Ομιλία του Πρεσβευτή της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα στην εκδήλωση της ΠΑΤΕΚ 10/05/2019


Ευχαριστώ πολύ για αυτή την πρόσκληση, για αυτή την ευκαιρία να σας διηγηθώ τη δική μας πραγματικότητα. 

Γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς προσπαθείτε να κατανοήσετε μία πολιτική δυναμική που ίσως τη βρίσκετε περίπλοκη.

Κάθε μέρα οι εταιρείες-διακινητές ειδήσεων κορεάζουν τους χώρους τους με πληροφορίες για τη χώρα μου, αλλά με πληροφορίες που αποσκοπούν στην καταστροφή μίας Επανάστασης, σιωπούν έναν λαό, δυσφημίζουν όλα τα όνειρα για έναν πιο δίκαιο κόσμο.

Πριν από λίγο καιρό, μόλις την περασμένη Δευτέρα στις 6 Μαΐου του 2019, πέθανε o Giovanni Figuera, ένα παιδί έξι ετών, που χρειαζόταν μεταμόσχευση μυελού των οστών και φάρμακα που εισάγονται από το Κράτος της Βενεζουέλας.

Άλλα 26 παιδιά βρίσκονται κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Ο οικονομικός πόλεμος εμποδίζει την PDVSA, την πετρελαϊκή μας εταιρεία, να μπορέσει να πληρώσει για την περίθαλψη αυτών των παιδιών.

Κάθε φορά που αναφερόμαστε στον οικονομικό πόλεμο ενάντια στη Βενεζουέλα, μας απαντάται ότι πρόκειται μόνο για προσωπικές κυρώσεις.

Τι μπορεί να είχε κάνει ο Giovanni ώστε αυτές οι κυρώσεις, δήθεν προσωπικές, να μην εμπόδιζαν να σωθεί η ζωή του;

Εδώ και αρκετές εβδομάδες έχουμε καταγγείλει ότι παιδιά όπως ο Giovanni θα μπορούσαν να πεθάνουν εξαιτίας του αποκλεισμού των ΗΠΑ.

Πιστεύετε εσείς ότι κάποιος από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ή από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δώσει απάντηση;

Κανείς δεν είπε τίποτα.

Η πρόκληση βασάνων και πόνου μέσω ενός οικονομικού αποκλεισμού για να αλλάξει μία κυβέρνηση με τη βία, είναι εγκληματική και απάνθρωπη ως πράξη.

Σε αυτό το έγκλημα, συμμετέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχοντας συνεργούς στην Ευρώπη, όπως και μάρτυρες που παραμένουν σιωπηλοί χωρίς να καταδικάζουν αυτά τα γεγονότα.

Στη χώρα μου, ο οικονομικός πόλεμος που επιβλήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, έχει ήδη κοστίσει πάνω από 400 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας των Ηνωμένων Εθνών για την προώθηση μίας δημοκρατικής και δίκαιης διεθνούς τάξης, Alfred-Maurice de Zayas, έχει δηλώσει ότι αυτός ο πόλεμος εμποδίζει την πρόσβαση σε εξωτερική χρηματοδότηση, τις διεθνείς πληρωμές και επηρεάζει τη λειτουργία της παραγωγικής μηχανής, δημιουργώντας μία μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών.

Υποστηρίζει επίσης ότι «οι επιπτώσεις των «κυρώσεων» των Ομπάμα και Τραμπ, όπως και τα μονομερή μέτρα του Καναδά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν επιδεινώσει την έλλειψη φαρμάκων, η οποία έχει προκαλέσει πολλούς θανάτους.

Ο Zayas δεν διστάζει να βεβαιώσει ότι βρισκόμαστε μπροστά στην εκπλήρωση «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», όπως προκύπτει από την ανάγνωση του Καταστατικού της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Όμως, όλες αυτές τις πληροφορίες δεν τις λαμβάνετε μέσω των εταιριών που διακινούν τις ειδήσεις.

Για αυτό το λόγο, η δική μας μάχη αναγκαία συνδέεται με έναν αγώνα για την αλήθεια.

Εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα ψέματα, τους χειρισμούς και την παράλειψη πολλών γεγονότων που θα μπορούσαν να καταστήσουν ευχερέστερη την κατανόηση της κατάστασης της χώρας.

Το σημαντικότερο ψέμα είναι η βεβαίωση της ύπαρξης μίας υποτιθέμενης δικτατορίας.

Ο κόσμος που αποδέχεται αυτό το πλαίσιο, αμέσως αποδέχεται τα υπόλοιπα ψέματα σχετικά με την υποτιθέμενη καταστολή και τους υποτιθέμενους περιορισμούς στα πολιτικά δικαιώματα, ενημέρωσης και άποψης.

Οι ιδέες και οι αξίες που παρουσιάζουν οι περισσότερες εταιρείες που διακινούν τις ειδήσεις, είναι διαστρεβλωμένες.

