Ξανά το μακεδονικό

Δημοσιεύθηκε: 10/7/2018

 

του Νίκου Μεταλληνού 


« ……ο αναγνώστης θα έπρεπε, όπως πάντοτε στην βαλκανική ιστοριογραφία,

να αφήνει το ένα αυτί του ανοιχτό

για να ακούει τον ήχο του τροχίσματος των τσεκουριών.»[i]


Με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 η άρχουσα τάξη της χώρας βρέθηκε διχασμένη ως προς την στάση που έπρεπε να κρατήσει απέναντι στο ανεξάρτητο πλέον κράτος που δημιουργήθηκε στα βόρεια σύνορα. Το ένα κομμάτι της , το κοσμοπολίτικο, επιδίωκε ένα συμβιβασμό  στο θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ εκτιμώντας ότι εύκολα η  Ελλάδα θα έθετε υπό   τον οικονομικό  και τον πολιτικό έλεγχο της την πολύ μικρότερη, πληθυσμιακά και οικονομικά, γειτονική χώρα. Κορυφαίος εκφραστής αυτής της άποψης ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με την πασίγνωστη δήλωσή του: «Το όνομα που θα λάβουν τα Σκόπια δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα το θυμάται».

Το άλλο κομμάτι, το εθνικό-λαϊκίστικο, ήταν υπέρ της σκληρής γραμμής η οποία εκφράζονταν από το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική», με άλλα λόγια γραμμή σύγκρουσης που αντικειμενικά άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο διάλυσης, ακόμη και με βίαια μέσα, του γειτονικού κράτους. Ήταν η εποχή  των  συλλαλητηρίων για την Μακεδονία,   στα οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις σύρθηκαν με επικεφαλής την ιεραρχία της εκκλησίας, όπου ακούγονταν συνθήματα του είδους «φωτιά φωτιά στα σκοπιανά σκυλιά». Το ΚΚΕ τότε, προς τιμή του, αρνήθηκε να συμμετάσχει σ΄ αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα («όλοι πλην Λακαιδεμονίων» όπως πικρόχολα σχολίασε τότε ο μακαρίτης Λεωνίδας Κύρκος).

ΟΙ δύο γραμμές που φαίνονταν τόσο διαφορετικές στην ουσία  ήταν ίδιες αφού το ζητούμενο από τη μία και από την άλλη  ήταν η μεγιστοποίηση των κερδών του ελληνικού καπιταλισμού από τις τεκτονικές πολιτικές και κοινωνικές  ανατροπές στις Βαλκανικές χώρες.

Η εθνικιστική γραμμή επικράτησε εκείνη την περίοδο γιατί την πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού διέσχιζε ένας άκρατος λαϊκισμός αλλά κυρίως επειδή  η  Γιουγκοσλαβία βυθίζονταν σε έναν αιματηρό εμφύλιο που υποδαυλίστηκε και ενισχύθηκε από ΕΕ και ΗΠΑ. Το ενδεχόμενο ανοιχτής  ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης  ήταν πολύ πιθανό και συνέβη το 1999 με τους αμερικανό-νατοϊκούς βομβαρδισμού στην Σερβία. Για τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους «συμμάχους μας» ο εθνικιστικός ίστρος στην Ελλάδα ήταν χρήσιμος γιατί  την έκανε περισσότερο συνεργάσιμη στα επιθετικά τους σχέδια.

Μετά την αμερικανό-νατοϊκή επέμβαση στην Σερβία και τον διακανονισμό που έγινε, όπως έγινε, στην περιοχή εξέλιπε ο λόγος της έντασης με την γειτονική χώρα. Όμως τα δύο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία τότε (ΠΑΣΟΚ,ΝΔ) είχαν εκτεθεί το προηγούμενο διάστημα τόσο πολύ με εθνικιστικές κορόνες που δεν ήταν εύκολη η αλλαγή τακτικής στο θέμα αυτό.

