Κινηματογράφος: αυτό το εργαλείο της πολιτικής προπαγάνδας

Δημοσιεύθηκε: 15/5/2018



της Ευγενίας Τάγκα

Παρακολούθησα πρόσφατα μία σειρά (tv mini-series) στο NETFLIX[1], με τίτλο «The Cuba Libre Story» («Το όνειρο της ελευθερίας») και "εξώφυλλο" την φωτογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Σημειώνω εδώ ότι η ημερομηνία της έκδοσης δεν ήταν καθόλου τυχαία, μετά τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, και μάλιστα 13 ημέρες μετά τον θάνατό του, στις 8 Δεκεμβρίου 2016.

Το "ντοκιμαντέρ" ξεκινάει δείχνοντας ένα τρέιλερ για του τι πρόκειται να δούμε, φτιάχνοντας από την αρχή ένα κλίμα ότι έχουμε να κάνουμε με παθογένεια. Ότι οι Κουβανοί διψούσαν από πάντα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, αλυσοδεμένοι στη σκλαβιά, τιμωρημένοι για τα όνειρά τους, εγκλωβισμένοι στο δολάριο, πνιγμένοι απ' την μαφία, σαγηνεμένοι από μία υπόσχεση (αφήνει να εννοηθεί την επανάσταση), τυφλωμένοι από Ήρωες (δείχνοντας τον Τσε και τον Φιντέλ)... Ότι ποτέ δεν παραδόθηκαν, και τελευταία εικόνα του τρέιλερ τον Ραούλ Κάστρο να δίνει τα χέρια με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπάρακ Ομπάμα.

Παρ' όλα αυτά και παρά τον εκνευρισμό που ήδη μου είχε δημιουργήσει, από την σκοπιά που φαινόταν ότι θ' ασχοληθεί με το υπόδειγμα της Κουβανέζικης κουλτούρας και κουβανικής επανάστασης, συνέχισα να το βλέπω, για ευνόητους λόγους. Δεν θα σας κάνω περιγραφή καρέ - καρέ γι' αυτό που ακολουθεί αλλά θα σημειώσω κάποια σημαντικά στοιχεία που νομίζω ότι δείχνουν τι σημαίνει αντεπαναστατική προπαγάνδα στον κινηματογράφο όταν μιλάς για το νησί της Επανάστασης.

Ξεκινάει με τα γεωπολιτικά της χαρακτηριστικά και μια ιστορική αναδρομή από τον 15ο αιώνα μέχρι την πρόσφατη ιστορία της ανεξαρτησίας της από τις ΗΠΑ το 1902. Στη συνέχεια εστιάζει στην οικογένεια του Φιντέλ, τα γεγονότα με την πρώτη εξουσία του δικτάτορα Μπατίστα, όπου τον παρουσιάζει ως κομμουνιστή αρχικά, και μετά ως δικτάτορα που αποφάσισε να στηρίξει την αστική τάξη και τους Αμερικάνους. Το "ντοκιμαντέρ" παρουσιάζει τον Φιντέλ Κάστρο, ως νέο, τρελό, αντιδραστικό έφηβο που προερχόταν από μία διαλυμένη οικογένεια. Αργότερα, όταν τελειώνει τις νομικές του σπουδές, χαρακτηρίζεται, από έναν Γερμανό "ιστορικό" ως αποτυχημένος που δεν κατάφερνε ποτέ να κερδίσει υπόθεση. Κατά την διάρκειά του βλέπουμε τους ομιλητές να προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Φιντέλ ήταν ένας έξυπνος αλλά εγωπαθής ηγέτης που προσπαθούσε να έχει την εξουσία στα χέρια του παίζοντας το σωστό "επικοινωνιακό" παιχνίδι με τον κόσμο και τα μέσα ενημέρωσης της Αμερικής (όπως ήταν τότε η εφημερίδα New York Times, η οποία φρόντιζε να του φτιάχνει το προφίλ;;;) εκείνης της εποχής, δείχνοντας ανθρώπινος και κερδίζοντας την εύνοιά τους.

Ό,τι και να πω για τους σχολιασμούς που κάνει ο καθένας ομιλητής για τον Φιντέλ Κάστρο και την κουβανική επανάσταση όσο προχωράει το ντοκιμαντέρ είναι λίγο. Φυσικά έχουν βάλει και έναν, με το ζόρι δύο, ομιλητές, Κουβανούς, που τοποθετούνται φανερά υπέρ του, αλλά μπροστά στην πληθώρα των αυθαίρετων, εμπαθών σχολίων όλων των υπολοίπων ομιλητών, ωχριούν.

