Βάση της αντιφασιστικής νίκης οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, ουσία της αντιφασιστικής νίκης η τριτοδιεθνιστική μετωπική γραμμή

Δημοσιεύθηκε: 13/5/2018


 

 

του Φώτη Τσικριτέα

Τί πραγματικά γιορτάζουμε την 9η  Μάη; Τί συντελέστηκε ουσιαστικά την ίδια ημέρα πριν από 73 χρόνια; Επικράτησε ο πολιτισμός επί της ναζιστικής βαρβαρότητας, θα πει κάποιος. Σώθηκε η δημοκρατία από τα νύχια του φασισμού, θα πει κάποιος άλλος.  Νίκησαν οι λαοί τον ιμπεριαλισμό που εξαπέλυσε ενάντιά τους το πιο απάνθρωπο τμήμα του, την φασιστική εμπροσθοφυλακή του, θα επεκτείνει κάποιος άλλος. Πράγματι, τα γιορτάζουμε όλα αυτά. Ωστόσο, περιγράφοντας μόνο σε αυτές τις συνθηματικά χρήσιμες αδρές γραμμές τη σημασία της 9ης του Μάη του 1945, δεν μπορούμε να καταδείξουμε, το ποια υπήρξε η υλική της βάση και ποιο το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Δεν μπορούμε, δηλαδή, παρά να την κατανοήσουμε μονάχα επιφανειακά.

Πως κατανικήθηκε η γερμανική πολεμική μηχανή; Πως έγινε αυτό πρακτικά; Πως μπορεί να  εκφραστεί το γεγονός, καταρχάς σε υλικά, πραγματικά μετρήσιμα μεγέθη; Τα στοιχεία είναι συντριπτικά και ξεκαθαρίζουν, πρώτα από όλα, το που κρίθηκε ο πόλεμος και αυτό το μέρος είναι το ανατολικό μέτωπο, συγκεκριμένα το σοβιετικό - γερμανικό μέτωπο. Μερικά από αυτά τα στοιχεία είναι αρκετά: Στις μάχες αυτού του μετώπου χάθηκε το 80% της γερμανικής πολεμικής ισχύος. Από το 1941 έως την 9η του Μάη του 1945 καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές μεραρχίες, αριθμός τριπλάσιος ή τετραπλάσιος σε σχέση με τις ναζιστικές απώλειες σε όλα τα άλλα μέτωπα μαζί. Μέχρι το Βερολίνο, ο κόκκινος στρατός πολεμούσε με τη Βέρμαχτ ασταμάτητα για 1.418 μερόνυχτα. Και αυτή είναι μόνο η μία, η ποσοτική πλευρά της νίκης.[1]

Για να έχουμε πιο ολοκληρωμένη εικόνα, μας χρειάζονται και άλλου τύπου στοιχεία. Για να κατανοήσουμε καλύτερα, το πως κατάφερε ο σοβιετικός λαός να υποστηρίξει αυτή τη μεγαλειώδη προσπάθεια χρειάζεται να συνυπολογίσουμε ολόκληρο τον «πολιτισμό» που είχε αναπτύξει εκείνος ο λαός. Χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας ότι μόνο μια ουσιαστικά διαφορετική κοινωνία θα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί, κυριολεκτικά από τα ερείπια της, ύστερα από την ύπουλη ναζιστική επίθεση, που κόστισε σχεδόν όλες τις βασικές της παραγωγικές δομές δυτικά των Ουραλίων, τον κύριο όγκο, δηλαδή, της μέχρι τότε σοβιετικής παραγωγικής δομής. Αλλά, ακόμα πιο σημαντικά πρέπει να καταλάβουμε, πως μόνο ο λαός μιας ουσιαστικά διαφορετικής κοινωνίας θα μπορούσε να  επιδείξει αυτές τις ιδιότητες, από τις σκληρότερες έως τις πιο μαρτυρικές, που χρειάστηκαν για να συγκρατηθεί αρχικά και τελικά να κατανικηθεί η ούννικη ορδή.[2]

Συμπερασματικά, υλική βάση της αντιφασιστικής νίκης των λαών στο δεύτερο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οι ανώτερες παραγωγικές σχέσεις και ανώτερες παραγωγικές δυνάμεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Εντούτοις, ούτε τώρα, έχει αναπτυχθεί πλήρως η σημασία της 9ης του Μάη του 1945.

Τί ξεχωρίζει αυτή τη νίκη από όλες τις άλλες νίκες στην ιστορία του σύγχρονου λαϊκού κινήματος; Ποια είναι η ουσιαστική της σημασία για το λαϊκό κίνημα; Για να προβάλει η ουσία της νίκης χρειάζεται να ξεκαθαριστεί η ουσία της μάχης: Δεύτερος μεγάλος πόλεμος, δεύτερο παγκόσμιο βίαιο μοίρασμα, αλλά, διαφορετικό από το πρώτο.

