του συγκεκριμένου νόμου αποτελούσε διακαή πόθο του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου το 2010, ενώ η τροποποίηση του τρόπου λήψης των αποφάσεων για απεργίες από τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των επιχειρήσεων ήταν προαπαιτούμενο της δεύτερης αξιολόγησης  και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έγινε «βασιλικότερη του βασιλέως», αφού με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο για πρώτη φορά από το 1974 περιορίζεται το δικαίωμα της απεργίας.

 


Τελευταίο σε σειρά αλλά όχι σε σημασία, η… Πανεθνική Ημέρα Δράσης

 

Αφού έκαναν ότι είναι δυνατόν να απενεργοποιήσουν δια της απομαζικοποίησης, και να ευτελίσουν δια της κατάχρησης, το όπλο της απεργίας (μια απεργία πρέπει να σχεδιάζεται με τη σοβαρότητα που απαιτεί μια επανάσταση) τώρα θέλουν να το καταργήσουν τελείως.

 

«Αναζητούμε και άλλους τρόπους δράσης πλην των απεργιών. Μας έχει καταπνίξει η υπερφορολόγηση και η λιτότητα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν με προτάσεις οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας και τα κόκκινα δάνεια.» ανέφερε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Ο δολοφόνος των εργατικών αγώνων, που δύο χρόνια τώρα που το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ματώνει στα δικαστήρια και στα συμβολαιογραφεία, δεν έκανε απολύτως τίποτα, τους χρησιμοποιεί σαν άλλοθι για την επίσημη συνεργασία του με την αστική τάξη.


Έτσι απλά μαζί με διάφορα "φιλεργατικά", για να καταπιούμε το δόλωμα, να αγωνιστούμε με τους αστούς για "Ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και καινοτομίας με γνώμονα ένα Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για το μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου της χώρας." Όλοι μαζί στην ίδια βάρκα. Και αυτοί που έβγαλαν δισεκατομμύρια στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους, και αυτοί που δίνουν μισθούς που δεν μπορεί να ζήσει κανένας άνθρωπος, το κάθε λαμόγιο που έκανε αρπαχτές σε βάρος του δημόσιου ταμείου, μαζί με τα θύματα τους. Μόνο ο ΣΕΒ και η ένωση τραπεζών λείπουν. Επίσημα. Γιατί ανεπίσημα είναι οι μέγα χορηγοί.

 

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά δουλειά σε αυτές τις δραστηριότητες ταξικής συνεργασίας. Ο σχεδιασμός και η πραγματοποίηση μιας απεργίας, κάθε εργατικού αγώνα, πρέπει να πάψει να είναι παιχνιδάκι και διακήρυξη προθέσεων. Πρέπει να γίνεται με προϋποθέσεις να νικήσει ή έστω να αποσπάσει μερικά οφέλη. Η αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό θα είναι μακρόχρονη και σκληρή. Από την έκβαση της θα εξαρτηθεί το μέλλον των εργαζομένων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!

 

Έρευνα του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κατά τον τρίμηνο αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ για το πως επιδρά ο συλλογικός απεργιακός αγώνας στις συνειδήσεις έδειξε ότι η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η δράση για τη διεκδίκηση και καλυτέρευση της ζωής μας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.



*ομιλία στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά 2018 της Κίνησης για την Απελευθέρωση του Λαού



Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ


Προγραμματικές κατευθύνσεις 

του συλλόγου διάδοσης 

μαρξιστικής σκέψης 

"Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ"


Ο σύλλογος Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ  

δίνει στη δημοσιότητα τις 

προγραμματικές του κατευθύνσεις. 

Τις θέτει σε συζήτηση με τους, 

συντρόφους συναγωνιστές και φίλους, 

είτε πρόκειται για ανένταχτους αγωνιστές 

είτε για οργανωμένους σε άλλες 

πολιτικές οργανώσεις 

με παραπλήσιες αγωνίες 

και προβληματισμούς. 