Με την ευκαιρία να παραθέσω εδώ την μικρή έρευνα που έκανα για αρκετούς από τους ομιλητές. Αμερικάνοι και γάλλοι δημοσιογράφοι του Elle, της le Monde και της New York Times, Κουβανοί αποστάτες που δεν τους "εξυπηρέτησε" το καθεστώς της σοσιαλιστικής Κούβας με σπουδές στο Miami University, συγγραφείς που γράφουν βιογραφίες πολιτικών κατά παραγγελία από τα Υπουργεία Εσωτερικών Υποθέσεων της Αμερικής και Κουβανοί επιχειρηματίες που έχουν ανοίξει το δρόμο της επέμβασης στην Κούβα των ξένων κεφαλαίων. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσω κάτι άλλο επ' αυτού.

Γενικότερα, υπήρχε το άγχος καθ' όλη την διάρκεια της σειράς να πείσουν ότι η κουβανική επανάσταση ξεκίνησε από προσωπική έγνοια του Φιντέλ να πάρει την εξουσία - και με πολλές αποτυχίες στην αρχή - και ότι καμία σχέση δεν είχε με λαϊκή επανάσταση, δίνοντας ψεύτικα στοιχεία που έχουν εξακριβωθεί χρόνια πριν και είναι γραμμένα σε μια τεράστια έγκυρη βιβλιογραφία. Ας μην μπω λοιπόν σε άλλες λεπτομέρειες σχετικά με τα ψεύδη αυτού του ντοκιμαντέρ - εξάλλου δεν κατάφερα να το δω ολόκληρο απ' την αγανάκτησή μου - και τον στόχο του, και ας περάσω στο κυρίως θέμα με αφορμή αυτό.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η τελευταία, που ο κινηματογράφος παίζει, καλύτερα απ' οποιαδήποτε εξουσία, τον ρόλο του υπερασπιστή της άρχουσας αστικής τάξης και της βρώμικης προπαγάνδας της. Δεν γίνεται όμως κάθε φορά να την αφήνουμε να περνάει ασχολίαστη όσο αυτή μολύνει τα αγνά, ειλικρινή και θαυμαστά κατορθώματα των ανθρώπων, κυρίως όταν αυτοί αγωνίστηκαν ενάντια στην καταπίεση, την υποδούλωση, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πόσο μάλλον την κουβανική Επανάσταση και τον ηγέτη της, για σχεδόν 40 χρόνια, Φιντέλ Κάστρο, που ο λαός του και ολόκληρος ο προοδευτικός κόσμος στηρίξανε και αγαπήσανε. Μιας επανάστασης για την αυτοδιάθεση των λαών και την ελευθερία τους από το ξένο κεφάλαιο, ελευθερία χωρίς προστάτες. Έναν λαό αποφασισμένο για τον αγώνα που δίνει για την πατρίδα του που αγαπάει.

Φυσικά, ότι ο ταξικός αντίπαλος δεν έχει καταφέρει να νικήσει με τους πολέμους έχει προσπαθήσει να το αφομοιώσει ώστε να καταστεί ακίνδυνο, και ότι δεν έχει καταφέρει ούτε να το αφομοιώσει έχει προσπαθήσει να το διαστρεβλώσει, να το σπιλώσει με ψέματα, να το προπαγανδίσει τόσο δόλια, όσο και η διάψευση αδιάσειστων επιστημονικών τεκμηρίων. Γιατί, πως να το κάνουμε άλλωστε, τα ιστορικά γεγονότα μπορούν να είναι και είναι αντικειμενικά. Η υποκειμενική τους ανάγνωση, βεβαίως, και τα κριτήρια που έχει κάποιος για να τα κρίνει διαφέρουν. Κριτήρια πολιτικά, κριτήρια ταξικά. Μην ξεχνάμε πόσες φορές έχουμε ακούσει από δηλώσεις φασιστών να λένε ότι δεν υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και φούρνοι κατά την περίοδο του β' Παγκοσμίου Πολέμου, επί Α. Χίτλερ.

