Η ΒΙΑ ΤΩΝ «ΜΗ ΒΙΑΙΩΝ»




του Βασίλη Λιόση

   

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τη δήλωση «καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται»; Δήλωση που με ευκολία εκστομίζεται από τους «ταγούς του έθνους», από το πολιτικό προσωπικό που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εξυπηρετεί τους δανειστές και την εγχώρια ολιγαρχία, από το να επιδεικνύει χωρίς αιδώ την ευκαμψία της μέσης του.


Αφορμή αυτή τη φορά ήταν ο προπηλακισμός του Μπουτάρη και η δίκη των Περικλή-Ηριάννας. Ο προπηλακισμός του πρώτου που έγινε από παριστάνοντες πατριώτες ακροδεξιούς, ασφαλώς και είναι καταδικαστέος. Μάλιστα ο ένας από τους τραμπούκους επιτέθηκε στον Μπουτάρη κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό κοριτσάκι, ενώ ένας άλλος την ίδια ημέρα επιχείρησε να ληστέψει ένα κρεοπωλείο (!), αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά πως το παρακράτος συνδέεται με τον υπόκοσμο. Ωστόσο, με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός διάφοροι δημοσιολογούντες, έσπευσαν να ταυτίσουν το γιαούρτωμα (γιατί όχι και το γιουχάισμα θα προσθέταμε εμείς ή τις δυναμικές πορείες) με τη χειροδικία. Δεν ισχυριζόμαστε ότι το γιαούρτωμα είναι πολιτική πράξη που μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, αλλά η «αγωνία» των οπαδών της μη βίας είναι άλλη: δεν επιθυμούν επ’ ουδενί την επανάληψη διαφόρων μορφών αντίδρασης απέναντι στα κυρίαρχα κόμματα που εκδηλώθηκαν από τον κόσμο μετά την εφαρμογή των πρώτων μνημονίων.


Στη δεύτερη περίπτωση, στη δίκη του Περικλή, η εισαγγελέας θύμισε αλήστου μνήμης εποχές, ζητώντας από τον ανακρινόμενο δήλωση μετάνοιας. Για του λόγου το αληθές ο διάλογος που διημείφθη στο δικαστήριο έχει ως εξής:  

 

Εισαγγελέας: Για τη βία; Την καταδικάζετε;


Περικλής: Προσωπικά δεν ασκώ βία.


Εισαγγελέας: Κάνατε παρέα με ένα ζευγάρι που έχει ακραίες απόψεις. Ισοπεδώθηκε σχεδόν η Ερμού και δεν βγάλατε ένα κείμενο. Καταστράφηκαν περιουσίες ανθρώπων στο όνομά σας με αφορμή την απόρριψη της αιτήσεως διακοπής ποινής. Γιατί δεν καταδικάσατε;


Περικλής: Δεν καταδίκασα καν ούτε την εναντίον μου απόφαση. Δεν έχω βγάλει κείμενο. Δεν το έκανα εγώ, γιατί να πω κάτι;


Εισαγγελέας: Όταν γίνονται ενέργειες και δεν καταδικάζετε, σημαίνει ότι συναινείτε.


Επομένως κατά την εισαγγελέα ο κατηγορούμενος θα έπρεπε α) να βγάλει ανακοίνωση καταδίκης για τους φίλους του και β) ο οποιοσδήποτε με αφορμή ένα γεγονός πρέπει να κάνει δήλωση νομιμοφροσύνης, διαφορετικά η άτεγκτη δικαιοσύνη θα τον περιλάβει για τα δέοντα.

            


Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη:

 

 

 

1) Η ατομική τρομοκρατία ποτέ δεν έφερε αλλαγές στην κοινωνία ή μάλλον επέφερε ένταση των κατασταλτικών μέτρων. Συχνά οι φορείς της ατομικής τρομοκρατίας εγχαράζονται στη συνείδηση του κόσμου με το ρόλο του «Ρομπέν των Δασών» και αυτός ο ρόλος ούτε δημιουργεί κίνημα, ούτε το αναπτύσσει ή στις ελάχιστες φορές που μπορεί να το δημιουργήσει έχει σύντομη ημερομηνία λήξης.

 

2) Η παραπάνω διαπίστωση δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους ταλαιπωρούνται, δικάζονται και καταδικάζονται άδικα. Η καταδίκη τους από τα δικαστήρια άλλωστε, συχνά αποτελεί το προμήνυμα για τη γενίκευση της ποινικοποίησης της δράσης όλων των αγωνιζόμενων ανθρώπων.

 

3) Η καταδίκη επεισοδίων όπως αυτό του ξυλοδαρμού του δημάρχου Θεσσαλονίκης, δεν μπορεί από την άλλη να αποτελέσει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους δαρθέντες. Ο Μπουτάρης είναι ένας μνημονιακός δήμαρχος και ένα σημαντικό πλέον εξάρτημα του συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να τον προσεγγίσει για λόγους εκλογικούς, αλλά και για να παίξει σε ένα γήπεδο δημοκρατικής ευαισθησίας, αφού στην οικονομική πολιτική του ουδεμία διαφορά έχει από τη ΝΔ.

 

4) Όσοι καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, είναι δίχως συζήτηση υποκριτές και αυτό για δυο λόγους: πρώτο, γιατί οι ίδιοι εφαρμόζουν την πολιτική τους με βία. Η ανεργία είναι βία, η φτώχια είναι βία, η εργοδοτική πίεση είναι βία, η απόδοση των σπιτιών στις τράπεζες είναι βία, η ανάληψη χρημάτων από τους τραπεζικούς λογαριασμούς είναι βία και βεβαίως βεβαίως ο ξυλοδαρμός των διαδηλωτών από τα ΜΑΤ είναι βία. Δεύτερο, δεν υπήρξε πρόοδος στην ιστορία δίχως τη χρήση βίας, το θέλουμε ή όχι. Η επανάσταση του 1821, η γαλλική επανάσταση, η αντίσταση του ελληνικού λαού στη γερμανική κατοχή, οι εξεγέρσεις των αποικιοκρατούμενων λαών απέναντι στους δολοφόνους-αποικιοκράτες, η ρωσική επανάσταση, είχαν εντός τους το στοιχείο της βίας. Αλλά επρόκειτο για τη νομιμοποιημένη ηθικά βία των υποτελών που όφειλαν να σπάσουν τα δεσμά τους. Και η θραύση των δεσμών δεν πραγματοποιείται με ευγενή διάλογο και με λουλούδια.

 

Επομένως, αυτό που οφείλουμε να καταδικάζουμε είναι η βία των άδικων και ιμπεριαλιστικών πολέμων. Η βία του αστικού κράτους. Η βία των εργοδοτών. Ταυτόχρονα η ιστορία διδάσκει πως η βία των υποτελών είναι στην πραγματικότητα μία αντιβία που την ανάγκη της την επιβάλλει η βία του κεφαλαίου και της γραφειοκρατίας του και όχι κάποια αιμοσταγής επιθυμία. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος έχει στην ημερήσια διάταξή του την πρακτική της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις ακόμη και των σφαγών…