Κινηματογράφος: αυτό το εργαλείο της πολιτικής προπαγάνδας

Δημοσιεύθηκε: 15/5/2018



της Ευγενίας Τάγκα

Παρακολούθησα πρόσφατα μία σειρά (tv mini-series) στο NETFLIX[1], με τίτλο «The Cuba Libre Story» («Το όνειρο της ελευθερίας») και "εξώφυλλο" την φωτογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Σημειώνω εδώ ότι η ημερομηνία της έκδοσης δεν ήταν καθόλου τυχαία, μετά τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, και μάλιστα 13 ημέρες μετά τον θάνατό του, στις 8 Δεκεμβρίου 2016.

Το "ντοκιμαντέρ" ξεκινάει δείχνοντας ένα τρέιλερ για του τι πρόκειται να δούμε, φτιάχνοντας από την αρχή ένα κλίμα ότι έχουμε να κάνουμε με παθογένεια. Ότι οι Κουβανοί διψούσαν από πάντα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, αλυσοδεμένοι στη σκλαβιά, τιμωρημένοι για τα όνειρά τους, εγκλωβισμένοι στο δολάριο, πνιγμένοι απ' την μαφία, σαγηνεμένοι από μία υπόσχεση (αφήνει να εννοηθεί την επανάσταση), τυφλωμένοι από Ήρωες (δείχνοντας τον Τσε και τον Φιντέλ)... Ότι ποτέ δεν παραδόθηκαν, και τελευταία εικόνα του τρέιλερ τον Ραούλ Κάστρο να δίνει τα χέρια με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπάρακ Ομπάμα.

Παρ' όλα αυτά και παρά τον εκνευρισμό που ήδη μου είχε δημιουργήσει, από την σκοπιά που φαινόταν ότι θ' ασχοληθεί με το υπόδειγμα της Κουβανέζικης κουλτούρας και κουβανικής επανάστασης, συνέχισα να το βλέπω, για ευνόητους λόγους. Δεν θα σας κάνω περιγραφή καρέ - καρέ γι' αυτό που ακολουθεί αλλά θα σημειώσω κάποια σημαντικά στοιχεία που νομίζω ότι δείχνουν τι σημαίνει αντεπαναστατική προπαγάνδα στον κινηματογράφο όταν μιλάς για το νησί της Επανάστασης.

Ξεκινάει με τα γεωπολιτικά της χαρακτηριστικά και μια ιστορική αναδρομή από τον 15ο αιώνα μέχρι την πρόσφατη ιστορία της ανεξαρτησίας της από τις ΗΠΑ το 1902. Στη συνέχεια εστιάζει στην οικογένεια του Φιντέλ, τα γεγονότα με την πρώτη εξουσία του δικτάτορα Μπατίστα, όπου τον παρουσιάζει ως κομμουνιστή αρχικά, και μετά ως δικτάτορα που αποφάσισε να στηρίξει την αστική τάξη και τους Αμερικάνους. Το "ντοκιμαντέρ" παρουσιάζει τον Φιντέλ Κάστρο, ως νέο, τρελό, αντιδραστικό έφηβο που προερχόταν από μία διαλυμένη οικογένεια. Αργότερα, όταν τελειώνει τις νομικές του σπουδές, χαρακτηρίζεται, από έναν Γερμανό "ιστορικό" ως αποτυχημένος που δεν κατάφερνε ποτέ να κερδίσει υπόθεση. Κατά την διάρκειά του βλέπουμε τους ομιλητές να προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Φιντέλ ήταν ένας έξυπνος αλλά εγωπαθής ηγέτης που προσπαθούσε να έχει την εξουσία στα χέρια του παίζοντας το σωστό "επικοινωνιακό" παιχνίδι με τον κόσμο και τα μέσα ενημέρωσης της Αμερικής (όπως ήταν τότε η εφημερίδα New York Times, η οποία φρόντιζε να του φτιάχνει το προφίλ;;;) εκείνης της εποχής, δείχνοντας ανθρώπινος και κερδίζοντας την εύνοιά τους.

Ό,τι και να πω για τους σχολιασμούς που κάνει ο καθένας ομιλητής για τον Φιντέλ Κάστρο και την κουβανική επανάσταση όσο προχωράει το ντοκιμαντέρ είναι λίγο. Φυσικά έχουν βάλει και έναν, με το ζόρι δύο, ομιλητές, Κουβανούς, που τοποθετούνται φανερά υπέρ του, αλλά μπροστά στην πληθώρα των αυθαίρετων, εμπαθών σχολίων όλων των υπολοίπων ομιλητών, ωχριούν.