Γι' αυτό παραθέτω εδώ την αγωνία μου για την επίδραση αυτού του κατά τα άλλα αγαπημένου μέσου, του κινηματογράφου, όταν βρίσκεται στα χέρια αυτών που θέλουν να υποτάξουν συνειδήσεις, να διαστρεβλώσουν την ιστορία, να πούνε ξεδιάντροπα ψέματα στην νέα γενιά για την εξέλιξη των κοινωνιών, στα χέρια του κεφαλαίου, με στόχο να κατευνάζουν τα εξεγερμένα πνεύματα και να κλέβουν από τον άνθρωπο το μόνο πράγμα που του έχει μείνει.

Την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο, τον σοσιαλιστικό!



[1] Το Netflix είναι Αμερικανική πολυεθνική εταιρία, η οποία είναι ειδικευμένη στην διαδικτυακή ενοικίαση ταινιών, είτε DVD είτε Blu-Ray, καθώς και στην παροχή video streaming, δηλ. ταινιών κατά ροής, ή συνεχόμενη προβολή ταινιών, βλ. Βικιπαίδεια. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1997 και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στο Λος Γκάτος, στην Καλιφόρνια. Τον Ιανουάριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι το Netflix έχει 74 εκατομμύρια συνδρομητές, μαζί με 44 εκατομμύρια χρήστες στις ΗΠΑ.[1]

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

Ανακοίνωση για την "Κοινωνική Συμμαχία" από την ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ - Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

 

30 ΜΑΗ: ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΑ


- ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΩΝ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ

- ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

- ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

 

read more ...

Παρουσίαση του βιβλίου "Ο μεγάλος Ζωολογικός Κήπος" του Νικολάς Γκιγιέν - Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

9 Μάη: H αντιφασιστική νίκη επίκαιρη και διαχρονική όσο ποτέ - Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018


Τιμώντας την 70η επέτειο της Νίκης στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο θέλω να εκφράσω το βαθύ μας θαυμασμό στον ηρωικό σοβιετικό λαό που προσέφερε μια κολοσσιαία υπηρεσία στην ανθρωπότητα...

...Τα 27 εκατομμύρια των σοβιετικών που πέθαναν στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, το έκαναν επίσης για την ανθρωπότητα και για το δικαίωμα να σκεφτόμαστε. 

Για το δικαίωμα να είμαστε σοσιαλιστές, να είμαστε μαρξιστές – λενινιστές, να είμαστε κομουνιστές. Για να βγούμε από την προϊστορία. 

Φιντέλ Κάστρο Ρουζ / 7 Μάη 2015


read more ...

Τι συνεπάγεται η έλευση της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης; - Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Μιλήσαμε με τον οικονομολόγο Γιάννη Τόλιο για τον αντίκτυπο που έχει ήδη ο ερχομός της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης. Από τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία αλλά και τις ζοφερές προβλέψεις για τα επόμενα 5-10 χρόνια φαίνεται ότι μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο όχι μόνο στις εργασιακές σχέσεις, αλλά και στην ίδια την έννοια της εργασίας όπως την έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό μεγάλοι οικονομολόγοι, αλλά και επιχειρηματίες -ιδιαίτερα στις ΗΠΑ- κάνουν λόγο για μέτρα όπως τη θέσπιση ενός «παγκόσμιου βασικού εισοδήματος», σε μία προσπάθεια να αντισταθμιστεί η ραγδαία εξάλειψη επαγγελμάτων και θέσεων εργασίας.

Συνέντευξη στον Γιώργο Χάμψα, στον Δρόμο της Αριστεράς

 

read more ...

Για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις - Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

...Η Αριστερά υπερασπίζεται την εδαφική ακεραιότητα της χώρας σε περίπτωση επιθετικού πολέμου από την Τουρκία, κρατώντας ως πρώτο καθήκον την αποτροπή του πολέμου, τον οποίο φέρνει πιο κοντά η τυχοδιωκτική πολιτική της κυβέρνησης. Υπερασπίζεται τη φιλία και τη συνεργασία των λαών και των χωρών της περιοχής, αρνείται τη στημένη κούρσα των εξοπλισμών και των λεόντειων συμφωνιών με τις χώρες – προμηθευτές πολεμικού εξοπλισμού (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία κλπ), καταγγέλλει τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, ζητά την έξοδο από αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ζητά πιο επιτακτικά το κλείσιμο των βάσεων του ΝΑΤΟ από τις οποίες εφορμούν οι ΗΠΑ.

read more ...