Ομιλία του Δημήτρη Καλτσώνη στην Εκδήλωση Συντονισμού κομμουνιστικών δυνάμεων, 1/2/2019




του Δημήτρη Καλτσώνη


Φέρνει κάτι καινούργιο η πρωτοβουλία αυτή; Φέρνει κάτι καινούργιο η αποψινή μας συνάντηση; Τι μας οδήγησε μέχρι εδώ; Πολλά είναι αυτά που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Ένα από τα σημαντικότερα, αυτό το πραγματικά καινούργιο, αυτό που μας διαφοροποιεί ίσως από πολλές άλλες ανάλογες, αξιόλογες πρωτοβουλίες του παρελθόντος είναι ότι ερχόμαστε για να ενώσουμε, όχι για να διχάσουμε.

            Δεν πρεσβεύουμε ότι εμείς φέρνουμε το φως το αληθινό, την απόλυτη αλήθεια, σε βάρος άλλων που δήθεν δεν την κατέχουν.  Μα θα μου πείτε δεν υπάρχουν δυνάμεις που με τον ένα ή άλλο τρόπο αντιστέκονται στις μνημονιακές πολιτικές αυτής ή των προηγούμενων κυβερνήσεων; Και βέβαια υπάρχουν. Δεν υποτιμάμε τη συμβολή του ΚΚΕ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οποιουδήποτε. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία, τη δική του συμβολή στις λαϊκές αντιστάσεις και στους αγώνες, την οποία και σεβόμαστε. Όμως είναι παράλληλα φανερό ότι η απάντηση που αρθρώνουν δεν είναι επαρκής. Δεν είναι απάντηση που μπορεί να εμπνεύσει και να οδηγήσει στην ανατροπή της κατάστασης. Ταλανίζουν η άρνηση συζήτησης και συμμαχιών, ο σεχταρισμός και ο ηγεμονισμός, η υπερεπαναστατική ρητορεία, η δήθεν επαναστατική καθαρότητα και η άρνηση υποστήριξης μεταβατικών στόχων που θα οδηγήσουν στην επαναστατική αλλαγή αλλά και η πολιτική ατολμία.

            Εκείνο που προσπαθούμε να φέρουμε είναι μια ενωτική απάντηση στη διέξοδο από την κρίση. Γιατί μόνο με την ενότητα μπορεί να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Γιατί μόνο με την ενότητα μπορούμε να χαράξουμε ένα αληθινά ριζοσπαστικό, επαναστατικό πρόγραμμα διεξόδου. Μόνο με την ενότητα θα μπορέσουμε να συνεγείρουμε. Μόνο με την ενότητα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αύριο και μεθαύριο την ισχυρή πίεση που θα ασκήσει ντόπια και ξένη ολιγαρχία. Μόνο με την ενότητα μπορούμε να συνενώσουμε, να πάρουμε κουράγιο, να βγούμε από την απογοήτευση ή τη ρουτίνα.

            Για το λόγο αυτό θα επιδιώξουμε να υπερβούμε τον κατακερματισμό. Θα επιδιώξουμε να υπερβούμε το πνεύμα των στενών ομίλων ή την ιδιοκτησιακή γραφειοκρατική λογική για το μαζικό κίνημα.

            Κατανοούμε ότι πρέπει να εργαστούμε σε τρία επίπεδα, ταυτόχρονα, παράλληλα, με διαλεκτικό τρόπο δεμένα. Το πρώτο είναι να συμβάλλουμε κι εμείς, με το μικρό μας λιθαράκι στους καθημερινούς διεκδικητικούς αγώνες, των εργατοϋπαλλήλων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των φοιτητών, της νεολαίας, των επιστημόνων, των μικρομεσαίων επαγγελματιών, των αγροτών. Με πνεύμα οξύ, μαχητικό αλλά πάντοτε, σταθερά ενωτικό: σε κάθε σωματείο, σε κάθε επιστημονική ένωση, σε κάθε σύλλογο, στη γειτονιά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, παντού.

            Το δεύτερο επίπεδο στο οποίο θα ξετυλιχθεί η προσπάθειά μας είναι η συσπείρωση αγωνιστών, δυνάμεων σε μια αντιιμπεριαλιστική προσπάθεια, για να συνενώσουμε σε πρώτη φάση τα διάφορα ρυάκια και να συγκροτηθεί ένα πλατύ ποτάμι κι αργότερα ένα αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο που θα έχει στόχο:

1. την απελευθέρωση – αποδέσμευση από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ,

2. την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας,

3. τη ριζική αναδιανομή του πλούτου σε όφελος των λαϊκών στρωμάτων,

4. το ριζικό, εκ βάθρων εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος και του κράτους. Ένα τέτοιο μέτωπο έχει ανάγκη ο λαός, μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα ανοίξει το δρόμο για βαθύτερες αλλαγές και τομές.

