“Ευρωσκεπτικισμός” και “ευρωσκεπτικισμός”

 

 

Δεν ξέρω εσείς τι σκέφτεστε αλλά εμένα μου φαίνεται ότι πράγματι πολλά σημάδια δείχνουν με έντονο τρόπο ότι, σε συνθήκες της κρίσης, κάποιες αστικές τάξεις, ή τουλάχιστον τμήματά τους φλερτάρουν με την ιδέα της αποχώρησης από το ευρώ ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό γίνεται γιατί με τον τρόπο αυτό θέλουν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μερίδιο από την ευρωπαϊκή και  διεθνή αγορά και κυρίως γιατί θέλουν να απαλλαγούν από τη γερμανική πρωτοκαθεδρία.

 

Αυτές οι άρχουσες τάξεις είναι κυρίως οι ισχυρές της Ευρώπης, πχ. της Βρετανίας ή της Γαλλίας. Στο πλαίσιο αυτό πολλές αντιδραστικές δυνάμεις αξιοποιούν τη δίκαιη αγανάκτηση των λαών από τις αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ για να εμφανιστούν ως δήθεν σωτήρες των λαών. Πρόκειται βέβαια για απάτη.

 

Στις εξαρτημένες χώρες, σε αυτές που έχουν δευτερεύουσα σημασία στην οικονομία, τέτοιες σκέψεις είναι, ως τώρα τουλάχιστον, περιθωριακές ως ανύπαρκτες. Αυτό γίνεται γιατί απλούστατα οι εκεί αστικές τάξεις είναι εξαρτημένες από το τι θα κάνουν οι ισχυροί εταίροι τους. Άγονται και φέρονται δηλαδή. Κλασικό παράδειγμα η Ελλάδα. Η αστική τάξη, από τα γεννοφάσκια της, από τη δεκαετία του 1820 δηλαδή, ακολουθεί πιστά κάποια από τις μεγάλες δυνάμεις. Τα κουμάντα της τα κανονίζει με βάση αυτό το δεδομένο. Και μέχρι τώρα δεν έχει φανεί κάποιο τμήμα της και κάποιο πολιτικό κόμμα που να την εκφράζει, που να σχεδιάζει την έξοδο από την ΕΕ. Αντίθετα, η εγχώρια ολιγαρχία φοβάται την αποδέσμευση όπως “ο διάολος το λιβάνι”.

           

Η αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ είναι προϋπόθεση για μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση αρκεί βέβαια να συνοδευτεί από μια σειρά άλλα μέτρα όπως η εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, η αναδιανομή του πλούτου σε βάρος της ολιγαρχίας, η διαγραφή χρέους (για τις χρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα), ο ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός του κράτους.

 

Άρα υπάρχει “ευρωσκεπτικισμός” και “ευρωσκεπτικισμός”. Υπάρχει φιλολαϊκή έξοδος από την ΕΕ και αντιλαϊκή έξοδος (αν οι ισχυροί για δικούς τους λόγους το θελήσουν ή αν διαλύσουν με τις ενδοϊμπεριαλιστικές τους αντιθέσεις την ΕΕ). Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ είναι ολέθρια για το λαό. Και πρέπει να μπει στο στόχαστρό του.

 

Ο επίμονος