Συνέντευξη με την Νάση Πετριτσοπούλου, υπ/φιας δημ. συμβούλου της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΛΛ/ΚΟΥ - ΑΡΓΥΡ/ΠΟΛΗΣ - ΧΡ. ΚΟΡΤΖΙΔΗΣ



Εκ μέρους του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης Γιάνης Κορδάτος θέσαμε στις υποψήφιες δημοτικές συμβούλους της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΡΤΖΙΔΗΣ 4 επίκαιρες και καυτές ερωτήσεις. Εκ μέρους των γυναικών υποψηφίων μας απάντησε η κ. Νάση Πετριτσοπούλου. Ευχόμαστε σε όλες καλή επιτυχία στο δύσκολο αγώνα τους.


1) Ποια είναι η άποψή σας για το εργασιακό παρόν και μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας;

  Σκληρή από πλευράς συνθηκών, χειρότερα αμειβόμενη, ελαστική και αβέβαιη εργασία για τη νεολαία επιφυλάσσει η ελληνική πραγματικότητα. Το γεγονός ότι η οικονομία οργανώνεται γύρω από την ακραία κερδοφορία των λίγων σε βάρος των πολλών σε συνδυασμό με τις μνημονιακές δεσμεύσεις έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που χιλιάδες νέα παιδιά εγκαταλείπουν τη χώρα μας σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Όσο δεν αμφισβητείται στον πυρήνα της αυτή η πολιτική, αλλά την υπομένουμε ως αναγκαίο κακό, θα επιβάλλεται με όλο και δυσμενέστερους όρους και τα παιδιά μας στην πλειοψηφία τους θα ζουν μαζί μας, ακόμα και μετά τα τριάντα, σε συνθήκες αιχμαλωσίας ή θα μεταναστεύουν.


2) Τι πρέπει να κάνουμε για την ποιότητα της ζωής μας και για το περιβάλλον που θα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά;

Ζω στο Ελληνικό, όπου 6.200 στρέμματα αδόμητου χώρου ουσιαστικά παραχωρήθηκαν στον Λάτση, προκειμένου να μετατραπούν σε μια κλειστή ιδιωτική πόλη 27.000 κατοίκων με ψηλά κτίρια, καζίνο, έξι ουρανοξύστες 200 μέτρων και εμπορικά κέντρα τύπου mall. Πρόκειται για το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, καθώς περιλαμβάνει όσα ακριβώς δε χρειαζόμαστε: ακραία τσιμεντοποίηση, επιπρόσθετη και μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή λόγω της κοπής υψηλής βλάστησης πολλών στρεμμάτων και μπαζώματος του παραλιακού μετώπου, αύξηση της όχλησης και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης… Ο κατάλογος είναι μακρύς. Αυτό που γίνεται εδώ αποτελεί μια άλλη εκδοχή της καταστροφής που έχει ήδη συντελεστεί στις Σκουριές και αυτής που ετοιμάζεται στην Ήπειρο, το Ιόνιο και την Κρήτη με την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Τι πρέπει να κάνουμε; Μα είναι τόσο ξεκάθαρο, να αντισταθούμε! Με νύχια και με δόντια. Είναι εντελώς απαραίτητο να εμπλακούμε ενεργά στους αγώνες για την υπεράσπιση της γης, του νερού, του φυσικού μας πλούτου, όσο απαραίτητο μας είναι να αναπνέουμε, προκειμένου να συνεχίσουμε να ζούμε!


3) Το ζήτημα της Υγείας και της Παιδείας είναι στις προτεραιότητες σας και γιατί;

Η Υγεία και η Παιδεία ως δημόσια αγαθά στέκονται ξεγυμνωμένα απέναντι στην επίθεση της ελεύθερης αγοράς. Η περαιτέρω συρρίκνωση και υποβάθμισή τους είναι δεδομένη, καθώς οι μόνιμοι διορισμοί και η σταθερή χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό δε βρίσκονται στην πολιτική ατζέντα των μνημονίων. Οι αντιθέσεις οξύνονται και ο κόσμος φαίνεται εν μέρει να αποδέχεται ως επώδυνη αλλά παγιωμένη κανονικότητα την φτωχοποίησή του. Μέχρι στιγμής οργανώνεται γύρω από συλλογικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα (κοινωνικά ιατρεία και φροντιστήρια, συλλογική κουζίνα κ.α.). Η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί κι επιβάλλεται να τα στηρίξει χωρίς να τα ποδηγετήσει/ ενσωματώσει σε πελατειακού τύπου δίκτυα, καθώς και να δυναμώσει/ επεκτείνει δομές στήριξης, όχι στη βάση της φιλανθρωπίας, αλλά στη λογική μιας συλλογικής αντίστασης. Μακριά από μεγαλοχορηγούς και συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, μαζί με τον κόσμο μπορεί να συμβάλει στο χτίσιμο ενεργών, διεκδικητικών κοινοτήτων.


4) Γυναικοκτονία. Μας αφορά ή όχι;

Η γυναικοκτονία αφορά εξίσου όλα τα ανθρώπινα πλάσματα και τις κοινωνίες τους, να ξεκινήσουμε από αυτό, όχι μόνο τις γυναίκες. Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, επειδή κάθε θύμα βίας προϋποθέτει έναν θύτη, αλλά και μια κοινότητα χαμηλής συνείδησης και κουλτούρας, παθητική και αδιάφορη. Η έμφυλη βία επιβεβαιώνει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι ως κοινωνία αντιμετωπίζουμε ακόμα πρωτόγονους εφιάλτες που ξεπηδάνε ασφαλώς από την πατριαρχική μας κληρονομιά κι εντείνονται στο σημερινό νοσηρό πλαίσιο της ακροδεξιάς επέλασης. Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία δεν πιστεύω ότι καταφέραμε ποτέ ως τώρα να ξεκολλήσουμε από τη μυθολογία των δύο φύλων, σίγουρα όμως βρισκόμαστε σε μια εποχή που χρειάζεται να υπερασπιστούμε ξανά τα αυτονόητα που κατακτήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες και ταυτόχρονα να διευρύνουμε τη σκέψη και τη στάση μας, καθώς τοποθετούμαστε απέναντι σε φρεσκοδιατυπωμένα αιτήματα, όπως αυτά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.


Νάση Πετριτσοπούλου, δασκάλα,

 υποψήφια δημοτική σύμβουλος με τη 

Δημοτική Συνεργασία- Χρήστος Κορτζίδης