Τότε στο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής η Ρωσία ήταν εξαιρετικά αδύναμος παίχτης. Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά μία αναβαθμισμένη οικονομικά και στρατιωτικά Ρωσία, με ενισχυμένο γόητρο λόγο της επιτυχημένης επέμβασης  της στην Συρία, αναζητά νέα θέση και ρόλο στα Βαλκάνια. Η επιχειρούμενη είσοδος της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, κάτι που επιθυμεί διακαώς η φιλοδυτική κυβέρνηση αυτής της χώρας, είναι μέρος ενός γενικότερου σχεδίου το οποίο στοχεύει στην ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στους ευρωατλαντικούς θεσμούς  με στόχο την παρεμπόδιση της διείσδυσης της Ρωσίας στα Βαλκάνια.  Ελλάδα και ΠΓΔΜ σύρονται από Αμερικάνους και ΕΕ να προσγειωθούν στον ρεαλισμό και να αποκαταστήσουν σχέσεις καλής γειτονίας υπό τον μανδύα «προστασίας» του ΝΑΤΟ.

Ανεξάρτητα από τις υστερικές κραυγές των εθνικιστών[ii] το μέρος που έκανε τις μεγάλες υποχωρήσεις στην υπογραφείσα συμφωνία είναι η ΠΓΔΜ, κάτι λογικό αφού είναι η πλέον αδύνατη πλευρά. Η χώρα αυτή δέχθηκε να αλλάξει το όνομα και το σύνταγμά της, να αρνηθεί την όποια σχέση της με την αρχαία Μακεδονία, να αποδεχθεί την σλαβική μήτρα της γλώσσας  και της εθνότητας της. Ουσιαστικά οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ καλούνται να αλλάξουν την εθνική τους αφήγηση και αυτό δεν είναι εύκολο για μία κοινότητα ανθρώπων η οποία έχει ολοκληρώσει την εθνογέννεσή της με την συγκρότηση της σε κράτος     (Ομόσπονδο κράτος στα πλαίσια της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας, κράτος όμως)[iii]. Όποιο ορισμό του έθνους και να πάρουμε οι πολίτες της ΠΓΔΜ είναι έθνος, εκτός βέβαια της άποψης που θέλει το έθνος να συγκροτείται από ανθρώπους με κοινή φυλετική καταγωγή. Η άποψη αυτή εκτός από επικίνδυνη (την χρησιμοποίησε ο φασισμός με τις γνωστές τραγικές συνέπειες) είναι αντεπιστημονική και κατάδηλα εσφαλμένη, δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη γι΄αυτό αρκεί να δει κανείς τους παίχτες των ομάδων στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου! Το έθνος με   το περιεχόμενο που του δίνουμε σήμερα είναι φαινόμενο που γεννήθηκε με την νεωτερικότητα και τον καπιταλισμό, οι εθνικές αφηγήσεις συνηθίζουν να προσπαθούν  να αποδείξουν ότι υπάρχει προαιώνια. Για να γίνει αυτό δυνατό πρέπει να αλλάξουν ή να αποσιωπηθούν ιστορικά γεγονότα, με άλλα λόγια να κατασκευαστεί η ιστορία και συχνά να προστεθούν μυθοπλαστικά στοιχεία. Τα έθνη «πρέπει να λησμονούν πολλά» έλεγε ο Γάλλος ιστορικός και φιλόσοφος του 19ου αιώνα E. Renan[iv]. Από τη στιγμή που η ηγεσία της ΠΓΔΜ δέχθηκε να αφαιρεθούν τα στοιχεία την εθνικής της αφήγησης που συγκρούονται με την αντίστοιχη αφήγηση της Ελλάδας, προφανώς δημιουργούνται συνθήκες εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών. Δυστυχώς αυτές τις εξελίξεις τις επιβάλουν Αμερικάνοι και ΕΕ με γνώμονα αποκλειστικά τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα, γι΄αυτό θα ήταν μάταιο να αναμένουμε ηρεμία στην περιοχή.

Οι έξαλλες φωνές των Ελλήνων εθνικιστών ότι με την συμφωνία αναγνωρίζεται η ύπαρξη μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας,  είναι μισαλλόδοξες και οδηγούν σε σύγκρουση τους δύο λαούς. Εξάλλου και για να είμαστε ακριβείς,  στην συμφωνία δεν αναγνωρίζεται μακεδονική εθνότητα αλλά μακεδονική ιθαγένεια που είναι κάτι διαφορετικό[v]. Όσο για τη γλώσσα η άποψη του μεγάλου ιστορικού E.Hobsbawm είναι ότι: «οι εθνικές γλώσσες είναι σχεδόν πάντοτε κατά το ήμισυ τεχνητά κατασκευάσματα και περιστασιακά όπως η σύγχρονη εβραϊκή γλώσσα, κυριολεκτικά επινοημένες. Είναι το αντίθετο από αυτό που η εθνικιστική μυθολογία τις θεωρεί ότι είναι, δηλαδή οι αρχέγονες βάσεις του εθνικού πολιτισμού και οι μήτρες του εθνικού πνεύματος»[vi].

