Ο αγώνας των συμβασιούχων είναι αγώνας όλων μας

του Βασίλη Λιόση

 

Άκουγα πριν λίγες ημέρες στο ραδιόφωνο τη συνέντευξη ενός εκπροσώπου των εργαζομένων και απολυμένων συμβασιούχων καθαριότητας. Τις ερωτήσεις τις έθετε ένας από αυτούς τους δημοσιογράφους που αποκαλούμε –κι όχι άδικα– αργυρώνητους. Ο δημοσιογράφος ως άλλος εισαγγελέας έθετε τον συνδικαλιστή (στην πραγματικότητα όλους τους απεργούς) προ των ευθυνών του, αφού «βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο» και τον/τους κατηγόρησε για εκβιασμό, ενώ αμφισβήτησε τη συμπαράσταση του κόσμου που εκδηλώνεται υπέρ των απεργών. Για τη στάση του δημοσιογράφου καμία έκπληξη. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι υπάρχουν δημοσιογράφοι απολύτως συστημικοί. Το αν αυτό είναι ιδεολογική επιλογή τους ή προϊόν αμοιβής, δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ας αφήσουμε, όμως, τους δημοσιογράφους που τάχα αγωνιούν για τη δημόσια υγεία και τους τουρίστες κι ας δούμε κάτι πιο ουσιαστικό. Τι χαρακτήρα έχει ο αγώνας των εργαζομένων; Αξίζουν τη συμπαράσταση του κόσμου και γιατί; Έχουν δικαίωμα να απεργούν λόγω της ιδιαίτερης θέσης τους;  

 

1. ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ=ΖΩΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ

Η θέσπιση ολιγόμηνων συμβάσεων για τους εργαζόμενους όλο και διευρύνεται με απώτερο στόχο να γίνει το απόλυτο εργασιακό καθεστώς. Η ύπαρξη τέτοιων συμβάσεων σημαίνει πρακτικά το εξής: ο εργαζόμενος βρίσκεται σε ένα διαρκές καθεστώς αγωνίας για το μέλλον του. Αποτελούν ταυτόχρονα (οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου) ένα πολύ καλό εργαλείο πολιτικής ομηρίας. Αυτή η εργασιακή κατάσταση δεν αξίζει σε κανέναν εργάτη. Δεν αξίζει ο κάθε εργαζόμενος να αγωνιά συνεχώς όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για την οικογένειά του. Η επιλογή της συγκεκριμένης εργασιακής σχέσης, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα είναι συνειδητή επιλογή της ΕΕ, των εκάστοτε κυβερνήσεων και της ελληνικής ολιγαρχίας. Ας θυμηθούμε πως εργασιακό μοντέλο της ΕΕ είναι η λεγόμενη ευελφάλεια (νεολογισμός που σημαίνει συγχρόνως ευελιξία και ασφάλεια) και η απασχολησιμότητα, λέξεις που σημαίνουν διαλυμένες εργασιακές σχέσεις. Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, έτσι κι αλλιώς, καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Αυτός είναι ένας βασικότατος λόγος για να συμπαραταχθούμε και να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα τους.

 

2. Η ΑΠΟΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ

Οι άνθρωποι που εργάζονται στην καθαριότητα αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό μας. Για 650 ευρώ το μήνα μαζεύουν τα σκουπίδια μας, πτώματα ζώων και ό,τι ενοχλεί την ευαίσθητη μύτη μας. Επί ώρες, ημέρες και μήνες είναι εκτεθειμένοι σε μικρόβια και αρρώστιες. Το πόσο σημαντική είναι η δουλειά τους, φαίνεται αυτές τις ημέρες που ο συνδυασμός ανυπόφορων οσμών και υψηλών θερμοκρασιών έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό τοπίο.

 

3. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ

 Ένα τοπίο για το οποίο δεν ευθύνονται οι απεργοί που υπερασπίζονται το δικαίωμα στην εργασία, αλλά η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Μάλιστα, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει στροφή 180 μοιρών στο ζήτημα των συμβασιούχων, όπως άλλωστε έχει κάνει στροφή σε μία σειρά θεμάτων. Έτσι, ενώ τα μνημόνια θα σκίζονταν, υπογράφηκε και τέταρτο. Ενώ θα καταργείτο ο ΕΝΦΙΑ, διατηρήθηκε μια χαρά. Ενώ, η Μέρκελ θα υποχωρούσε και θα ήταν μέρα μεσημέρι, τώρα είναι μια σοβαρή και αξιόπιστη πολιτικός. Κι ενώ οι συμβασιούχοι θα γίνονταν αορίστου χρόνου, τώρα απολύονται. Όμως, η κυβέρνηση δεν συνεχίζει μόνο να προωθεί το προηγούμενο εργασιακό πλαίσιο, αλλά υπηρετεί και τη λογική της εισόδου ιδιωτικών εταιρειών στην καθαριότητα. Ήδη, είναι γνωστό πως η είσοδος των εταιρειών καθαριότητας στα νοσοκομεία σημαίνει δύο βασικά πράγματα: α) την άνοδο του κόστους για τα δημόσια νοσοκομεία, β) τις άθλιες εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων.

 

4. ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Τα έχουμε ξανακούσει: οι γιατροί δεν έχουν δικαίωμα στην απεργία, αφού ασχολούνται με την υγεία των ανθρώπων. Οι εκπαιδευτικοί επίσης, αφού ασχολούνται με τη μόρφωση των παιδιών. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ το ίδιο, αφού δεν θα έχουμε ρεύμα. Οι ναυτικοί ούτε κι αυτοί, αφού σαπίζουν τα αγροτικά προϊόντα στα λιμάνια. Και ο κατάλογος συνεχίζεται… Έτσι, προωθείται η άθλια λογική του κοινωνικού αυτοματισμού με βάση την οποία επιδιώκεται η αντιπαράθεση μεταξύ κοινωνικών ή επαγγελματικών ομάδων που ενώ έχουν κοινά συμφέροντα, τεχνηέντως τους φέρνουν σε συγκρουσιακή σχέση. Το δικαίωμα στην απεργία έχει κατακτηθεί σε μεγάλο βάθος χρόνου και με ποτάμια αίματος.

Το δικαίωμα αυτό δεν πρέπει να χαριστεί και δεν μπορεί να χαριστεί γιατί είναι το πιο σημαντικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων.

 

*  *  *  *

 

Για τον Σκουρλέτη οι εκπρόσωποι των εργαζομένων είναι μαϊντανοί! Αλλά ας μην μας διαφύγει και η στάση της ΝΔ που μέσω του Κυριάκου Μητσοτάκη κάλεσε τους μόνιμους εργαζομένους στην τοπική αυτοδιοίκηση να παίξουν τον ρόλο του απεργοσπάστη. Ο αξιοθρήνητος δήμαρχος Θεσσαλονίκης κάλεσε ιδιωτική εταιρεία για την αποκομιδή των σκουπιδιών με αμοιβή 192.000 ευρώ! Έτσι, οι δήθεν αντιπαρατιθέμενοι πολιτικοί σχηματισμοί, επί της ουσίας συντονίστηκαν με σύμπνοια. Για άλλη μια φορά ο εχθρός λαός βρίσκεται στο στόχαστρο. Η νίκη των απεργών θα είναι νίκη όλων των εργαζομένων. Η νίκη τους μπορεί να είναι και η απαρχή να στείλουμε στα σκουπίδια πολιτικούς και πολιτικές που μας τσακίζουν τις ζωές. Είμαστε όλοι απεργοί!!!