Το μαχαίρωμα ενός «κακού» εργαζόμενου


του Βασίλη Σουλιώτη

Πριν μερικές ημέρες, κατά τη διεξαγωγή των φοιτητικών έκανε την εμφάνιση του για άλλη μια φορά  το αναρχικό παρακράτος.  Ξανά, κουκουλοφόροι του αναρχικού χώρου επιτέθηκαν με λοστούς, τσεκούρια και μαχαίρια εναντίον φοιτητών προκειμένου να καταστρέψουν τις κάλπες και να σταματήσουν την εκλογική διαδικασία. Στα επεισόδια που γίνανε στις εκλογές του Παιδαγωγικού της Αθήνας οι συμμορίες αυτές επιτέθηκαν και σε έναν εργαζόμενο- φύλακα ιδιωτικής εταιρίας  security τον οποίο μαχαίρωσαν δύο φορές προκαλώντας του εσωτερική αιμορραγία.

Οι λέξεις «ιδιωτικής εταιρίας  security» μάλλον ήδη προκάλεσαν ήδη μια εσωτερική θυμική αντίδραση σε πολλούς. Τι δουλειά έχουν οι εταιρίες security στα πανεπιστήμια; Καμία. Αποτελούν κομμάτι του διευρυνόμενου φαινόμενου της ανάθεσης φύλαξης δημόσιων χώρων και κτιρίων σε ιδιωτικές εταιρίες,  με ιδιαίτερα σκοτεινή δραστηριότητα όπως συχνές εικονικές πτωχεύσεις οι οποίες αφήνουν χρέη στην εφορία, το ΙΚΑ και τους εργαζόμενους για να ξανανοίξουν στην συνέχεια με άλλο όνομα. Τι σχέση όμως με όλα αυτά μπορεί να έχει η επίθεση σε έναν –χαμηλά αμειβόμενο- εργαζόμενο που προσπαθεί να επιζήσει σε μια χώρα με πάνω από 20% ανεργία και ένα μεγάλο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού να ζει στο επίπεδο της φτώχειας; Καμία.

Συχνά γίνεται αναφορά, όταν μιλάμε για τις πάμπολλες  επιθέσεις των ατόμων αυτών εναντίον εργαζομένων και φοιτητών, για διείσδυση της ασφάλειας σε τέτοιου είδους ομάδες και είναι μάλλον προφανές ότι πράγματι σε ένα μεγάλο  βαθμό το κράτος χρησιμοποιεί γκρούπες  του αναρχικού χώρου. Δεν είναι όμως μόνο οι κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας που υποδύονται τους αναρχικούς, καλυμμένες με μια κουκούλα, είναι η ίδια η αντίληψη του αντιεξουσιαστικού χώρου (όχι στο σύνολο του αλλά του μεγαλύτερου μέρος του ωστόσο) που οδηγεί σε τέτοιου είδους δράση.  

Η πολιτική αντίληψη τέτοιων ατόμων είναι αυτή που οδηγεί σε μια δράση με προβοκατόρικο και παρακρατικό χαρακτήρα, λειτουργεί αντίθετα προς τα συμφέροντα των εργαζομένων και αποπροσανατολιστικά ιδιαίτερα για κομμάτια της νεολαίας που βλέπουν στα βίαια αυτά χτυπήματα και κατ’ επέκταση σε αυτές τις ομάδες, κάποιου είδους δύναμη η οποία εκλαμβάνεται ως επαναστατική βία που μάλιστα έρχεται να αντιπαρατεθεί μάλιστα με τον «συμβιβασμό της αριστεράς η οποία δεν είναι αρκετά μαχητική».

Αν και δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση ο θεμελιώδης παράγοντας της αποτυχίας των λαϊκών κινητοποιήσεων της περιόδου του 2010-2013 η δράση αυτού του χώρου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο χτύπημα τους και την αποδυνάμωση τους. Από το χτύπημα στη Μαρφίν, την επίθεση ενάντια στο ΠΑΜΕ αλλά και την διάλυση όλων σχεδόν των τεράστιων συγκεντρώσεων της εποχής εκείνης, η δράση των παρακρατικών αναρχικών έπαιξε σημαντικό ρόλο στο “ξεκαθάρισμα” των πλατειών από ανεπιθύμητους συγκεντρωμένους τις ημέρες ψήφισης μνημονίων ή αντιλαϊκών μέτρων στο κοινοβούλιο. Αν και σήμερα οι κινητοποιήσεις μετά την ήττα του κινήματος (το οποίο πλέον δεν υπάρχει) είναι σχεδόν ανύπαρκτες, κάποια στιγμή θα αποκτήσουν και πάλι μαζικότητα και είναι σημαντικό η κομμουνιστική αριστερά στο σύνολο της να πάρει τα μέτρα εκείνα που θα είναι αναγκαία για να διαχωρίζεται πλήρως ως προς την φυσική της παρουσία από όλες αυτές τις ομάδες.

Προϋπόθεση για αυτό ωστόσο δεν είναι μόνο η οργανωτική επάρκεια (στοιχείο που και αυτό παίζει το ρόλο του) αλλά και πάνω απ΄ όλα ένα ιδεολογικό διαζύγιο με τον χώρο αυτό, καθώς πολλές οργανώσεις και συλλογικότητες είναι άμεσα επηρεασμένες από θέσεις του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ αυτόνομου χώρου οι οποίες επηρεάζουν τις θέσεις τους, την οργανωτική τους κατάσταση  και την στοχοθεσία στη δράσης τους.