Κινηματογράφος: αυτό το εργαλείο της πολιτικής προπαγάνδας

Δημοσιεύθηκε: 15/5/2018



της Ευγενίας Τάγκα

Παρακολούθησα πρόσφατα μία σειρά (tv mini-series) στο NETFLIX[1], με τίτλο «The Cuba Libre Story» («Το όνειρο της ελευθερίας») και "εξώφυλλο" την φωτογραφία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Σημειώνω εδώ ότι η ημερομηνία της έκδοσης δεν ήταν καθόλου τυχαία, μετά τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, και μάλιστα 13 ημέρες μετά τον θάνατό του, στις 8 Δεκεμβρίου 2016.

Το "ντοκιμαντέρ" ξεκινάει δείχνοντας ένα τρέιλερ για του τι πρόκειται να δούμε, φτιάχνοντας από την αρχή ένα κλίμα ότι έχουμε να κάνουμε με παθογένεια. Ότι οι Κουβανοί διψούσαν από πάντα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, αλυσοδεμένοι στη σκλαβιά, τιμωρημένοι για τα όνειρά τους, εγκλωβισμένοι στο δολάριο, πνιγμένοι απ' την μαφία, σαγηνεμένοι από μία υπόσχεση (αφήνει να εννοηθεί την επανάσταση), τυφλωμένοι από Ήρωες (δείχνοντας τον Τσε και τον Φιντέλ)... Ότι ποτέ δεν παραδόθηκαν, και τελευταία εικόνα του τρέιλερ τον Ραούλ Κάστρο να δίνει τα χέρια με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπάρακ Ομπάμα.

Παρ' όλα αυτά και παρά τον εκνευρισμό που ήδη μου είχε δημιουργήσει, από την σκοπιά που φαινόταν ότι θ' ασχοληθεί με το υπόδειγμα της Κουβανέζικης κουλτούρας και κουβανικής επανάστασης, συνέχισα να το βλέπω, για ευνόητους λόγους. Δεν θα σας κάνω περιγραφή καρέ - καρέ γι' αυτό που ακολουθεί αλλά θα σημειώσω κάποια σημαντικά στοιχεία που νομίζω ότι δείχνουν τι σημαίνει αντεπαναστατική προπαγάνδα στον κινηματογράφο όταν μιλάς για το νησί της Επανάστασης.

Ξεκινάει με τα γεωπολιτικά της χαρακτηριστικά και μια ιστορική αναδρομή από τον 15ο αιώνα μέχρι την πρόσφατη ιστορία της ανεξαρτησίας της από τις ΗΠΑ το 1902. Στη συνέχεια εστιάζει στην οικογένεια του Φιντέλ, τα γεγονότα με την πρώτη εξουσία του δικτάτορα Μπατίστα, όπου τον παρουσιάζει ως κομμουνιστή αρχικά, και μετά ως δικτάτορα που αποφάσισε να στηρίξει την αστική τάξη και τους Αμερικάνους. Το "ντοκιμαντέρ" παρουσιάζει τον Φιντέλ Κάστρο, ως νέο, τρελό, αντιδραστικό έφηβο που προερχόταν από μία διαλυμένη οικογένεια. Αργότερα, όταν τελειώνει τις νομικές του σπουδές, χαρακτηρίζεται, από έναν Γερμανό "ιστορικό" ως αποτυχημένος που δεν κατάφερνε ποτέ να κερδίσει υπόθεση. Κατά την διάρκειά του βλέπουμε τους ομιλητές να προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Φιντέλ ήταν ένας έξυπνος αλλά εγωπαθής ηγέτης που προσπαθούσε να έχει την εξουσία στα χέρια του παίζοντας το σωστό "επικοινωνιακό" παιχνίδι με τον κόσμο και τα μέσα ενημέρωσης της Αμερικής (όπως ήταν τότε η εφημερίδα New York Times, η οποία φρόντιζε να του φτιάχνει το προφίλ;;;) εκείνης της εποχής, δείχνοντας ανθρώπινος και κερδίζοντας την εύνοιά τους.