Διαφορετικό ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο μοίρασμα, γιατί, αφενός, ο φασισμός που πρωταγωνίστησε σε αυτό, εξέφρασε για πρώτη φορά στη μέχρι τότε ιστορία τη δική του και του ιμπεριαλισμού,  τα γενικά συμφέροντα του πιο αντιδραστικού τμήματος της χρηματιστικής ολιγαρχίας, ενάντια στο ρωμαλέο μεσοπολεμικό παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Διαφορετικό, αφετέρου, γιατί, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, νεκραναστήθηκε και στηρίχθηκε από ιμπεριαλιστικά κέντρα με προμελετημένο σκοπό την καταστροφή της κρατικά οργανωμένης πρωτοπορίας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, συγκεκριμένα από τη wall street  και το city.[3]

Και πως απάντησε αποτελεσματικά στις ιδιαίτερες συνθήκες αυτού του πολέμου το παγκόσμιο εργατικό κίνημα; Με ποια τακτική αντιστάθηκε επιτυχώς, όπου η επιβίωση ήταν το ζητούμενο, και πως  νίκησε όπου υπήρχαν οι όροι;

Μα πως αλλιώς, αν όχι με την τριτοδιεθνιστική μετωπική τακτική; Μερικές ασκήσεις σε αυτό το σημείο έχουν την αξία τους:

Έπαιξε καθόλου ρόλο η εφαρμογή της αριστερίστικης «σοσιαλφασιστικής» γραμμής στην επικράτηση του ναζισμού στη Γερμανία; Έπαιξε κάποιο ρόλο στην αποτροπή αντίστοιχης φασιστικής επικράτησης στη Γαλλία, έστω, ακόμα και η λανθασμένη, εφαρμογή της γραμμής αυτής; Θα αναπτυσσόταν πραγματικά λαϊκή γαλλική, ιταλική ή για παράδειγμα γιουγκοσλάβικη ένοπλη αντίσταση ενάντια στον κατακτητή, χωρίς αυτή τη γραμμή; Ακόμα, θα αναπτυσσόταν στα σίγουρα αυτό το δικό μας, το ένδοξο εαμικό κίνημα; Θα είχαμε στην ιστορία μας, έτσι κι αλλιώς, τον ηρωϊκό ΕΛΑΣ των εκατό χιλιάδων μαχητών, αν επικρατούσε μία γραμμή τύπου ας πούμε Άγι Στίνα; Τα ερωτήματα καταντούν μάλλον ρητορικά. Και κορυφώνονται ως εξής: Θα μπορούσε εν τέλει από μόνη της να αντιμετωπίσει η σοβιετική ένωση, τις ΗΠΑ και μία ολόκληρη Ευρώπη φίλα προσκείμενη και πειθήνια στο φασισμό;

Αν, λοιπόν, βάση της αντιφασιστικής νίκης των λαών της 9ης του Μάη του 1945 υπήρξε η ανωτερότητα της σοσιαλιστικής παραγωγής, ουσιαστικό της περιεχόμενο είναι η επιτυχία  της τριτοδιεθνιστικής μετωπικής γραμμής.



[1] Λεονίντ Γιερεμέγιεφ, Η Σοβιετική Ένωση στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, 1941 -1945, Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1997

[2] Με τα λόγια του Λένιν: «Ένα έθνος όπου η πλειοψηφία των εργατών και αγροτών αντιλαμβάνεται, νιώθει και βλέπει ότι μάχεται για τη δική της Σοβιετική εξουσία, για την εξουσία των εργαζομένων που γι αυτήν η νίκη θα εξασφαλίσει σε αυτούς και στα παιδιά τους όλα τα οφέλη του πολιτισμού που έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος μόχθος – ένα τέτοιο έθνος δεν μπορεί να χαθεί ποτέ». Από το ίδιο με προηγούμενη υποσημείωση.    

Για την ανωτερότητα του λαϊκού πολέμου, δες επίσης: Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς, Η Αποικιοκρατία στην Ασία, Ινδία/Περσία/Αφγανιστάν, 1853, Άγρα, Αθήνα 2003

[3] Ενδεικτικά: Θανάσης Παπαρήγας, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1996

Ivan Maisky, Ποιος Βοήθησε τον Χίτλερ, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2014

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

Θα γίνουμε ατλαντικός «χαλίφης», στη θέση της Τουρκίας; - Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018


του Διονύση Ελευθεράτου

"Να λοιπόν που μια… αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ (διότι βασικότατη και αναντικατάστατη παραμένει ο «ευρωπαϊσμός») βγαίνει από τη ναφθαλίνη. Η «ιδέα», κοινός παρονομαστής αρκετών γεωπολιτικών αναλύσεων που εσχάτως δημοσιεύονται, φαντάζει  έτοιμη να προαναγγείλει ένα θριαμβευτικό σάλπισμα… 

Σε ελεύθερη απόδοση: Λίγη υπομονή, ακόμη, αδέλφια… Αυτός ο ανερμάτιστος, κυκλοθυμικός, αντι- δυτικός Ερντογάν μας κάνει, άθελά του, μεγάλη εξυπηρέτηση. Εξοργίζει στο έπακρο τον Τραμπ και  «στέλνει» την Τουρκία στο άρμα της Ρωσίας. Έτσι, τώρα προκύπτει για την Ουάσιγκτον στρατηγικό κενό. Πού θα πάει; Αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα), αυτό το κενό οι ΗΠΑ θα το καλύψουν χρίζοντας την Ελλάδα βασικό στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή. Όρεξη να ‘χουμε να δρέπουμε τους καρπούς της εν λόγω αναβάθμισης, για την οποία μόχθησαν τόσες γενιές πολιτικών εκπροσώπων του ελληνικού κατεστημένου. Αυτή ήταν ανέκαθεν μια μεγάλη «εθνική προσδοκία». Τώρα πλησιάζει η ευόδωσή της…" 

read more ...