Με την ευκαιρία να παραθέσω εδώ την μικρή έρευνα που έκανα για αρκετούς από τους ομιλητές. Αμερικάνοι και γάλλοι δημοσιογράφοι του Elle, της le Monde και της New York Times, Κουβανοί αποστάτες που δεν τους "εξυπηρέτησε" το καθεστώς της σοσιαλιστικής Κούβας με σπουδές στο Miami University, συγγραφείς που γράφουν βιογραφίες πολιτικών κατά παραγγελία από τα Υπουργεία Εσωτερικών Υποθέσεων της Αμερικής και Κουβανοί επιχειρηματίες που έχουν ανοίξει το δρόμο της επέμβασης στην Κούβα των ξένων κεφαλαίων. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσω κάτι άλλο επ' αυτού.

Γενικότερα, υπήρχε το άγχος καθ' όλη την διάρκεια της σειράς να πείσουν ότι η κουβανική επανάσταση ξεκίνησε από προσωπική έγνοια του Φιντέλ να πάρει την εξουσία - και με πολλές αποτυχίες στην αρχή - και ότι καμία σχέση δεν είχε με λαϊκή επανάσταση, δίνοντας ψεύτικα στοιχεία που έχουν εξακριβωθεί χρόνια πριν και είναι γραμμένα σε μια τεράστια έγκυρη βιβλιογραφία. Ας μην μπω λοιπόν σε άλλες λεπτομέρειες σχετικά με τα ψεύδη αυτού του ντοκιμαντέρ - εξάλλου δεν κατάφερα να το δω ολόκληρο απ' την αγανάκτησή μου - και τον στόχο του, και ας περάσω στο κυρίως θέμα με αφορμή αυτό.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η τελευταία, που ο κινηματογράφος παίζει, καλύτερα απ' οποιαδήποτε εξουσία, τον ρόλο του υπερασπιστή της άρχουσας αστικής τάξης και της βρώμικης προπαγάνδας της. Δεν γίνεται όμως κάθε φορά να την αφήνουμε να περνάει ασχολίαστη όσο αυτή μολύνει τα αγνά, ειλικρινή και θαυμαστά κατορθώματα των ανθρώπων, κυρίως όταν αυτοί αγωνίστηκαν ενάντια στην καταπίεση, την υποδούλωση, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πόσο μάλλον την κουβανική Επανάσταση και τον ηγέτη της, για σχεδόν 40 χρόνια, Φιντέλ Κάστρο, που ο λαός του και ολόκληρος ο προοδευτικός κόσμος στηρίξανε και αγαπήσανε. Μιας επανάστασης για την αυτοδιάθεση των λαών και την ελευθερία τους από το ξένο κεφάλαιο, ελευθερία χωρίς προστάτες. Έναν λαό αποφασισμένο για τον αγώνα που δίνει για την πατρίδα του που αγαπάει.

Φυσικά, ότι ο ταξικός αντίπαλος δεν έχει καταφέρει να νικήσει με τους πολέμους έχει προσπαθήσει να το αφομοιώσει ώστε να καταστεί ακίνδυνο, και ότι δεν έχει καταφέρει ούτε να το αφομοιώσει έχει προσπαθήσει να το διαστρεβλώσει, να το σπιλώσει με ψέματα, να το προπαγανδίσει τόσο δόλια, όσο και η διάψευση αδιάσειστων επιστημονικών τεκμηρίων. Γιατί, πως να το κάνουμε άλλωστε, τα ιστορικά γεγονότα μπορούν να είναι και είναι αντικειμενικά. Η υποκειμενική τους ανάγνωση, βεβαίως, και τα κριτήρια που έχει κάποιος για να τα κρίνει διαφέρουν. Κριτήρια πολιτικά, κριτήρια ταξικά. Μην ξεχνάμε πόσες φορές έχουμε ακούσει από δηλώσεις φασιστών να λένε ότι δεν υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και φούρνοι κατά την περίοδο του β' Παγκοσμίου Πολέμου, επί Α. Χίτλερ.