Ό,τι και να πω για τους σχολιασμούς που κάνει ο καθένας ομιλητής για τον Φιντέλ Κάστρο και την κουβανική επανάσταση όσο προχωράει το ντοκιμαντέρ είναι λίγο. Φυσικά έχουν βάλει και έναν, με το ζόρι δύο, ομιλητές, Κουβανούς, που τοποθετούνται φανερά υπέρ του, αλλά μπροστά στην πληθώρα των αυθαίρετων, εμπαθών σχολίων όλων των υπολοίπων ομιλητών, ωχριούν.

Με την ευκαιρία να παραθέσω εδώ την μικρή έρευνα που έκανα για αρκετούς από τους ομιλητές. Αμερικάνοι και γάλλοι δημοσιογράφοι του Elle, της le Monde και της New York Times, Κουβανοί αποστάτες που δεν τους "εξυπηρέτησε" το καθεστώς της σοσιαλιστικής Κούβας με σπουδές στο Miami University, συγγραφείς που γράφουν βιογραφίες πολιτικών κατά παραγγελία από τα Υπουργεία Εσωτερικών Υποθέσεων της Αμερικής και Κουβανοί επιχειρηματίες που έχουν ανοίξει το δρόμο της επέμβασης στην Κούβα των ξένων κεφαλαίων. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσω κάτι άλλο επ' αυτού.

Γενικότερα, υπήρχε το άγχος καθ' όλη την διάρκεια της σειράς να πείσουν ότι η κουβανική επανάσταση ξεκίνησε από προσωπική έγνοια του Φιντέλ να πάρει την εξουσία - και με πολλές αποτυχίες στην αρχή - και ότι καμία σχέση δεν είχε με λαϊκή επανάσταση, δίνοντας ψεύτικα στοιχεία που έχουν εξακριβωθεί χρόνια πριν και είναι γραμμένα σε μια τεράστια έγκυρη βιβλιογραφία. Ας μην μπω λοιπόν σε άλλες λεπτομέρειες σχετικά με τα ψεύδη αυτού του ντοκιμαντέρ - εξάλλου δεν κατάφερα να το δω ολόκληρο απ' την αγανάκτησή μου - και τον στόχο του, και ας περάσω στο κυρίως θέμα με αφορμή αυτό.

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η τελευταία, που ο κινηματογράφος παίζει, καλύτερα απ' οποιαδήποτε εξουσία, τον ρόλο του υπερασπιστή της άρχουσας αστικής τάξης και της βρώμικης προπαγάνδας της. Δεν γίνεται όμως κάθε φορά να την αφήνουμε να περνάει ασχολίαστη όσο αυτή μολύνει τα αγνά, ειλικρινή και θαυμαστά κατορθώματα των ανθρώπων, κυρίως όταν αυτοί αγωνίστηκαν ενάντια στην καταπίεση, την υποδούλωση, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πόσο μάλλον την κουβανική Επανάσταση και τον ηγέτη της, για σχεδόν 40 χρόνια, Φιντέλ Κάστρο, που ο λαός του και ολόκληρος ο προοδευτικός κόσμος στηρίξανε και αγαπήσανε. Μιας επανάστασης για την αυτοδιάθεση των λαών και την ελευθερία τους από το ξένο κεφάλαιο, ελευθερία χωρίς προστάτες. Έναν λαό αποφασισμένο για τον αγώνα που δίνει για την πατρίδα του που αγαπάει.