Μοναδικός στόχος είναι 

η προώθηση του αγώνα 

για την απελευθέρωση του λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »

 


Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, 

αίθουσα  318 (3ος ορ.),

 κτίριο οδού Μπουμπουλίνας 


Τι είναι η σημερινή Κίνα; Ποια η πολιτική και οικονομική της κατάσταση; Πόσο θα μας επηρεάζει στο μέλλον; Ποιες οι καταβολές της σύγχρονης Κίνας; 

Αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσει να φωτίσει ο Όμιλος Μαρξιστικών Ερευνών με τη διοργάνωση σειράς διαλέξεων με τίτλο “Κατανοώντας την Κίνα”, κάθε Πέμπτη από 11 Οκτωβρίου και μέχρι 1 Νοεμβρίου.



Άλλο το "τώρα με το ΚΚΕ κι άλλο Mέτωπο και με το ΚΚΕ" - Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018


του Γιώργου Ρούσση


"Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα -το λέω ανεπιφύλακτα- που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν τώρα με το ΚΚΕ".

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Κουτσουμπας σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Politik στις 12του Οχτωβρη.

Σεβόμενος απολύτως την επιλογή του φίλου Θάνου Μικρούτσικου, και εκτιμώντας ως σαφώς θετική αυτήν του την επιλογή, σε σχέση με προηγούμενες, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με την έκκληση του γενικού γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η διαφωνία μου αυτή τεκμαίρεται κυρίως :

1. Από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ όπως αποδεικνύεται και από αυτήν την συνέντευξη, αντιμετωπίζει το όποιο μέτωπο, η και συνεργασία σαν υποστήριξη του, η σαν ένταξη σε Μετωπικά σχήματα, που εκείνο δημιούργησε και ελέγχει απολύτως όπως το ΠΑΜΕ.

2 Οραματίζεται ένα σοσιαλισμό σαν τον "υπαρκτό" και μάλιστα της περιόδου της πλεον βάναυσης αντιδημοκρατικής εκτροπής του.

3. Δεν έχει επεξεργαστεί καμία πρόταση για το πώς από την σημερινή βαρβαρότητα θα οδηγηθούμε στην αναγκαία για το πέρασμα στο σοσιαλισμό επανάσταση . Η μη αποδοχή εκ μέρους του της άμεσης εξόδου από την ΕΕ είναι ενδεικτική αυτής της έλλειψης επαναστατικής στρατηγικής.

4. Σε όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις παίζει τον ρόλο του πυροσβέστη και όχι ως όφειλε του προωθητή της επαναστατικής συνειδητότητας.

5. Η δομή του και η λειτουργία του καμία σχέση δεν έχουν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Αντ αυτού κυριαρχείται από έναν γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό, με βάση τον οποίο η κομματικό τητα κρίνεται από την απόλυτη συμφωνία με την καθοδήγηση .

6 Σε θεωρητικό επίπεδο αντί να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος, αποκλείει κάθε θεωρητική αναζήτηση, αν δεν την πολεμάει, και αντ' αυτού θεωρητικοποιεί την πολιτική του.

Όλα τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αναιρούν την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος , κάτι στο οποίο δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται το σημερινό ΚΚΕ .

Παρόλα αυτά στο βαθμό που το ίδιο θα το αποδέχονταν, είναι βέβαιο ότι το ΚΚΕ έχει θέση σε ένα αναγκαίο πολιτικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, το οποίο στα πλαίσια ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων θα άνοιγε το δρόμο στην σοσιαλιστική επανάσταση.

read more ...

Έκκληση και στην Ελλάδα για την προστασία του Παλαιστινιακού λαού - Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

από το info-war.gr

...Ο πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, κ. Μαρουάν Τουμπάσι, δήλωσε: «Το συνεχιζόμενο καθεστώς απαρτχάιντ έρχεται σε αντίθεση με την ειρηνευτική διαδικασία καθώς η συνεχιζόμενη αποικιακή πολιτική και η ισραηλινή κατοχή, παγώνουν κάθε προσπάθεια για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν σε μια δίκαιη και διαρκή περίοδο ειρήνης στην περιοχή, βασισμένη στη λύση των δύο κρατών».

Ο Πρέσβης απηύθυνε έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση και στη διεθνή κοινότητα για άμεση προστασία του Παλαιστινιακού λαού και για να ασκηθούν πιέσεις, ώστε οι Ισραηλινές δυνάμεις να τερματίσουν την αποικιακή κατοχή στην Παλαιστίνη σύμφωνα με τα διεθνή ψηφίσματα...


read more ...