Είναι λυπηρό που το ΚΚΕ το οποίο στο μακεδονικό ζήτημα  δεν φοβήθηκε στο παρελθόν να συγκρουστεί με τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία με λάθη και με κόστος είναι αλήθεια -λάθη όμως  από την μεριά του διεθνισμού- σήμερα, μέσω του Γραμματέα του στην  Βουλή, να καταγγέλλει «την αποδοχή από την Ελληνική κυβέρνηση των ανιστόρητων θέσεων περί μακεδονικού έθνους, μακεδονικής γλώσσας που αποτελούν βασικά στηρίγματα του αλυτρωτισμού».

Το  πρόβλημα δεν είναι ο αλυτρωτισμός της γείτονας χώρας αλλά η πολιτική της εθελοδουλίας στον ευρωατλαντικό άξονα που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες εξάλλου. Η ιστορία του τόπου μας διδάσκει ότι η υποταγή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια όχι μόνον δεν εξασφαλίζει την ειρήνη και τα συμφέροντα του λαού μας αλλά αντίθετα εκθέτει τη χώρα μας σε πολύ μεγάλους κινδύνους. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την απογοήτευση του κόσμου και την απαξίωση στην συνείδηση του της πολιτικής, το γεγονός ότι μία κυβέρνηση που θέλει να λέγεται ότι είναι «με κορμό την αριστερά» υλοποιεί με εξαιρετική αποτελεσματικότητα τις μνημονιακές πολιτικές και τώρα τα ευρωατλαντικά γεωπολιτικά και οικονομικά σχέδια στα Βαλκάνια. Αυτός είναι και ο λόγος του πολύ μεγάλου εκνευρισμού της  ΝΔ γιατί βλέπει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κερδίζει την εμπιστοσύνη Ευρωπαίων και Αμερικάνων και αυτό απομακρύνει την προοπτική να κυβερνήσει. Το χειρότερο όμως για την ΝΔ είναι ότι στους κόλπους της βρίσκεται ένα σημαντικό ακραία εθνικιστικό κομμάτι το οποίο οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να αυτονομηθεί και να αποχωρίσει. O Μητσοτάκης προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ κοσμοπολίτικου «ρεαλισμού» και εθνικιστικής παράκρουσης, δύσκολη ισορροπία που μπορεί να την χάσει μαζί με το όνειρο να γίνει πρωθυπουργός. Αντίστοιχο πρόβλημα αντιμετωπίζει και ο Τσίπρας γιατί οι ΑΝΕΛ δέχονται μεγάλες πιέσεις να άρουν την στήριξη στην κυβέρνηση. Για άλλη μια φορά οι δύο αστικές γραμμές (κοσμοπολιτισμός, εθνικο-λαϊκισμός) συγκρούονται διχάζοντας το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο, με την Αριστερά δυστυχώς να μη μπορεί να παίξει σημαίνοντα ρόλο. Γι΄αυτό οι πολιτικές εξελίξεις γίνονται απρόβλεπτες παρότι στην Ελληνική πολιτική σκηνή το πλεονέκτημα το έχει συνήθως αυτός που υλοποιεί τους σχεδιασμούς των «συμμάχων και φίλων».

 



[i] Ε.Hobsbawm, Έθνη και Εθνικισμός, Εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ. 94

[ii] Για να γίνει κατανοητός ο ανορθολογισμός των εθνικιστών, αρκεί να πούμε ότι θεωρούν απαράδεκτο να λέγεται ο Βόρειος γείτονας Βόρεια Μακεδονία, την ίδιας στιγμή που θεωρούν σωστό η Νότια Αλβανία να λέγεται Βόρειος Ήπειρος!!