Φυσικά, ότι ο ταξικός αντίπαλος δεν έχει καταφέρει να νικήσει με τους πολέμους έχει προσπαθήσει να το αφομοιώσει ώστε να καταστεί ακίνδυνο, και ότι δεν έχει καταφέρει ούτε να το αφομοιώσει έχει προσπαθήσει να το διαστρεβλώσει, να το σπιλώσει με ψέματα, να το προπαγανδίσει τόσο δόλια, όσο και η διάψευση αδιάσειστων επιστημονικών τεκμηρίων. Γιατί, πως να το κάνουμε άλλωστε, τα ιστορικά γεγονότα μπορούν να είναι και είναι αντικειμενικά. Η υποκειμενική τους ανάγνωση, βεβαίως, και τα κριτήρια που έχει κάποιος για να τα κρίνει διαφέρουν. Κριτήρια πολιτικά, κριτήρια ταξικά. Μην ξεχνάμε πόσες φορές έχουμε ακούσει από δηλώσεις φασιστών να λένε ότι δεν υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και φούρνοι κατά την περίοδο του β' Παγκοσμίου Πολέμου, επί Α. Χίτλερ.

Γι' αυτό παραθέτω εδώ την αγωνία μου για την επίδραση αυτού του κατά τα άλλα αγαπημένου μέσου, του κινηματογράφου, όταν βρίσκεται στα χέρια αυτών που θέλουν να υποτάξουν συνειδήσεις, να διαστρεβλώσουν την ιστορία, να πούνε ξεδιάντροπα ψέματα στην νέα γενιά για την εξέλιξη των κοινωνιών, στα χέρια του κεφαλαίου, με στόχο να κατευνάζουν τα εξεγερμένα πνεύματα και να κλέβουν από τον άνθρωπο το μόνο πράγμα που του έχει μείνει.

Την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο, τον σοσιαλιστικό!



[1] Το Netflix είναι Αμερικανική πολυεθνική εταιρία, η οποία είναι ειδικευμένη στην διαδικτυακή ενοικίαση ταινιών, είτε DVD είτε Blu-Ray, καθώς και στην παροχή video streaming, δηλ. ταινιών κατά ροής, ή συνεχόμενη προβολή ταινιών, βλ. Βικιπαίδεια. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1997 και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στο Λος Γκάτος, στην Καλιφόρνια. Τον Ιανουάριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι το Netflix έχει 74 εκατομμύρια συνδρομητές, μαζί με 44 εκατομμύρια χρήστες στις ΗΠΑ.[1]

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

Μια νατοϊκή λύση δεν είναι λύση, αλλά υποθήκη για νέα δεινά - Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018


Η συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ αποτελεί μια εξαιρετική εξέλιξη για τις ΗΠΑ και την ΕΕ που επέβαλαν λύση στο ονοματολογικό για να ισχυροποιηθεί άμεσα η Νατοϊκή παρουσία στα Βαλκάνια. Ανοίγει πλέον ο δρόμος για τη μαζική ένταξη κρατών της Νότιας Βαλκανικής στον ευρωατλαντικό άξονα, την ασφυκτική πίεση στη Σερβία, την περαιτέρω περικύκλωση της Ρωσίας. Μια Νατοϊκή λύση δεν είναι καλή λύση γιατί το πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί είναι εξ ορισμού προβληματικό, αποσταθεροποιητικό, επικίνδυνο.


read more ...

Θερινό σεμινάριο 2018: τέσσερα βιβλία του μαρξισμού - Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική ενίσχυση στο 73% των δικτατορικών καθεστώτων του πλανήτη - Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018



...Σύμφωνα με το σύστημα της οργάνωσης Freedom House για την αξιολόγηση των πολιτικών δικαιωμάτων ανά τον κόσμο, υπάρχουν 49 κράτη στον πλανήτη, τα καθεστώτα των οποίων, με βάση τα στοιχεία του 2015, μπορούν σε γενικές γραμμές να χαρακτηριστούν «δικτατορικά». Σύμφωνα με τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2015, του τελευταίου έτους για το οποίο έχουμε μέχρι στιγμής δημοσιευμένα στοιχεία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ παρείχε στρατιωτική στήριξη σε 36 από τα καθεστώτα αυτά, με την ευγενική χορηγία των φόρων που πληρώνετε. Οι ΗΠΑ στηρίζουν αυτή τη στιγμή πάνω από το 73% των δικτατορικών καθεστώτων που υπάρχουν στον κόσμο!...


read more ...