Ένα Αυστραλιανό «Νταχάου» στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού - Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018


από τον Ημεροδρόμο

Το Ναούρου που βρίσκεται  4.000 χλμ. βορειοανατολικά της Αυστραλίας, στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού, έχει μετατραπεί σε ένα σύγχρονο «Νταχάου». Στο νησί, που είναι από τα μικρότερα κράτη στον κόσμο, στοιβάζονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησε η κυβέρνηση της Αυστραλίας άνθρωποι κάθε ηλικίας. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι απάνθρωπες και η ζωή έχει χάσει κάθε αξία… 

read more ...

Η επιστροφή των μονοπωλίων - Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

 

από το ιστολόγιο του Λ. Βατικιώτη

Η έγκριση από την αμερικανική δικαιοσύνη της εξαγοράς της Time Warner (που παρέχει υπηρεσίες ενημέρωσης, διασκέδασης, κ.α.) από την ΑΤ&Τ (υπηρεσίες ίντερνετ, κινητής, τηλεόραση, κ.α.) άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την επάνοδο των μονοπωλίων. Τα παραδείγματα συγκέντρωσης τεράστιας οικονομικής ισχύος, στην καρδιά μάλιστα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, είναι πάρα πολλά ώστε να συνεχίζονται αδιατάρακτα οι ύμνοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και η συνεχής επίκλησή του. Όταν μάλιστα όλα δείχνουν πώς η άρση των κάθε λογής εμποδίων αν κάπου τελικά οδηγεί δεν είναι στις ίσες ευκαιρίες για όλους, έστω στον …πλουτισμό, αλλά σε μια χούφτα μονοπώλια. Που ελέγχουν την παραγωγή, την απασχόληση, τις πωλήσεις και κρατούν τις τιμές στα ύψη!

read more ...

Η λειτουργία του νόμου της αξίας στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. - Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018


Διδακτορική διατριβή Σ. Σερέτη, ΑΠΘ


Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι να μελετηθούν θεωρητικά και εμπειρικά οι μεταβιβάσεις των εργασιακών αξιών. Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να επεκτείνει και να συνεχίσει την αναζήτηση για την λειτουργία του νόμου της αξίας πέρα από το εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Η ανάλυσή βασίζεται στις έννοιες του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας και του ρυθμιστικού κεφαλαίου, η διασύνδεση των οποίων αποτελεί το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορεί να εξηγηθεί η μεταβίβαση εργασιακών αξιών μεταξύ και εντός των βιομηχανιών και κατ 'επέκταση μεταξύ και εντός των οικονομιών. Υποστηρίζεται ότι το διεθνές εμπόριο διέπεται από την αρχή του απόλυτου πλεονεκτήματος, σε ευθεία αντιπαράθεση με την επικρατούσα νεοκλασική θεωρία που υποστηρίζει ως ρυθμιστική αρχή του διεθνούς εμπορίου την αρχή του συγκριτικού πλεονεκτήματος [....]

read more ...

Το ερώτημα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης - Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Από το «νόμο» του Μαρξ στο Κεφάλαιο στην «άνιση ανταλλαγή» του Αργύρη Εμμανουήλ.

Γράφει ο Γιώργος Οικονομάκης στα 

Τετράδια Μαρξισμού, Τεύχος 5, χειμώνας 2017



Η ανάλυση του Μαρξ πάνω στις αντίρροπες τάσεις στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, και ειδικότερα μεταξύ αυτών η ανάλυση του ρόλου του «εξωτερικού εμπορίου», αναδεικνύει το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Η εκμετάλλευση αυτή εκφράζεται ως ανταλλαγή άνισων ποσοτήτων εργασίας μεταξύ περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών σε βάρος των δεύτερων. Η ανταλλαγή άνισων ποσοτήτων εργασίας στη μαρξιστική βιβλιογραφία κωδικοποιείται ως «άνιση ανταλλαγή». Για τον ακριβή «μηχανισμό» αυτής της «άνισης ανταλλαγής» έχουν ανακύψει σημαντικότατες διαφωνίες. Κομβική υπήρξε η παρέμβαση του Αργύρη Εμμανουήλ που αναζήτησε την προσιδιάζουσα στο διεθνές εμπόριο «άνιση ανταλλαγή» θέτοντας στο επίκεντρο της θεωρίας του τις διαφορές στους μισθούς μεταξύ περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών. Το άρθρο εξετάζει όψεις της σχετικής συζήτησης επιχειρώντας την ερμηνεία της «άνισης ανταλλαγής»-ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης στη βάση της διαφορετικής παραγωγικής δομής και συνακόλουθα διαφορετικής δυναμικής της ζήτησης για τα προϊόντα των περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών.


read more ...