[iii] Κατά τη γνώμη μου η αναγνώριση Μακεδονικού Έθνους και η ανακήρυξη ξεχωριστής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας δεν ήταν μία δόλια ενέργεια της Τιτοϊκής ηγεσίας με σκοπό να εγείρει διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Ο Τίτο παρότι συγκρούστηκε με τον Στάλιν το 1948 και αποπέμφθηκε από την Κομινφόρμ παράμεινε, ετερόδοξος έστω, κομμουνιστής. Θεωρίες, που διατυπώνονται ακόμη και από ορισμένους Αριστερούς, οι οποίες τον αντιμετωπίζουν περίπου σαν πράκτορα των Αμερικάνων και συνεργάτη των ιμπεριαλιστών, υποτιμούν το ρόλο και μέγεθος της προσωπικότητας. Για τους κομμουνιστές που προέρχονταν ή ανήκαν στο τριτο-διεθνιστικό ρεύμα ήταν θέμα αρχής η υπεράσπιση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση των εθνοτήτων. Η επιτυχημένη εφαρμογή αυτής της αρχής στην πολυεθνική ΕΣΣΔ έκανε ποιο ισχυρή την υπεράσπισή της. Για εσωτερικούς λοιπόν λόγους που είχαν να κάνουν με την σταθερότητα του Γιουγκοσλαβικού κράτους η Τιτοϊκή ηγεσία διαμόρφωσε  μία πολύπλοκη ταξινόμηση των εθνικών ομάδων αλλά δημιούργησε και νέες, όπως την Μακεδονική το 1943 και των μουσουλμάνων της Βοσνίας που αναγνωρίστηκαν σαν ξεχωριστό έθνος το 1971.

[iv] Αναφέρεται από τον B. Aderson στο βιβλίο του «ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ», Εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, σελ. 238.

[v] Δεν είμαι ειδικός σε θέματα διεθνούς δικαίου ωστόσο αν κάποιος μπει στην διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ στο λήμμα ιθαγένεια   θα διαβάσει: «Επειδή τα σύγχρονα κράτη είναι δομημένα στη λογική του εθνικού κράτους, συνήθως τα μέλη τους έχουν ίδια ιθαγένεια και εθνικότητα. Αυτό έχει οδηγήσει στην εσφαλμένη εντύπωση ότι πρόκειται για ταυτόσημες έννοιες, στην πραγματικότητα όμως οι δύο όροι σημαίνουν διαφορετικές σχέσεις:

·         Η ιθαγένεια περιέχει πολιτική-νομική έννοια: εκφράζει τη σχέση κράτους - πολίτη, με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν για αμφότερα τα μέρη από αυτήν.

·         Αντίθετα, η έννοια της εθνικότητας είναι ηθική-πολιτισμική: εκφράζει τη σχέση του ανθρώπου με τον πολιτισμό απ' όπου προέρχεται η οικογένειά του και με τις αξίες της οποίας μεγαλώνει.

Η διαφορά των εννοιών γίνεται εύκολα κατανοητή στην περίπτωση των μειονοτήτων. Για παράδειγμα,  ένας Βορειοηπειρώτης είναι συνήθως αλβανικής ιθαγένειας, αλλά ελληνικής εθνικότητας».

 

[vi] Ε.Hobsbawm, Έθνη και Εθνικισμός, Εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ.80.

 

 



 

Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ


Προγραμματικές κατευθύνσεις 

του συλλόγου διάδοσης 

μαρξιστικής σκέψης 

"Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΣ"


Ο σύλλογος Γ.ΚΟΡΔΑΤΟΣ  

δίνει στη δημοσιότητα τις 

προγραμματικές του κατευθύνσεις. 

Τις θέτει σε συζήτηση με τους, 

συντρόφους συναγωνιστές και φίλους, 

είτε πρόκειται για ανένταχτους αγωνιστές 

είτε για οργανωμένους σε άλλες 

πολιτικές οργανώσεις 

με παραπλήσιες αγωνίες 

και προβληματισμούς. 