Γι' αυτό παραθέτω εδώ την αγωνία μου για την επίδραση αυτού του κατά τα άλλα αγαπημένου μέσου, του κινηματογράφου, όταν βρίσκεται στα χέρια αυτών που θέλουν να υποτάξουν συνειδήσεις, να διαστρεβλώσουν την ιστορία, να πούνε ξεδιάντροπα ψέματα στην νέα γενιά για την εξέλιξη των κοινωνιών, στα χέρια του κεφαλαίου, με στόχο να κατευνάζουν τα εξεγερμένα πνεύματα και να κλέβουν από τον άνθρωπο το μόνο πράγμα που του έχει μείνει.

Την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο, τον σοσιαλιστικό!



[1] Το Netflix είναι Αμερικανική πολυεθνική εταιρία, η οποία είναι ειδικευμένη στην διαδικτυακή ενοικίαση ταινιών, είτε DVD είτε Blu-Ray, καθώς και στην παροχή video streaming, δηλ. ταινιών κατά ροής, ή συνεχόμενη προβολή ταινιών, βλ. Βικιπαίδεια. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1997 και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στο Λος Γκάτος, στην Καλιφόρνια. Τον Ιανουάριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι το Netflix έχει 74 εκατομμύρια συνδρομητές, μαζί με 44 εκατομμύρια χρήστες στις ΗΠΑ.[1]

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ


Προγραμματικές κατευθύνσεις 

του συλλόγου διάδοσης 

μαρξιστικής σκέψης 

"Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ"


Ο σύλλογος Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ  

δίνει στη δημοσιότητα τις 

προγραμματικές του κατευθύνσεις. 

Τις θέτει σε συζήτηση με τους, 

συντρόφους συναγωνιστές και φίλους, 

είτε πρόκειται για ανένταχτους αγωνιστές 

είτε για οργανωμένους σε άλλες 

πολιτικές οργανώσεις 

με παραπλήσιες αγωνίες 

και προβληματισμούς. 

Μοναδικός στόχος είναι 

η προώθηση του αγώνα 

για την απελευθέρωση του λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »

 

Κυριακή, 18 Νοέμβρη, 6.30 μμ

Σόλωνος 142, 3ος όροφος

Πλατεία Κάνιγγος

Χοσέ Οριόλ Μαρέρο Μάρτινες, πρόξενος της Πρεσβείας της Κουβάς στην Ελλάδα

Νατάσσα Τερλεξή, επιμελήτρια του βιβλίου

Διαβάστε περισσότερα...

Select one of the available views
Ακραίο κέντρο και άκρα δεξιά συναντιούνται πριν από την κρίση - Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

εθνικισμός ευρώπη


του Γιώργου Βασσάλου, από το info-war.gr


Πόσο πιθανή είναι μια νέα διεθνής ύφεση ανάλογη αυτής του 2008; Στις 5 Σεπτέμβρη 2018, η Danièle Nouy,επικεφαλής του τμήματος επιτήρησης τραπεζών της ΕΚΤ, δήλωσε: «Είμαστε βέβαιοι ότι θα έχουμε μια νέα κρίση. Αγνοούμε όμως πότε και για ποιον ακριβώς λόγο θα ξεσπάσει».

Τα ίδια περίπου είπε κι ο Scott Freidheim, Νο 2 της Λέμαν Mπράδρες όταν αυτή κατέρρευσε πριν από δέκα χρόνια, σε στήλη του στους Financial Times στις 6 Σεπτέμβρη 2018: «να μην επαναλάβουμε τα λάθη του 2008 ενώ ετοιμαζόμαστε για την επόμενη κρίση που θα έρθει σίγουρα, ακόμα κι αν δεν είναι ακριβώς όπως αυτή του 2008».
Τόσο τραπεζίτες όσο και οι ρυθμιστικές αρχές λοιπόν θεωρούν την έλευση μιας επόμενης κρίσης, συγκρίσιμης σε μέγεθος με αυτή του 2008, αναπόφευκτη.

 

read more ...

Βραζιλία: O Μπολσονάρο θα διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με Κούβα και Βενεζουέλα - Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

από το prensa-rebelde.blogspot.com

Σε συνέντευξη που παραχώρησε σε βραζιλιάνικο ΜΜΕ, ο Ζαΐρ Μπολσονάρο δήλωσε ότι θα υπάρξει αλλαγή στην εξωτερική πολιτική, ώστε το υπουργείο Εξωτερικών να είναι χωρίς ιδεολογικούς δεσμούς. Γι αυτό, δήλωσε, δεν αποκλείεται το κλείσιμο των πρεσβειών στην Κούβα και της Βενεζουέλα.