«Shooting rooms» ή «χώροι τρυπήματος» – Ο «σκουπιδοτενεκές της ανθρωπιάς μας» - Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

του Η. Μιχαλαρέα στον Ημεροδρόμο

...Ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εξάρτηση είναι έννοιες αντίθετες. Δεν υπάρχει αξιοπρεπής χρήση. Αξιοπρεπής  πολιτεία είναι η πολιτεία που εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις θεραπείας για τα εξαρτημένα άτομα. Τα “shooting rooms” ευελπιστούν  να κρύψουν για λίγο ορισμένους χρήστες από το να τρυπιούνται σε κοινή  θέα, για να συνεχίσουν να περιφέρονται σαν σκιές στις απάνθρωπες μεγαλουπόλεις του καπιταλισμού υπενθυμίζοντας σε όλους, με τον κοινωνικό τους θάνατο, πως ηανοχή στα ναρκωτικά είναι ντροπή και πως η αλληλεγγύη και η βοήθεια προς τα παιδιά που έχουν υποθήκευση τη ζωή τους  στο βωμό της εξάρτησης είναι η μόνη αξιοπρεπής στάση. Αξιοπρεπείς είναι οι πολιτείες ελεύθερες από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα τα ναρκωτικά.

read more ...

Τα ολιγοπώλια του διαδικτύου και τα περιθώρια εναλλακτικών επιλογών - Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

συνέντευξη του Ν.Σμυρναίου στην Ε. Μαυρούλη για Το Περιοδικό

Το διαδίκτυο είναι αυτή τη στιγμή ένα πεδίο δραστηριοποίησης ολιγοπωλίων που ελέγχουν, με  τον κλασικό γνώμονα του καπιταλιστικού συστήματος, το κέρδος, τη ροή πληροφοριών; Αυτό μπορεί να συμβαδίσει με την έννοια της ελευθερίας που το διαδίκτυο κόμισε μαζί με την εμφάνισή του; Πώς όλα αυτά μπορούν να συνυπάρξουν με τη δημοσιογραφία;  Μπορούν και πώς να επιβιώσουν εναλλακτικού τύπου εγχειρήματα στο διαδίκτυο;

Αυτά είναι, μερικά, από τα ερωτήματα που καταφέραμε να θέσουμε στον Νίκο Σμυρναίο (Λέκτορα πολιτικής οικονομίας, ιστορίας και κοινωνιολογίας των ΜΜΕ και του διαδικτύου στο πανεπιστήμιο Université Toulouse 3...

read more ...

Ούτε η Ελλάδα ούτε η Κρήτη επιτρέπεται να είναι γερμανικά προτεκτοράτα - Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

 



H  προγραμματισμένη  διεξαγωγή της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης στην Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης, μια διεξαγωγή η οποία εκ προοιμίου  θέτει εκτός  της δικής της ημερήσιας διάταξης  το κρίσιμο ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων προς τον ελληνικό λαό, και μάλιστα σε μια κρίσιμη καμπή του, δεν πρέπει να λάβει χώρα.

Η Ελληνογερμανική Συνέλευση είναι  ένας καθαρά νεοαποικιακός θεσμός που προέκυψε ετεροβαρώς  σε διμερές κυβερνητικό επίπεδο τον Μάιο του 2010, ακριβώς πάνω στην καμπή των Μνημονίων σε βάρος του ελληνικού λαού, ακριβώς στα πλαίσια των   Μνημονίων και των απαιτήσεων των δανειστών για νεοαποικιακή υποταγή της χώρας μας στα συμφέροντα του ευρωπαϊκού και ειδικότερα και του γερμανικού κεφαλαίου. Τίποτε το θετικό δεν μπορεί να προκύψει από αυτόν τον θεσμό  για τους Έλληνες αλλά ειδικότερα και για τους Κρητικούς, θύματα ή απογόνους των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.


read more ...