Είναι όπως σε ένα ποίημα του Αργεντινού Roberto Juarroz, το οποίο μας λέει ότι «η ζωή ζωγραφίζει ένα δέντρο και ο θάνατος ζωγραφίζει ένα άλλο».

Ότι «η ζωή ζωγραφίζει μία φωλιά και ο θάνατος την αντιγράφει».

Ότι «Η ζωή ζωγραφίζει ένα πουλί για να κατοικήσει στη φωλιά και ο θάνατος αμέσως ζωγραφίζει ένα άλλο πουλί».

Στη συνέχεια, ο Juarroz μας μιλάει για «Ένα χέρι που δεν ζωγραφίζει τίποτα», το οποίο διαστρεβλώνει τα πράγματα ώστε το πουλί της ζωής να κατοικεί στη φωλιά του θανάτου πάνω στο δέντρο ζωγραφισμένο από τη ζωή.

Αυτό το είδος αποπροσανατολισμού των πιο σημαντικών αξιών μας, είναι που κάνουν σε πολλά μέσα ενημέρωσης.

Μπορώ να σας πω ότι δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα στη Βενεζουέλα που να είναι παράνομο.

Δεν έχει σημασία αν έχετε ακούσει αυτή τη δήλωση χιλιάδες φορές. Στη χώρα μου δεν υπάρχει καμία πολιτική οργάνωση που να έχει απαγορευτεί.

Δεν υπάρχει ούτε μία είδηση  που να μην έχει δημοσιευτεί στη Βενεζουέλα.

Ο καθένας μπορεί να αναζητήσει ένα παράδειγμα και να επαληθεύσει ότι δεν υπάρχει καμία λογοκριμένη είδηση.

Ομοίως, η πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι εντελώς ελεύθερη.

Αν θέλετε να έχετε μία σαφέστερη ιδέα για την ελευθερία στη Βενεζουέλα, σας ζητώ να αναζητήσετε τα στοιχεία των κρατουμένων και των τραυματιών της περασμένης 30 Απρίλη, όταν μία ομάδα της αντιπολίτευσης επιτέθηκε σε μία στρατιωτική βάση στο Καράκας για να προκαλέσει ένα πραξικόπημα.

Στη Γαλλία, στις 21 Απριλίου  συνελήφθησαν 249 διαδηλωτές που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων.

Και την πρώτη Μαΐου, πάλι, εκατοντάδες διαδηλωτές συνελήφθησαν στη Γαλλία.

Στο Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή, στις 30 Απριλίου, τουλάχιστον 20 άτομα συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια απεργίας που είχαν καλέσει συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Στην Κολομβία, τους πρώτους τρεις μήνες του 2019 δολοφονήθηκαν 120 κοινωνικοί ηγέτες.

Το περασμένο έτος, δολοφονήθηκαν σε εκείνη τη χώρα 226 κοινωνικοί ηγέτες.

Σύμφωνα με την καταγγελία του Ποινικού Φόρουμ, ένας Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός, χρηματοδοτούμενος από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ 30 Απριλίου και 1η Μαΐου στο Καράκας, συνελήφθησαν 10 διαδηλωτές.

Αλλά οι εταιρείες διακίνησης «ειδήσεων» και οι υπεύθυνοι των εκστρατειών δυσφήμισης κατά της Μπολιβαριανής Επανάστασης κατάφεραν να επιβάλουν την αντίληψη της Βενεζουέλας ως χώρα υπό δικτατορικό καθεστώς.

Έχει λίγη σημασία ότι μετά, οι ειδήσεις μας δείχνουν τους υποτιθέμενους δημοκράτες να καλούν στρατιωτικούς να καθαιρέσουν τον «δικτάτορα».

Δε δημοσιεύουν ότι η υποτιθέμενη «δικτατορία» καλεί το λαό να υπερασπιστεί την κυβέρνηση.

Για το ειδησεογραφικό τράφικινγκ, η γλώσσα και η εικόνα μετράνε.

Μερικοί 30 στρατιώτες είναι μία «στρατιωτική εξέγερση».

Δεκάδες χιλιάδες άτομα που υπερασπίζονται τον Πρόεδρο δεν υπάρχουν.

Για αυτούς δεν υπάρχει ούτε μία λέξη, πόσο μάλλον μία φωτογραφία.

Σε αυτό το σημείο, αρνούμενοι να χρησιμοποιήσουν τη κατηγορία «απόπειρα πραξικοπήματος», η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεδριάζει για να συγκαλύψει τους υποτιθέμενους «δημοκράτες».

Δε διστάζει να καταδικάσει τα δακρυγόνα που ρίχτηκαν σε εκείνους που πυροβολούσαν με όπλα πολέμου εναντίον μίας στρατιωτικής βάσης.

Όλοι κρύβουν ότι υπάρχει ένας τομέας της αντιπολίτευσης που επιθυμεί να εξοντώσει τον τσαβισμό.

Κρύβουν ότι το πλαίσιο αναφοράς της αντιπολίτευσης είναι οι συνθήκες διαβίωσης που είχαν πριν από 10 χρόνια, δηλαδή μία πραγματικότητα που μόνο ο τσαβισμός θα μπορούσε να επιτύχει.