Μοναδικός στόχος είναι 

η προώθηση του αγώνα 

για την απελευθέρωση του λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »

 


Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, 

αίθουσα  318 (3ος ορ.),

 κτίριο οδού Μπουμπουλίνας 


Τι είναι η σημερινή Κίνα; Ποια η πολιτική και οικονομική της κατάσταση; Πόσο θα μας επηρεάζει στο μέλλον; Ποιες οι καταβολές της σύγχρονης Κίνας; 

Αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσει να φωτίσει ο Όμιλος Μαρξιστικών Ερευνών με τη διοργάνωση σειράς διαλέξεων με τίτλο “Κατανοώντας την Κίνα”, κάθε Πέμπτη από 11 Οκτωβρίου και μέχρι 1 Νοεμβρίου.



Άλλο το "τώρα με το ΚΚΕ κι άλλο Mέτωπο και με το ΚΚΕ" - Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018


του Γιώργου Ρούσση


"Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα -το λέω ανεπιφύλακτα- που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν τώρα με το ΚΚΕ".

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Κουτσουμπας σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Politik στις 12του Οχτωβρη.

Σεβόμενος απολύτως την επιλογή του φίλου Θάνου Μικρούτσικου, και εκτιμώντας ως σαφώς θετική αυτήν του την επιλογή, σε σχέση με προηγούμενες, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με την έκκληση του γενικού γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η διαφωνία μου αυτή τεκμαίρεται κυρίως :

1. Από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ όπως αποδεικνύεται και από αυτήν την συνέντευξη, αντιμετωπίζει το όποιο μέτωπο, η και συνεργασία σαν υποστήριξη του, η σαν ένταξη σε Μετωπικά σχήματα, που εκείνο δημιούργησε και ελέγχει απολύτως όπως το ΠΑΜΕ.

2 Οραματίζεται ένα σοσιαλισμό σαν τον "υπαρκτό" και μάλιστα της περιόδου της πλεον βάναυσης αντιδημοκρατικής εκτροπής του.

3. Δεν έχει επεξεργαστεί καμία πρόταση για το πώς από την σημερινή βαρβαρότητα θα οδηγηθούμε στην αναγκαία για το πέρασμα στο σοσιαλισμό επανάσταση . Η μη αποδοχή εκ μέρους του της άμεσης εξόδου από την ΕΕ είναι ενδεικτική αυτής της έλλειψης επαναστατικής στρατηγικής.

4. Σε όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις παίζει τον ρόλο του πυροσβέστη και όχι ως όφειλε του προωθητή της επαναστατικής συνειδητότητας.

5. Η δομή του και η λειτουργία του καμία σχέση δεν έχουν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Αντ αυτού κυριαρχείται από έναν γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό, με βάση τον οποίο η κομματικό τητα κρίνεται από την απόλυτη συμφωνία με την καθοδήγηση .

6 Σε θεωρητικό επίπεδο αντί να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος, αποκλείει κάθε θεωρητική αναζήτηση, αν δεν την πολεμάει, και αντ' αυτού θεωρητικοποιεί την πολιτική του.

Όλα τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αναιρούν την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος , κάτι στο οποίο δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται το σημερινό ΚΚΕ .

Παρόλα αυτά στο βαθμό που το ίδιο θα το αποδέχονταν, είναι βέβαιο ότι το ΚΚΕ έχει θέση σε ένα αναγκαίο πολιτικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, το οποίο στα πλαίσια ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων θα άνοιγε το δρόμο στην σοσιαλιστική επανάσταση.

read more ...

Έκκληση και στην Ελλάδα για την προστασία του Παλαιστινιακού λαού - Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

από το info-war.gr

...Ο πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, κ. Μαρουάν Τουμπάσι, δήλωσε: «Το συνεχιζόμενο καθεστώς απαρτχάιντ έρχεται σε αντίθεση με την ειρηνευτική διαδικασία καθώς η συνεχιζόμενη αποικιακή πολιτική και η ισραηλινή κατοχή, παγώνουν κάθε προσπάθεια για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν σε μια δίκαιη και διαρκή περίοδο ειρήνης στην περιοχή, βασισμένη στη λύση των δύο κρατών».

Ο Πρέσβης απηύθυνε έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση και στη διεθνή κοινότητα για άμεση προστασία του Παλαιστινιακού λαού και για να ασκηθούν πιέσεις, ώστε οι Ισραηλινές δυνάμεις να τερματίσουν την αποικιακή κατοχή στην Παλαιστίνη σύμφωνα με τα διεθνή ψηφίσματα...


read more ...

