Αχ βρε Μίκη μας…


του Βαγγέλη Βρουλιδάκη

Τις μέρες ανάμεσα στα δύο συλλαλητήρια, της Θεσσαλονίκης και αυτό της Αθήνας για την ονομασία της πΓΔΜ και πριν ανακοινωθεί η συμμετοχή του Μίκη Θεοδωράκη ως κεντρικού ομιλητή στο δεύτερο, διάβαζα το πολύ καλό βιβλίο της κας Αναστασία Βούλγαρη (ISBN:978-960-93-9556-4) στο οποίο γίνεται συνοπτική παρουσίαση των τριών τελευταίων έργων του μεγάλου μας συνθέτη:  «Διάλογοι στο λυκόφως», «Μονόλογοι στο Λυκαυγές» και «Μονοπάτι προς το μέλλον».

Ομολογώ ότι με είχε συνεπάρει η ορμητικότητα, η απλότητα και η «ζέστη» των σκέψεων των προτάσεων και των ιδεών του μεγάλου μας μουσουργού. Αισθάνθηκα έτσι – και ίσως γι’ αυτό τόσο έντονα- να «φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια μου» όταν ανακοινώθηκε πως θα ήταν ο κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο της Αθήνας. Δυσκολευόμουν να το πιστέψω, ήλπιζα μέχρι τελευταία στιγμή πως κάτι θα γίνει και δεν θα πάει (αφέλεια ή διάθεση για ωραιοποίηση της πραγματικότητας;)

Όταν άκουσα την ομιλία του, διάβασα τα διάφορα πικρά σχόλια και κριτικές γι’ αυτήν αλλά και συνολικότερα για τις πολιτικές του επιλογές κατά καιρούς, συνήλθα. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει το διάβασμα του εν λόγω βιβλίου της κας Αναστασία Βούλγαρη, ανέτρεξα ξανά στις σελίδες του ψάχνοντας …ξέρω ‘γω, απαντήσεις!

Πίκρα, πολύ πίκρα, νοιώθει ο Μίκης για την συμπεριφορά της αστικής τάξης, των πολιτικών εκπροσώπων της και των μηχανισμών της απέναντι του. Αναρωτιέμαι τι περίμενε λοιπόν ο μεγάλος μας συνθέτης και αγωνιστής, αλλιώτικη συμπεριφορά; Eκτός αν δεν θέλει ακόμα και τώρα να πιστέψει, παρά τα όσα λέει, πόσο εχθρική προς το λαό μας και τα συμφέροντα του είναι η αστική τάξη. Περίμενε ανταμοιβή από τους εχθρούς του λαού, την αστική τάξη, για την τεράστια προσφορά του στο λαό μας; Τέλος πάντων. Ας δούμε όμως μερικά αποσπάσματα από το εν λόγω βιβλίο, χαρακτηριστικά των σκέψεων και απόψεων του Μίκη Θεοδωράκη.

Ουτοπικός κομμουνιστής δηλώνει ο Μίκης (σελ. 62) και αμέσως πιο πριν (σελ. 55) ονομάζει «νέα πέμπτη φάλαγγα» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ την εκσυγχρονισμένη αριστερά, με την οποία όμως τον Φλεβάρη του 2012 συμφωνεί να συνεργασθούν για να σωθεί η χώρα όπως λέει (σελ. 56, 57) και στις εκλογές του Μάη του 2012 να δημιουργήσουν «μέτωπο εθνικής σωτηρίας», αλλά αφού προηγουμένως ο ΣΥΡΙΖΑ (;) αποκηρύξει τον «ιστό της αράχνης» την σημερινή Ευρώπη …που σαν αράχνη περιτυλίγει κ.λπ.

Παρακάτω (σελ. 59) «οι προτάσεις του Μίκη Θεοδωράκη για την έξοδο από την κρίση και τη σωτηρία της Ελλάδας»: να δημιουργηθεί «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» και αυτή η κυβέρνηση να δηλώσει ότι η χώρα μας παραμένει στην Ευρώπη, στο ευρώ και στο ΝΑΤΟ! (2). Και παρακάτω (σελ. 181): «οι βιομηχανίες πολέμου να γίνουν βιομηχανίες ειρήνης»! με ποιο τρόπο και πότε αγαπημένε συναγωνιστή; Με ευχές;

Τελειώνοντας θυμάμαι τα λόγια ενός άλλου μεγάλου αγωνιστή και επαναστάτη του Χαρίλαου Φλωράκη: «ο Μίκης καλό είναι ν’ ασχολείται με την μουσική του και ν’ αφήσει την πολιτική για άλλους».