Μία πραγματικότητα, όπου γίνεται απόπειρα να σβηστεί μέσω του οικονομικού πολέμου και του οικονομικού σαμποτάζ.

Δεν μας λένε ότι αυτή η αντιπολίτευση ονειρεύεται να φυλακίσει, «να κυνηγήσει μέχρι και κάτω από τις πέτρες», να βασανίσει και να σκοτώσει τσαβιστές.

Και ακόμα λιγότερο μας λένε ότι οι τσαβιστές ονειρεύονται να γεμίσουν τη χώρα με ευημερία, επειδή η νίκη του τσαβισμού μπορεί μόνο να ολοκληρωθεί σε συνθήκες της μεγαλύτερης δυνατής ευτυχίας.

Είναι σαν την απάντηση του Διοικητή Tomas Borge στον βασανιστή του:

«Η προσωπική μου εκδίκηση θα είναι το δικαίωμα των παιδιών σου στο σχολείο».

Μπορείτε να δείτε πώς συμπεριφέρεται αυτή η αντιπολίτευση.

Στην Ουάσινγκτον, μπορείτε να δείτε πώς δρουν εκείνοι που έχουν ζητήσει με κάθε τρόπο να επιτραπεί η είσοδος της «ανθρωπιστικής βοήθειας» με τους στρατιωτικούς όρους που θέλει να επιβάλει η διοίκηση Τραμπ.

Αυτοί, είναι οι ίδιοι που εμποδίζουν την είσοδο τροφίμων και φαρμάκων σε εκείνους που υπερασπίζονται τη διπλωματική έδρα της Βενεζουέλας.

Για τίποτα από αυτά δεν μας μιλάνε οι διακινητές ειδήσεων.

Στην προσπάθειά τους να τερματίσουν την Επανάστασή μας, σιωπούν μέχρι και τη λογική.

Ποτέ δεν αφήνουν χώρο στις φωνές τις αντιπολίτευσης οι οποίες, εκφράζοντας τη διαφωνία τους με την Μπολιβαριανή Επανάσταση, επικρίνουν τη βίαιη και λανθασμένη κίνηση των μαριονέτων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αν κοιτάξετε, προσπάθησα να σας δείξω αυτά τα παράδοξα που είναι πραγματικά πολύ ορατά.

Με εκπλήσσει και ντρέπομαι να παρατηρήσω ότι η δημοσιογραφία φαίνεται να αποποιήθηκε την ύπαρξή της.

Η ψυχωτική δυναμική των κοινωνικών δικτύων είναι πιο εντυπωσιακή και τους επιβάλλεται.

Ίσως η ταχύτητα και ο ίλιγγος να είναι πιο ελκυστικά από την αλήθεια, την έρευνα, την ακρίβεια και την ευθύνη.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες.

Ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να μην είναι συνεργός λόγω παραλείψεων ή σιωπής του εγκλήματος που διαπράττεται κατά της χώρας μας.

Γνωρίζετε ότι η διάθεσή μας ως επαναστάτες είναι να πολεμήσουμε και να νικήσουμε.

Η βασική μας μάχη είναι για την ειρήνη, για το διάλογο, για μία λύση στα προβλήματά μας χωρίς ξένη παρέμβαση οποιουδήποτε είδους.

Έχουμε εκφράσει στην ομάδα επαφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης την απόλυτη διάθεσή μας για διάλογο, ενώ έχουμε επικρίνει τις παρεμβατικές θέσεις που εκφράζουν κάποιες φορές στις δηλώσεις τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση το γνωρίζει, αλλά το κρύβει: αυτός που εμποδίζει το διάλογο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι μαριονέτες της.

Φτάνει πια με τις πιέσεις στην Βενεζουελάνικη Κυβέρνηση. Σε αυτόν που πρέπει να ασκήσουν πίεση είναι η εγκληματική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και των εγχώριων μαριονέτων της στη Βενεζουέλα.

Οι Βενεζουελάνοι γνωρίζουν ότι η μάχη μας είναι η μάχη όλων των λαών που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο.

Είναι η μάχη των ονειροπόλων που πατούν γερά στη γη.

Όπως καλά λέει ο Βενεζουελάνος ποιητής Gustavo Pereira,

«αν δεν ήταν οι ονειροπόλοι/ο κόσμος θα ήταν ένα σκουπίδι και ένα ζοφερό σπήλαιο η κλίνη μας/

Αν δεν ήταν οι ονειροπόλοι/τι λογική θα είχε όλο αυτό;

Οι μπούφοι θα ήταν εραστές της ημέρας/και τα ρόπαλα θα τελείωναν να γράφουν τις μόνες λέξεις».

Σύντροφοι, συντρόφισσες.

Αγωνιζόμαστε για την ανεξαρτησία μας και για τη σοσιαλιστική πατρίδα μας.

Θα ζήσουμε και θα νικήσουμε.

Ευχαριστώ πολύ.