Ένα Αυστραλιανό «Νταχάου» στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού - Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018


από τον Ημεροδρόμο

Το Ναούρου που βρίσκεται  4.000 χλμ. βορειοανατολικά της Αυστραλίας, στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού, έχει μετατραπεί σε ένα σύγχρονο «Νταχάου». Στο νησί, που είναι από τα μικρότερα κράτη στον κόσμο, στοιβάζονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησε η κυβέρνηση της Αυστραλίας άνθρωποι κάθε ηλικίας. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι απάνθρωπες και η ζωή έχει χάσει κάθε αξία… 

read more ...

Η επιστροφή των μονοπωλίων - Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

 

από το ιστολόγιο του Λ. Βατικιώτη

Η έγκριση από την αμερικανική δικαιοσύνη της εξαγοράς της Time Warner (που παρέχει υπηρεσίες ενημέρωσης, διασκέδασης, κ.α.) από την ΑΤ&Τ (υπηρεσίες ίντερνετ, κινητής, τηλεόραση, κ.α.) άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την επάνοδο των μονοπωλίων. Τα παραδείγματα συγκέντρωσης τεράστιας οικονομικής ισχύος, στην καρδιά μάλιστα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, είναι πάρα πολλά ώστε να συνεχίζονται αδιατάρακτα οι ύμνοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και η συνεχής επίκλησή του. Όταν μάλιστα όλα δείχνουν πώς η άρση των κάθε λογής εμποδίων αν κάπου τελικά οδηγεί δεν είναι στις ίσες ευκαιρίες για όλους, έστω στον …πλουτισμό, αλλά σε μια χούφτα μονοπώλια. Που ελέγχουν την παραγωγή, την απασχόληση, τις πωλήσεις και κρατούν τις τιμές στα ύψη!

read more ...

Η λειτουργία του νόμου της αξίας στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. - Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018


Διδακτορική διατριβή Σ. Σερέτη, ΑΠΘ


Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι να μελετηθούν θεωρητικά και εμπειρικά οι μεταβιβάσεις των εργασιακών αξιών. Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο να επεκτείνει και να συνεχίσει την αναζήτηση για την λειτουργία του νόμου της αξίας πέρα από το εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Η ανάλυσή βασίζεται στις έννοιες του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας και του ρυθμιστικού κεφαλαίου, η διασύνδεση των οποίων αποτελεί το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορεί να εξηγηθεί η μεταβίβαση εργασιακών αξιών μεταξύ και εντός των βιομηχανιών και κατ 'επέκταση μεταξύ και εντός των οικονομιών. Υποστηρίζεται ότι το διεθνές εμπόριο διέπεται από την αρχή του απόλυτου πλεονεκτήματος, σε ευθεία αντιπαράθεση με την επικρατούσα νεοκλασική θεωρία που υποστηρίζει ως ρυθμιστική αρχή του διεθνούς εμπορίου την αρχή του συγκριτικού πλεονεκτήματος [....]

read more ...

Το ερώτημα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης - Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Από το «νόμο» του Μαρξ στο Κεφάλαιο στην «άνιση ανταλλαγή» του Αργύρη Εμμανουήλ.

Γράφει ο Γιώργος Οικονομάκης στα 

Τετράδια Μαρξισμού, Τεύχος 5, χειμώνας 2017



Η ανάλυση του Μαρξ πάνω στις αντίρροπες τάσεις στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, και ειδικότερα μεταξύ αυτών η ανάλυση του ρόλου του «εξωτερικού εμπορίου», αναδεικνύει το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Η εκμετάλλευση αυτή εκφράζεται ως ανταλλαγή άνισων ποσοτήτων εργασίας μεταξύ περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών σε βάρος των δεύτερων. Η ανταλλαγή άνισων ποσοτήτων εργασίας στη μαρξιστική βιβλιογραφία κωδικοποιείται ως «άνιση ανταλλαγή». Για τον ακριβή «μηχανισμό» αυτής της «άνισης ανταλλαγής» έχουν ανακύψει σημαντικότατες διαφωνίες. Κομβική υπήρξε η παρέμβαση του Αργύρη Εμμανουήλ που αναζήτησε την προσιδιάζουσα στο διεθνές εμπόριο «άνιση ανταλλαγή» θέτοντας στο επίκεντρο της θεωρίας του τις διαφορές στους μισθούς μεταξύ περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών. Το άρθρο εξετάζει όψεις της σχετικής συζήτησης επιχειρώντας την ερμηνεία της «άνισης ανταλλαγής»-ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης στη βάση της διαφορετικής παραγωγικής δομής και συνακόλουθα διαφορετικής δυναμικής της ζήτησης για τα προϊόντα των περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών.


read more ...