Όσο για την πρεσβεία της Βενεζουέλας, δήλωσε, είναι ήδη ανενεργή, ο πρέσβης έχει επιστρέψει και δεν έχουμε επαφές. Αυτό έγινε επί κυβέρνησης Τέμερ. Η απόφαση αυτή, της ανάκλησης του πρέσβη, θα έπρεπε να είχε παρθεί εδώ και πολύ καιρό.


read more ...

Η νέα ελληνική κανονικότητα - Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018


Από το ιστολόγιο του Κ. Λαπαβίτσα


[...] Επιστροφή στην κανονικότητα είναι το μήνυμα της κυβέρνησης και συμφωνεί και η αξιωματική αντιπολίτευση.

 [...]  Η χώρα μας γνώρισε μια βαθύτατη δομική κρίση που ξέσπασε το 2008 και εντάθηκε μετά το 2010, με επίκεντρο το δημόσιο χρέος και το ευρώ. Ακολούθησε εντονότατη αστάθεια στη διάρκεια της οποίας συγκρούστηκαν δύο κυρίως θέσεις. Η μία ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τα μνημόνια, ενώ η άλλη υποστήριζε το δρόμο της ρήξης με την ΟΝΕ και την ΕΕ. Επικράτησε τελικά η πρώτη και η νίκη της σφράγισε τη νέα κανονικότητα. 

[...] Η Ελλάδα συνεχίζει να έχει υπερδιογκωμένο τομέα υπηρεσιών, αδύναμη βιομηχανία και μη ανταγωνιστική γεωργία. Οι τράπεζές της είναι φαντάσματα, το παραγωγικότερο κομμάτι του εργατικού δυναμικού μεταναστεύει κατά εκατοντάδες χιλιάδες και οι επενδύσεις χωλαίνουν. Το δημόσιο χρέος παραμένει τεράστιο επιτάσσοντας εξωπραγματική λιτότητα για χρόνια, δηλαδή βαρύτατους φόρους και περικοπές δημοσίων επενδύσεων. Η εθνική ανταγωνιστικότητα ουσιαστικά έχει πάψει να βελτιώνεται από το 2013. Η χώρα δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική και με τις παρούσες συνθήκες δεν πρόκειται να την αποκτήσει.

[...] Ας πανηγυρίσουν λοιπόν οι υμνητές της νέας κανονικότητας όσο προλαβαίνουν. Είναι θέμα χρόνου να φανεί πόσο σαθρά είναι τα θεμέλιά της.  

read more ...

Το ναζιστοπλυντήριο της ΕΡΤ - Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

 

του Νίκου Μπογιόπουλου στον Ημεροδρόμο

Το διέπραξαν πέρσι, το επανέλαβαν και φέτος. Σήμερα η τηλεόραση του κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, του κράτους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, του κράτους του Ποταμιού και των Κεντρώων, η τηλεόραση του κράτους των πλουτοκρατών, ένα κράτος που αποτελεί συνέχεια εκείνου του κράτους που ποτέ δεν καταδίκασε δωσίλογους και μαυραγορίτες και έχτιζε τους «νέους Παρθενώνες» του με τα βόλια των χιτών και των ταγματασφαλι(η)τών, διέπραξε ξανά την ύβρη:

    Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου η ΕΡΤ έδωσε βήμα για να «τιμήσουν» την επέτειο στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης στους ναζί της Χρυσής Αυγής! Έδωσε μικρόφωνα (η ΕΡΤ) για να βγάλει λόγο ένα ναζιστόμουτρο, ο νεο-χίτης Κασιδιάρης, υπέρ φασίστα Μεταξά, δωσιλογισμού  και εθνικιστικής σκοπιανοφαγίας.

read more ...

Τα «12 μίλια» και η μαχόμενη Αριστερά,του Κώστα Μάρκου - Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Τα «12 μίλια» και η μαχόμενη Αριστερά,του Κώστα Μάρκου

του Κώστα Μάρκου από το kommon.gr

[...] Μόνο η ανεξαρτησία από κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη και η λαϊκή κυριαρχία μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη και τη συνεργασία των λαών Ελλάδας και Τουρκίας, στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Η πρόσδεση και υποταγή σήμερα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αύριο σε άλλους ιμπεριαλιστές, σημαίνει άμεση εμπλοκή στους ανταγωνισμούς τους. Σημαίνει διαρκή ανασφάλεια, πολέμους και προσφυγιά. Αυτό δείχνει η ιστορία.

read more ...

Καραβάνι προσφύγων: Μια «οδύσσεια» από την Ονδούρα στις ΗΠΑ - Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018