            Σε ότι αφορά τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που προαναφέρθηκαν, απλώνουμε χέρι συνεργασίας. Επιδιώκουμε τις συγκλίσεις, τις συμπορεύσεις, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στα διάφορα διεκδικητικά κινήματα. Απλώνουμε χέρι συνεννόησης γύρω από ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει -ξαναλέω- ως βασικούς άξονες: την απελευθέρωση – αποδέσμευση από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, τη ριζική αναδιανομή του πλούτου σε όφελος των λαϊκών στρωμάτων, το ριζικό, εκ βάθρων εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος και του κράτους. Θα προσκαλούμε στη συμπόρευση, με ειλικρίνεια, με συναγωνιστική διάθεση, με συνέπεια και αίσθημα ευθύνης. Κι ο καθένας, στο κάτω κάτω αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

            Και έρχομαι τώρα στο τρίτο επίπεδο. Γνωρίζουμε, όχι μόνο από τη θεωρία αλλά και από τη μελέτη της εμπειρίας των επαναστάσεων του 20ού αιώνα ότι το μέτωπο αυτό, για να είναι σταθερό, για να ανοίγει δρόμους, χρειάζεται εντός του μια δύναμη πρωτοποριακή, στην πράξη και στη θεωρία, μια δύναμη επαναστατική που θα τραβά μπροστά, θα προτείνει και θα πείθει για ριζοσπαστικές λύσεις. Χρειάζεται δηλαδή ένα επαναστατικό κόμμα. Θέλουμε ένα σύγχρονο επαναστατικό κόμμα βασισμένο στην εργατική τάξη, βασισμένο στην επιστημονική θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, με ενιαία και αποτελεσματική δράση.

            Ονειρευόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα που θα εμπνέεται από τις επαναστατικές  δημοκρατικές αρχές της Παρισινής Κομμούνας: αιρετότητα όλων των στελεχών, ανακλητότητα ανά πάσα στιγμή, εναλλαγή τους ώστε να μην δημιουργούνται “αυθεντίες” και “αναντικατάστατοι”, έλεγχος από τα κάτω, κατάργηση κάθε είδους προνομίων των κομματικών, πολιτικών, κρατικών στελεχών. Ξέρουμε ότι η εφαρμογή τους είναι ζήτημα διαρκούς επαγρύπνησης και πάλης. Είναι όμως αναγκαία αν θέλουμε να αποφύγουμε φαινόμενα γραφειοκρατικού εκφυλισμού που παρουσιάστηκαν σε κόμματα και επαναστάσεις στο παρελθόν και στο παρόν, τόσο στο σοσιαλισμό όσο και στον καπιταλισμό. Αυτό το δρόμο, το δύσκολο θέλουμε να επιλέξουμε, όχι τη λογική της ανάθεσης στις όποιες παραλλαγές της.

            Θα αγωνιστούμε για ένα επαναστατικό κόμμα και ένα αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο και θα προχωράμε αφουγκραζόμενοι το λαϊκό προβληματισμό, τις λαϊκές ανησυχίες, αποδιώχνοντας τις σειρήνες λογικών πεφωτισμένης δεσποτείας που τόσο ταλαιπώρησαν στο παρελθόν. Να κυβερνάμε υπακούοντας το λαό, όπως έχει πει ο subcomandante Marcos. Με επιστημονική συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και με γλώσσα λαϊκή, αληθινή.

            Θα πρέπει να δημιουργήσουμε βήμα το βήμα όλες τις αναγκαίες συνθήκες και οργανωτικές υποδομές για να υποδεχτούμε τους χιλιάδες αγωνιστές που αναμένουν. Και δεν θα πρέπει να τους αφήσουμε να περιμένουν για πολύ ακόμη. Για όλα αυτά θα χρειαστεί υπομονή, σύνεση και επιμονή. Και αν μας τελειώσει, η υπομονή, σύνεση κι η επιμονή θα βρούμε κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη.

            Επειδή η εποχή μας είναι σκοτεινή, θα ήθελα να θυμίσω ότι η ανθρωπότητα προχωρά. Βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να προχωρά. Η ιστορία έχει καταδείξει τι ακαταμάχητη δύναμη μπορούν να αποτελέσουν οι επαναστατικές ιδέες, οι επαναστατικές ηθικές αξίες. Όπως είχε πει ο Φιδέλ Κάστρο, σε ομιλία του στο Καράκας το 1999, “αυτοί (ενν. oι ιμπεριαλιστές) ανακάλυψαν όπλα πολύ έξυπνα, αλλά οι επαναστάτες ανακαλύψαμε ένα όπλο ισχυρό, πολύ πιο ισχυρό: τον άνθρωπο που σκέφτεται και αισθάνεται!”.