«Shooting rooms» ή «χώροι τρυπήματος» – Ο «σκουπιδοτενεκές της ανθρωπιάς μας» - Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

του Η. Μιχαλαρέα στον Ημεροδρόμο

...Ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εξάρτηση είναι έννοιες αντίθετες. Δεν υπάρχει αξιοπρεπής χρήση. Αξιοπρεπής  πολιτεία είναι η πολιτεία που εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις θεραπείας για τα εξαρτημένα άτομα. Τα “shooting rooms” ευελπιστούν  να κρύψουν για λίγο ορισμένους χρήστες από το να τρυπιούνται σε κοινή  θέα, για να συνεχίσουν να περιφέρονται σαν σκιές στις απάνθρωπες μεγαλουπόλεις του καπιταλισμού υπενθυμίζοντας σε όλους, με τον κοινωνικό τους θάνατο, πως ηανοχή στα ναρκωτικά είναι ντροπή και πως η αλληλεγγύη και η βοήθεια προς τα παιδιά που έχουν υποθήκευση τη ζωή τους  στο βωμό της εξάρτησης είναι η μόνη αξιοπρεπής στάση. Αξιοπρεπείς είναι οι πολιτείες ελεύθερες από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα τα ναρκωτικά.

read more ...

Τα ολιγοπώλια του διαδικτύου και τα περιθώρια εναλλακτικών επιλογών - Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

συνέντευξη του Ν.Σμυρναίου στην Ε. Μαυρούλη για Το Περιοδικό

Το διαδίκτυο είναι αυτή τη στιγμή ένα πεδίο δραστηριοποίησης ολιγοπωλίων που ελέγχουν, με  τον κλασικό γνώμονα του καπιταλιστικού συστήματος, το κέρδος, τη ροή πληροφοριών; Αυτό μπορεί να συμβαδίσει με την έννοια της ελευθερίας που το διαδίκτυο κόμισε μαζί με την εμφάνισή του; Πώς όλα αυτά μπορούν να συνυπάρξουν με τη δημοσιογραφία;  Μπορούν και πώς να επιβιώσουν εναλλακτικού τύπου εγχειρήματα στο διαδίκτυο;

Αυτά είναι, μερικά, από τα ερωτήματα που καταφέραμε να θέσουμε στον Νίκο Σμυρναίο (Λέκτορα πολιτικής οικονομίας, ιστορίας και κοινωνιολογίας των ΜΜΕ και του διαδικτύου στο πανεπιστήμιο Université Toulouse 3...

read more ...

Ούτε η Ελλάδα ούτε η Κρήτη επιτρέπεται να είναι γερμανικά προτεκτοράτα - Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

 



H  προγραμματισμένη  διεξαγωγή της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης στην Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης, μια διεξαγωγή η οποία εκ προοιμίου  θέτει εκτός  της δικής της ημερήσιας διάταξης  το κρίσιμο ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων προς τον ελληνικό λαό, και μάλιστα σε μια κρίσιμη καμπή του, δεν πρέπει να λάβει χώρα.

Η Ελληνογερμανική Συνέλευση είναι  ένας καθαρά νεοαποικιακός θεσμός που προέκυψε ετεροβαρώς  σε διμερές κυβερνητικό επίπεδο τον Μάιο του 2010, ακριβώς πάνω στην καμπή των Μνημονίων σε βάρος του ελληνικού λαού, ακριβώς στα πλαίσια των   Μνημονίων και των απαιτήσεων των δανειστών για νεοαποικιακή υποταγή της χώρας μας στα συμφέροντα του ευρωπαϊκού και ειδικότερα και του γερμανικού κεφαλαίου. Τίποτε το θετικό δεν μπορεί να προκύψει από αυτόν τον θεσμό  για τους Έλληνες αλλά ειδικότερα και για τους Κρητικούς, θύματα ή απογόνους των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.


read more ...