Ο Ανορθόδοξος Πόλεμος επιστρέφει στη Νικαράγουα μετά 30 χρόνια - Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018




Αν δεν είχαμε αναφέρει τη λέξη Νικαράγουα, ο αναγνώστης θα μπορούσε να σκεφτεί τη Βενεζουέλα. Δεν θα έκανε λάθος. Θα μπορούσε επίσης να έχει συσχετίσει τέτοια γεγονότα με το Ιράν, τη Λιβύη, την Ουκρανία, που έχουν ζήσει ή ζουν παρόμοιες εμπειρίες.

Γιατί η Νικαράγουα; 
Μπορεί να  υπάρχουν διάφοροι λόγοι, όπως η κατασκευή της μεγάλης δια ωκεάνειας Διώρυγας , έργο για το οποίο δεν ζητήθηκε η συμβουλή ούτε προβλέπεται “βοήθεια” από τις ΗΠΑ. Ακόμα χειρότερα, η Κίνα θα μπορούσε να παίξει αποφασιστικό ρόλο σε αυτό το Υπερ – έργο. 
Επιπλέον, οι στενοί δεσμοί της κυβέρνησης της Νικαράγουα με την Κούβα, τη Βενεζουέλα, τη Ρωσία και την Κίνα, καθώς και η διεθνής της θέση απόρριψης των ηγεμονικών επιδιώξεων των ΗΠΑ , αξιολογείται σαν λόγος με ιδιαίτερη και βαρύνουσα σημασία.

 

 

read more ...

Εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου "Χοσέ Μαρτί" για την μπριγάδα της Πρωτομαγιάς - Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018



Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί» σας προσκαλεί στη συζήτηση/αναφορά στην Κούβα του σήμερα με αφορμή τη συμμετοχή στην πρόσφατη διεθνή μπριγάδα της Πρωτομαγιάς


290 φίλες και φίλοι της Κούβας από 32 χώρες μεταξύ των οποίων πέντε από την Ελλάδα συμμετείχαν στην 13η διεθνή μπριγάδα της Πρωτομαγιάς εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς την κουβανική επανάσταση. Οι μπριγαδίστες θα μας μεταφέρουν την εμπειρία τους από επισκέψεις τους σε εργοστάσια και σε αγροτικούς συνεταιρισμούς, σε σχολείο και πανεπιστήμιο, σε νοσοκομείο, από συζητήσεις με αντιπροσώπους της Εθνοσυνέλευσης Λαϊκής Εξουσίας που έχουν εκλεγεί στις πρόσφατες εκλογές, καθώς και από συναντήσεις με μέλη μαζικών φορέων, όπως την Ομοσπονδία Γυναικών και τις Επιτροπές Υπεράσπισης της Επανάστασης. Στη διάρκεια της διαμονής τους στην Κούβα οι μπριγαδίστες ήρθαν σε άμεση επαφή και συζήτησαν με εργαζόμενους της πόλης και της υπαίθρου της Κούβας για τις κατακτήσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν.

 

Θα γίνει προβολή φωτογραφικού υλικού

 

Στη συζήτηση θα συμμετέχουν και μπριγαδίστες που έχουν λάβει μέρος σε παλιότερες αποστολές αλληλεγγύης και εθελοντικής εργασίας στη σοσιαλιστική Κούβα τις οποίες οργανώνει το Κουβανικό Ινστιτούτο για τη Φιλία των Λαών (ICAP).


Η εκδήλωση θα γίνει στον χώρο των εκδόσεων Διεθνές Βήμα, Σόλωνος 142, Πλ. Κάνιγγος, 5ος όροφος (ταράτσα) το Σάββατο 9 Ιούνη, 7:30 μ.μ.